behoefte aan aandacht?

Hoi,

Ik zit al best lang op girlscene, maar ik heb voor dit even een apart account aangemaakt omdat ik liever niet wil dat andere mensen dit over mij weten.

Ik ben altijd een stil, waarnemend type geweest. Kat uit de boom kijken wil ik het niet noemen, maar meer gewoon een stille waarnemer. Ik ben niet bang om mensen aan te spreken of om mijn mening te uiten. Maar de laatste tijd merk ik dat ik hele erge behoefte heb aan aandacht. Ik wil graag meer ‘voelen’ dat mensen mij opmerken, mij zien, mij leuk vinden. Dit heb ik nu zo sterk dat ik gewoon mijzelf niet meer goed in de spiegel zie, mijn zelfbeeld veranderd elke dag. De ene dag denk ik: nou, ik ben best leuk, toch? En de andere dag schaam ik me voor mijn gedrag in het openbaar als ik mezelf weer in de spiegel zie, omdat ik mezelf niet goed genoeg vind. Ik krijg altijd het gevoel dat ik mezelf er altijd maar weer bovenop moet praten, want niemand anders zal dit voor je doen. Door mijn verleden ben ik ook heel zelfstandig geworden, ik geef niet graag dingen uit handen. Maar ik krijg nu het idee dat ik na die 4 jaar eindelijk een soort van liefde wil voelen. Door mijn verleden heb ik mensen altijd weggeduwd en afgestoten, en ik heb nu in de gaten dat ik juist het tegenovergestelde wil.

Verder heb ik nu ook dat áls iemand in contact probeert te komen met me, dan denk ik altijd meteen: nee joh, wat moet die nu met mij. Hij zal vast niks van me willen. En ik ga dan zo erg malen in me hoofd waardoor ik helemaal verward raak.

Hierdoor ben ik de laatste tijd met veel onbekenden mensen gaan praten. Ik heb hele erge behoefte aan het ontmoeten van nieuwe mensen, buiten mijn omgeving. Dit doe ik doormiddel van apps en sites. Ik weet niet of dit wel goed voor mij is.

Ik wil gewoon graag iemand vinden die er altijd voor me wil zijn, en deze drang is de laatste tijd zo groot dat ik er zelf bijna ongelukkig van wordt. Nu gaat het niet om vriendinnen, want die heb ik wel, maar het is meer een soort van behoefte aan een liefde.

Ik zit hier nu dus best wel mee en ik vroeg me af of meerdere mensen zoiets hebben of hebben meegemaakt.

heb je een note gestuurd x

Toen ik single was en voelde dat ik klaar was voor verkering wilde ik ook heel graag liefde. En dat vond ik en krijg ik ook. Het is dat je er voor open staat komt vanzelf wel echt :slightly_smiling_face:

Heel herkenbaar ja.
Ik heb serieuze trust issues. Het is echt bizar tot het punt dat ik zelfs mijn tas niet ergens wil achterlaten.

Maar ik vertrouw 1 iemand. Deze ene iemand heb ik leren kennen toen ik 18 was en toen ik 19 was, had ik een keer het lef om zijn verliefdheid te beantwoorden.
Voordat ik hem leerde kennen, vertrouwde ik niemand en als ik iemand vertrouwde, had ik altijd nog een oog open. Ik kon nooit mijn muur naar beneden halen, verdorrie, stel je voor?! Want inderdaad: wat moeten ze nou met mij?!

Dat was een van de redenen waarom ik gewacht had om een relatie met hem te beginnen, want wat moest hij nou met mij?! Laat andere mensen maar beslissen wat ze met jou moeten. Enige wat jij kan bieden is jezelf en als dat niet goed genoeg is voor anderen, is dat hun pech.

Je hoeft je niet anders te gedragen voor aandacht, maar je moet je wel open stellen. (Ik kreeg halve paniek aanvallen toen ik dat deed) Openstellen tot het feit dat jij toch wel wat te bieden heb, ook al is het misschien minimaal in jouw ogen, is het de wereld in iemand anders zijn ogen. Ik heb mijn huidige vriend niet veel geboden, behalve een luisterend oor. Guess it was enough :wink:.