Barsten na 9 jaar relatie

Een lang verhaal dat ik gedetailleerd, maar toch ergens beperkt wil vertellen.

Ik ben een vrouw van 27 jaar en heb een vriend (28), we zijn reeds 9 jaar een koppel. Toen ik hem leerde kennen, was het liefde op het eerste gezicht en 9 jaar lang heb ik niet aan onze relatie getwijfeld. Om een lang verhaal kort te maken, zorgde hij onlangs voor een zware barst in deze relatie. We kochten samen een huis. Ik heb meer financiële middelen om in te brengen in het huis en mijn ouders helpen ons ook waar nodig. Ongeveer 6 maand geleden (toen mijn vriend een operatie had ondergaan), kwam ik te weten dat hij gokte. Ik betaalde zijn rekeningen omdat hij het op dat moment niet kon door de operatie. Ik zag dat er soms 2000 EUR per maand van zijn rekening verdween naar goksites. Ik stortte in elkaar. Ik wou op dat moment niets vertellen, ik wou hem laten herstellen van de operatie. Een 2-tal dagen later vertelde ik het toch, ik moest het kwijt. Ik zei gewoon dat ik het wist en dat we er later zouden over praten. Ik liet het een aantal maanden liggen. Ik vermoed dat dit een vorm van ‘denial’ was. Als ik het niet zag, gebeurde het ook niet. Een maand geleden, had ik dan toch nog eens de moed om naar zijn rekeningen te kijken. Er was helemaal niets veranderd… Opnieuw stortte ik in elkaar. Diezelfde dag nog praatte ik er met hem over, vroeg naar de oorzaak en we probeerden een volwassen gesprek te hebben. Hij vertelde dat hij dit deed omdat hij het heel moeilijk vond niet te kunnen bijdragen in de aankoop van het huis. Ik stelde hem voor het ultimatum dat als hij dit nog 1x zou doen, we niet zouden trouwen (gepland voor september 2022). Hij zei dat hij dit zou kunnen. Ik stelde hem voor hulp te zoeken, maar dit had hij niet nodig. Tot nu toe houdt hij zich aan zijn woord, maar ik weet al een kleine maand geen blijf met mezelf. Ik ween bijna elke dag, heb het gevoel dat ik hem niet meer kan vertrouwen… En dat vind ik nu het allerbelangrijkste in een relatie. Als we bij elkaar zijn, is er alsof er niets aan de hand is. Alhoewel hij meer dan anders vraagt of ik nog van hem hou. Doet hij het binnenkort nog eens, dan denk ik dat het voor mij gedaan is. Houdt hij zich aan zijn woord, dan denk ik dat ik hem zijn hele leven zal controleren en dat wil ik niet in een relatie. Ook trouwen is voor mij iets heel moeilijk geworden door de financiële gevolgen ervan.

Daarnaast twijfel ik de laatste weken ook gewoon heel erg aan onze relatie. Nu twijfel ik aan alles, ondanks dat we al 9 jaar samen zijn. Zijn we uit elkaar gegroeid? Om mijn twijfels te schetsen. We hebben samen een vriendengroep en dit is dan ook ons leven dat we samen hebben opgebouwd, daarbuiten hebben we echter weinig overlappingen. We leiden elk ons eigen leven, waarbij ik een bezige bij ben, die elke avond iets te doen heeft en hij elke avond thuis zit. Daarnaast praten we weinig tegen elkaar. Bellen of sms’en doen we enkele over praktische zaken, maar zelden of nooit om elkaar op de hoogte te houden van de zaken die we aan het doen zijn, ons bezig houden. Ook ons seksuele leven heeft betere tijden gekend. Ik denk dan steeds dat ik iemand nodig heb, waarbij ik wil vertellen over alles wat er gebeurt in mijn leven en wat mij bezig houdt, maar ligt dit aan hem, of ben ik gewoon iemand die dit niet deelt? Ik vertel meer aan mijn vriendinnen, dan dat ik aan hem vertel.
Zijn we wel goed voor elkaar… Als we uit elkaar gaan, ga ik het dan moeilijk hebben omdat ik zoveel van hem hou of omdat het gewoon moeilijk is om 9 jaar achter me te laten… Zijn we te verschillend… Wil ik zo voor de rest van mijn leven verder…

Hij zegt echt zielsveel van mij te houden en herhaalt dit elke dag. Ik geloof hem ook als hij dit zegt en heb echt het gevoel dat ik zijn leven kapot maak, wanneer ik een twijfel over onze relatie zou kunnen uiten. Is hij blind voor deze liefde? Of heb ik het helemaal verkeerd? Aangezien we binnenkort gaan samenwonen, moet ik dat afwachten en zien hoe het dan loopt? Zou ik mijn hele leven bij hem kunnen blijven? Dat denk ik wel, maar ik weet niet of dit genoeg is… Het feit dat we natuurlijk zo lang samen zijn en samen een huis hebben gekocht, maakt het er niet gemakkelijker op.

Ik ben niet bang om alleen te zijn, maar ergens wel om misschien niet nog iemand te vinden die zoveel van me houdt…

Ik weet geen raad.

Misschien relatietherapie? wel heel heftig dit…

Ik denk dat een goed gesprek gewoon heel belangrijk is. Misschien gewoon al je twijfels uiten naar hem. Zoiets is eng, maar mijn vriend en ik hebben dit ook gedaan en het geeft ook wel een gevoel van rust dat je dan gewoon alles op tafel hebt gelegd wat in je hoofd rondspookt. Zeker als je de keuze wilt maken om de rest van je leven samen te zijn, is het goed om eerlijk naar elkaar te zijn en je zorgen te delen. Je hoeft geen ruzie te maken, maar gewoon rustig uitleggen wat je allemaal dwars zit.