Bang

Ik zit best met een probleem. Ik ben nu 19 en heb nog geen vriend gehad. Dat is op zich geen probleem, want ik vind het prima zo.
Het probleem is dat ik het elke keer weer voor mezelf verpest. En ik kwets anderen daar ook mee.’
Ik heb genoeg jongens achter me aan gehad, maar ik hou ze allemaal op afstand.
Zodra een jongen te dicht bij komt, dan ga ik heel afstandelijk doen. Of verbreek ik al het contact.
Als ik dan van hem af ben voel ik me opgelucht, maar later krijg ik weer spijt en voel ik me schuldig.

Meestal vind ik de ‘aandacht’ wel leuk, als het toch nog niks is, maar als het dan serieus begint te worden wil ik weg.
Ik weet bijna wel zeker dat ik bindingsangst heb, maar ik weet niet wat ik eraan moet doen. Ik ben zo bang voor een relatie, en alles wat daar bij hoort.

Wat ik nu doe kan echt niet… Als iemand mij leuk vindt, ga ik echt gemeen doen om van diegene af te komen. Maar meestal verbreek ik gewoon al het contact, en dat wil ik niet meer. Die jongen weet dan niet wat er aan de hand is, en eigenlijk wil ik het helemaal niet. Maar op zo’n moment voelt dat als de beste manier om ‘te vluchten’.

Zijn er meer die hier last van hebben? Of heeft iemand tips?
Alvast bedanktt :slightly_smiling_face:

Misschien helpt het als je bedenkt waar je precies bang voor bent. Ben je bang voor bijvoorbeeld nieuwe dingen (zoenen, als je dat al niet een keer gedaan hebt, etc.)? Of ben je eerder bang dat hij je zal kwetsen? Als je het probleem niet weet, kun je ook geen oplossing bedenken :wink:

Ik denk ook wel dat ik bang ben voor nieuwe dingen. Maar vooral ook om mezelf helemaal open te stellen voor een ander. (en dat ik dan vervolgens gekwetst word.) :expressionless:

Wow ik heb echt precies hetzelfde probleem… Alles is leuk en goed totdat ik met ze heb gezoend en ze meer van me verwachten ofzo, dan ga ik ook inderdaad heel erg gemeen doen. Laats heeft daardoor zelfs een jongen om me gehuild wat echt niet mijn bedoeling was en waarvan ik heel erg schrok dat ik toch iets moet veranderen aan mezelf.
Maar wat nou precies het probleem is vind ik heel moeilijk, want opzich heb ik niet echt een heel groot probleem met (iets) meer dan zoenen (ben nog wel maagd hoor want nooit serieuze vriend gehad). Maar als iemand dichtbij komt wordt ik indd ook heel erg bang, wat vriendinnen allemaal niet begrijpen. Misschien omdat ik me zo hopeloos en afhankelijk voel als ik iemand leuk ga vinden waardoor ik diegene helemaal niet meer leuk ga vinden en me er voor afsluit, ik weet het niet… Ik vind het sws moeilijk om mensen te vertrouwen.

Sorry ik kan je niet helpen… Je bent in ieder geval niet de enige met dit probleem.

Xxx

Ik heb ook wel een beetje hetzelfde probleem denk ik. Misschien is het goed om stapje voor stapje uit je comfortzone te stappen. Af en toe wat anders uitproberen, of ja zeggen of vragen waar je normaalgesproken nee op zou antwoorden. Je kunt niet van de een op de andere dag hier vanaf komen, maar het is sowieso een geleidelijk proces. Dus ik denk dat je een beetje ‘bevestiging’ van buitenaf nodig hebt om in te zien dat je nergens bang voor hoeft te zijn, en een beetje gewend te raken aan het idee van liefde en een relatie. Maar nogmaals: het is een proces, dus ga het niet opdringen!
En vooral niet te snel in paniek raken en teveel denken ‘ik heb bindingsangst dus ik kan dit niet’. Geloof in jezelf! Misschien verbaas je jezelf nog eens.

Jaa je hebt gelijk, besefte me vandaag ook dat er gelijk een stempel op plakken van bindingsangst niet werkt. Misschien is het zelfs wel wat anders, ik zie wel wat ik doe. Ben nog jong, heb alle tijd, eerst nog maar eens lekker van t net begonnen studentenleven genieten :grinning:

Het klinkt wel een beetje alsof je bindingsangst hebt, vind ik. Ik denk inderdaad dat kleine stapjes per keer zetten goed helpt. Neem de tijd om aan nieuwe dingen te wennen. Als een jongen weer duidelijk maakt je leuk te vinden, en jij ziet hem ook wel zitten, kun je misschien op een date tegen hem zeggen dat je het rustig aan wil doen en tijd nodig hebt om aan alles te wennen? Dan weet hij dat je daar behoefte aan hebt, en heb je ook minder kans dat hij niet snapt waarom je kortaf doet bijvoorbeeld of dingen niet wilt.