Bang voor relatie?

Hee girlss,

ik zit met een probleem, ik zou graag een vriend willen maar het lukt niet.

Wanneer ik met een jongen ‘bezig’ ben en het begint echt serieus te worden heb ik er totaal geen zin meer in. Ik word gek wanneer ze beginnen over afspreken en wanneer zie ik je weer en bla bla bla. Zo klef, k word al panisch en gek bij elk berichtje die hij stuurt en zou het liefst alles afblazen. Ik kan wel huilen dat ik het zo ver heb laten komen dat ik dan tegen die jongen moet zeggen dat ik er geen ‘toekomst’ in zie.

Heeft iemand dit ook?
Echt alle tips zijn welkom…

En stuur nou geen berichtjes van ‘je moet er door heen ect.’ want dat heb ik al geprobeerd maar ik raakte er volledig van overstuur.

misschien met een psycholoog praten, want het klink echt als bindingsangst

Dan ben je nog niet echt toe aan een serieus relatie ,dan heb je toch echt een bindingsangst om relatie te hebben
Je moet jezelf ondervinden en het zelf gaan uit zoeken hoe nu moet.
of hem gewoon kans geven,als het niet werkt dan weetje het vanzelf dat gewoon niks word.

Maar dit heb ik niet bij vrienden of vriendinnen? Daar kan ik juist heel goed mee om gaan.
Ik heb aardig veel jongens vrienden en daar kan ik gewoon mee omgaan.

Een kans geven zal echt niet gaan, kan nu al huilen dat ik over een week met iemand ga afspreken.

vrienden en “vriendje” staat kwa intimiteit nog ver van elkaar hoor. ik denk echt dat het bindingsangst is, maar ik ben geen psycholoog.

Okee, bedankt voor je reactie.

Ik heb er zelf ook last van en het beste advies dat ik kan geven is toch dat je je er echt overheen moet zetten. Ik heb vaak als ik een date heb dat ik heel de week lang zit te denken of ik het af zal zeggen of niet, en vaak doe ik dat dan twee dagen van te voren omdat ik helemaal in de stress schiet. Maar je moet je dus af vragen waar je bang voor bent, als je een date hebt (of een relatie start). Je moet eigenlijk al de gevolgen nagaan en dan bedenken wat de negatieve gevolgen zijn waar je mee zit. Dan weet je aan welk deel van jezelf je moet werken. En daarnaast kun je het beste bedenken dat je nooit een relatie hoeft te starten als je met iemand op date gaat! En ook zodra je aan een relatie zou beginnen kun je er altijd nog uit…

Dat heb ik ook gehad bij veel jongens, maar achteraf denk ik dat ik die jongens gewoon niet echt leuk vond en me niet goed genoeg bij ze voelde. Ik dacht op dat moment dat ik die jongens wel leuk vond, maar wilde eigenlijk niet met ze daten of zoenen ofzo. Ik denk dat ik gewoon van de aandacht genoot. Nu heb ik al langer dan een jaar een relatie met een jongen waarbij het wel goed voelde. Ik denk dat je gewoon de juiste jongen tegen moet komen, en niets moet gaan forceren.

De juiste jongen ben ik al tegen gekomen, alleen spreek hem nooit meer. Vakantie liefde. Maar misschien was het ook meer het idee van "Okee, hij gaat over een paar dagen weg en dan heb je geen last meer van hem.’’ I don’t know, ik ga nog mijn de vakantie groep (een groep die op vakantie is ontstaan en niet vooraf) afspreken en daar zit hij ook bij. Ik zie wel wat er komt.

Oh god je lijkt mij wel. Zodra het aankomt op afspreken met iemand kap ik alles af, ookal vind ik iemand nog zo leuk.

Dit ja!!

En wat ik heb gedaan is het meteen bespreekbaar maken! Eerlijk zijn helpt een hoop. Ik werd namelijk gek toen ie op facebook steeds schreef hey liefie terwijl mijn chat uit stond!!!
Dus ik wilde het bijna uitmaken omdat ie wel opdringerig was… Toch maar eerst bespreekbaar gemaakt omdat ik hem toch ook niet echt kwijt wilde. En dat hielp ontzettend.
Ook was ik in de 1e date heel erg open over dingen. En dat vond ie erg bijzonder aan me. Omdat de meeste meiden erg gesloten zijn.
En als de jongen je echt leuk vindt, dan accepteert ie je bindingsangst en helpt je daarbij. Geef die voorbeelden die je hier noemt en maak ze bespreekbaar. Ga verder niet te snel en vertrouw op je gevoel!

Want ja ook ik heb er heel wat afgewezen om de meest lullige redenen. En juist degene die ik niet kon krijgen, daar was ik het heftigste verliefd op!

heb het zelfde probleem… Helaas ! Baal hier vaak zo erg van… Zodra het wat kan worden, word ik zenuwachtig en flirt ik totaal niet meer, en wordt afstandelijk. Soms gaat het gewoon té snel ineens… En daar word ik meestal bang van :frowning_face:

Naja, aangezien jij met een jongen klaar was nadat hij niet goed zoende, denk ik dat je ook niet echt into hem was.

Nee klopt. Dat was ook een fout, maar ik had een jongen vroeger die ik ontzettend leuk vond alleen ik kreeg het er veeels te benauwd van.

Invito,
Kijk anders eens op http://www.bindingsangstverlatingsangst.com/ voor tips en hulp bij je probleem.

Grappig, ik herken mezelf helemaal in je verhaal :’). Vooral het dik gedrukte stukje.
Ik vind het moeilijk om tegen iemand te zeggen dat ik ruimte nodig heb wegens die angst. Ik verzin altijd smoesjes ect. De meeste jongens zijn zo opdringerig zeg.

Dankje, ik zal gaan kijken.

Ik weet niet of dit meteen bindingsangst is of dat je gewoon nog niet klaar bent voor een relatie. Ik was namelijk ook zo (niet zo erg, maar wel vergelijkbaar) en nu twee jaar later, heb ik daar helemaal geen last meer van.
Wacht anders gewoon even af en probeer te genieten van t single bestaan.

Jah maar dat is ook een veelvoorkomend iets juist een onbereikbare man zullen we niet krijgen dus kunnen we alsnog lekker verliefd zijn, dromen, flirten etc zonder dat het te dicht bij komt. Ja heb ik ervaring in met leraren… en ik ging ver gehehe :cold_sweat:

Maar een ander kan het niet aan je ruiken dat je hier last van hebt! Ik bedoel ik vond het super om jongens te versieren. Als de ander dat deed vond ik het minder spannend.
Toch denk ik ook wel dat het komt omdat diegene toch niet de ware voor je is.
Als ik kijk naar die jongens denk ik echt ja daar had ik echt geen toekomst mee op kunnen bouwen… Er moet toch wel een klik zijn. Maar toen die klik er bij mij was kwam het alsnog in me op om het uit te maken puur omdat ie opdringerig was op facebook. En dat heb ik gevraagd van waarom stuur je zoveel etc? en toen hebben we het erover gehad. Nu heb ik wel een hele zorgzame jongen (stoer van buiten, zacht van binnen :stuck_out_tongue: ) en hij begreep dat wel gewoon. Dat was wel ff een fase waar ik doorheen moest breken.

Ook heb ik jongens gehad waarbij het niet eens tot een date kwam omdat ik al geirriteerd raakte…
En de jongen van nu zat ik als het ware achteraan haha. Ik droomde opeens over hem wilde weer contact deed moeite daarvoor en toen kwam het tot een date. Zenuwachtig als de pest natuurlijk maar hij was heel los en open en we hadden gewoon een klik constant praten en niet dat ik degene was die iets moest verzinnen waar we het over zouden hebben. En we hadden lol. Dat waren echt belangrijke dingen voor me.
Toen had ik iets van ik zou wel gek zijn als ik hem zou laten gaan!