Bang voor de dood

Hey allemaal,
Vaak heb ik 's avonds last van gedachtes over de dood. Ik ben heel bang voor de dood en heb dat ook altijd gehad. De gedachte dat de tijd altijd doorloopt die uiteindelijk zal leiden tot de onvermijdelijke dood… en daarna? Wat dan? Voor altijd niks? Ik raak vaak in paniek als ik er te lang over nadenk en moet mezelf op een of andere manier afleiden.
Hebben meer meiden hier last van?
xxx

Ik heb hier ook last van, maar ik probeer er gewoon niet over na te denken.
Als zulk soort gedachtes in m’n hoofd rondspoken, probeer ik altijd verder te gaan met een leuk zelfgemaakt verhaal dat ik in m’n hoofd afspeel. Altijd voordat ik ga slapen speel ik dan steeds een nieuw stukje van dat verhaal af in m’n hoofd. Het klinkt misschien heel stom, maar het werkt wel goed voor afleiding en het is eigenlijk best leuk haha.

Ik zag in een ander topic dat je in God gelooft. Geloof je ook in de hemel? Misschien geeft het wat rust om te weten dat je naar de hemel kunt gaan en bij God kunt zijn.

De dood is niet eng. Wel heel vredig!

Ik denk dat je ergens anders moet gaan denken, aan leukere dingen, jezelf afleiden. Ik weet niet of het helpt en of je het al hebt gedaan?

Ik heb hier ook last van, periodes waarbij ik er constant aan moet denken. Op dit moment een periode dat ik er veel minder aan denk.
Iedereen denkt er weleens over na, maar je moet er niet in doorslaan.
Dit is het enige wat vaststaat in het leven, helaas. Er is weinig aan te doen als het gebeurd :sob::muscle:
Probeer afleiding te zoeken en vooral leuke dingen te doen!
Hierdoor heb ik juist een soort van bucketlist gemaakt, met dingen die ik echt nog wel wil gaan doen! :slightly_smiling_face:
Maar als het goed is komt jouw tijd nog lang niet!

probeer afleiding te zoeken of probeer je gedachten om te keren

De dood is onvermijdelijk, je voelt je machteloos erover. Iedereen voelt hetzelfde dat je onmacht voelt hierbij.

Maar draai het om: HOE kan ik dan niet meer bang zijn?
waarom ben je bang?
draai die gedachtes om en maak er iets positief van. Ipv dat je bang bent, probeer juist actief en probeer iedereen die je lief hebt, graag te zien.

Raar want de dood kan ook een positieve draai geven. De dood kan nieuwe kansen bieden.
Als je gedachtes irrationeel naar doomsday scenarios gaat, tik jezelf op de vingers en vraag jezelf af HOE realistisch het werkelijk is.

Ik heb er ook soms last van maar dan probeer ik mijn gedachten recht te trekken en te beseffen wat er eigenlijk allemaal van klopt en wat niet.

Dankjullie wel voor jullie reacties :slightly_smiling_face:

Ik geloof niet echt in de hemel, maar soms probeer ik mezelf er wel van te overtuigen dat de hemel wel bestaat om me gerust te stellen haha.

Ik heb hier vooral toen ik jonger was heel erg last van gehad en had soms zelfs paniekaanvallen.
Ik geloof zelf intussen dat er meer is na de dood, dus ik heb er met mezelf een soort vrede mee gesloten, ik probeer er gewoon niet aan te denken. Niemand weet echt zeker wat er na de dood is. Je weet het pas als het zover is. Ik persoonlijk ben er wel een beetje van overtuigd door ervaringen te lezen van BDE’s en onderzoeken naar kinderen die leken gereïncarneerd te zijn.
Maar dat is voor iedereen weer anders en de een kan er beter mee omgaan dan de ander. Als ik er teveel over ga nadenken probeer ik mezelf meestal gewoon af te leiden. Probeer bijvoorbeeld als je jezelf dreigt te verliezen in je gedachtes iets grappigs te lezen of even een filmpje kijken op youtube wat je leuk vindt of waar je door opvrolijkt. Uiteindelijk stop je er vanzelf mee om over na te denken, want op ten duur ben je er toch over uitgedacht :wink:

Ik heb hier zelf vroeger toen ik klein was ook last van gehad, inderdaad tot paniek toe.
Vooral als het donker was, weet niet of dat bij jou ook zo is;

Maar ik ging altijd de Donald Duck lezen, jezelf afleiden is denk ik het beste.

Mensen gaan hier verschillend mee om denk ik.
Persoonlijk wil ik altijd alles uitzoeken en dat lukt uiteraard niet altijd maar je krijgt wel meer inzichten. Als je dat graag wilt dan raad ik je aan om er met familie/vrienden eens over te gaan praten en te ontdekken hoe zij hier tegen aan kijken en mee om gaan.

Het alternatief is denk ik de gedachten inderdaad ontwijken of te verzetten door afleiding te zoeken.