Bang voor de dood

S’nachts denk ik steeds vaker na over de dood. Wat er is en of ik ooit mijn familie weer zie? Het maakt mij bang en soms krijg ik paniekaanvallen hierdoor. Ik ben christelijk dus geloof ook wel in een soort van hemel maar ik weet het niet zeker. Hebben andere hier ook last van? Of vroeger hier last van gehad? En wat kan ik hier tegen doen?

Je moet in het nu leven en niet over tig dagen, weken, maanden of zelfs jaren. Geniet van wat je hebt en van de leuke dingen die je mee maak. Daar heb je meer aan dan jezelf dagelijks dezelfde vragen te stellen waar wij, als levend persoon, nooit antwoord op zullen krijgen.

Ik weet trouwens niet of je daar wel wat aan hebt. Maar zo zie ik het.

Ik ben de laatste tijd ook best veel mee bezig, alleen onderdruk ik het heel erg, want als ik erover ga nadenken zal het mij opbreken… Ik ben heel erg bang voor de dood en de dood van mijn ouders en gewoon het leven eigenlijk.

Ik denk soms ook over de dood na. Iedereen wel denk ik.
Weet je hoe ik er over denk? Het leven is eindig, geniet van het leven wat je nu hebt. Gebeurtenissen schudden mij vaak wakker waardoor ik over de dood ga nadenken. Maar hierdoor waardeer ik het leven meer en realiseer ik dat ik van mijn leven moet genieten en de dingen moet doen die ik wil doen.

Iedereen gaat uiteindelijk toch dood, je kunt er zero aan doen, dus ik zou er niet zoveel over in zitten.

Ik herken dit precies. En heb er ook regelmatig paniekaanvallen door. En ja ik ben ook Christelijk en ik geloof in een hemel. Maar toch twijfel ik steeds meer en ik kan wel 100x tegen mijzelf zeggen dat niemand weet wat er na de dood is, dat we het maar moeten accepteren en dat we enkel kunnen geloven. Maar het werkt niet, die angst blijft. Ik probeer de gedachten zo veel mogelijk weg te zetten als het komt opdagen, maar soms lijkt het mij uit te dagen.

Ik heb het ook wel eens en ik geloof dat er niets is na de dood, en het idee dat je niets bent is eigenlijk niet te bevatten.

Mijn tip is inderdaad om het van je af te zetten. Leef! Dood ga je toch wel (hard gezegd) en je weet nooit wanneer het is, dus verspil geen momenten door je er druk om te maken. De natuur (of god, als je erin gelooft) heeft het zo geregeld dat mensen sterven en de natuur (of god dus) heeft het zo geregeld dat wij in staat zijn om te sterven wanneer dat gebeurt. Mijn tante heeft stervende mensen begeleid en zij zegt dat het in geval van ziekte of ouderdom altijd vredig gaat, dat die mensen er klaar voor zijn en dat ze na de dood een heel vredige uitdrukking op hun gezicht hebben.

Ik weet niet of dit je helpt, maar ik ken iemand die een bijna dood-ervaring heeft gehad. Zij gelooft absoluut nergens in, maar ze zei dat ze een tunnel zag van licht. Ze hoorde vrolijke stemmen en het voelde heel goed om die tunnel in te gaan, om verder te gaan. Toch heeft ze dat niet gedaan, omdat ze op dat moment aan haar kinderen dacht en wist dat die haar nodig hadden.