Bang om terug te vallen in mijn depressie

Lieve Girlsceners,

Dit wordt een van de meest openhartige topics die ik ooit heb geschreven, maar ik merk dat ik dit heel graag ergens kwijt wil en toch liever niet in mijn directe omgeving. Prepare voor een lang verhaal!

Ik heb de afgelopen 1,5 jaar last gehad van een depressie. Ik had dan wel een ietwat lichtere variant, aangezien soms de afleiding van vrienden alles even wat beter liet lijken. Mijn depressie begon nadat ik met ontzettend veel moeite uit een abusive relatie ben gestapt. Ik was hier echt kapot van, mijn hele zelfbeeld was naar de klote en het zelfvertrouwen wat ik ooit had, was nergens meer te bekennen. De jongen is kwestie was ook nog eens iemand uit mijn ontzettend hechte vriendengroep, waardoor er ook veel drama ontstond na de break-up. Mijn ex heeft mij nog dik een jaar geprobeerd terug te krijgen met emotionele chantage/dreigen en vaak het leven zuur gemaakt. Dit kostte me zoveel energie dat ik de dingen om me heen niet veel aandacht meer kon schenken, alles werd een chaos.

Ik ben van nature erg sociaal, maar na die break-up heb ik me totaal geïsoleerd van alles en iedereen.k was echt helemaal kapot. Ik begon afspraken met vrienden regelmatig af te zeggen en vertelde niks over mijn gevoelens aan mijn omgeving. Mijn excuusjes waren altijd dat ik ‘moe van werk’ of ‘niet helemaal lekker’ was. Mijn vrienden zochten er niet snel iets achter, behalve een aantal goede vriendinnen. Ik heb me totaal van hen afgesloten in die tijd, ik wilde ze niet zien of spreken omdat ik wist dat ze me doorhadden. Ik kon niet praten over alles wat er in mijn hoofd aan de hand was, ik voelde me zwak en kon mezelf compleet naar beneden halen.

De depressie vorderde zich doordat ik zo’n 4/5 keer per week ging stappen om mijn gevoelens weg te drinken, het hielp tijdelijk om alle shit even te vergeten. Op een moment zorgde dit natuurlijk alleen maar voor meer chaos. Ik begon steeds meer sombere gedachten te krijgen en kwam minder vaak mijn bed uit. Mijn dagen bestonden langzaam uit me ziek melden voor mijn opleiding, excuusjes verzinnen om vrienden en familie te ontwijken, 24/7 moe te zijn en mijn bed niet uit willen komen. Uiteindelijk besloot ik met Oud en Nieuw alles een nieuwe kans te geven, alleen kwam mijn ex toen weer tevoorschijn. Hij heeft die avond heel heftig en agressief ruzie met me gemaakt en alle hoop die ik toen had dat het beter zou gaan compleet kapot gemaakt. Na die avond kwam ik in een diep dal terecht. De gedachten werden alleen maar donkerder en somberder. Ik begon mezelf te verwonden en na te denken over zelfmoord, maar niemand wist dit.

Pas na een hele heftige ruzie met mijn twee beste vriendinnen, zag ik in dat ik het niet alleen kon en dat ik echt hulp nodig had. Ik kreeg in die periode ook een nieuwe vriend, die nu nog steeds zo’n ongelooflijke steun voor me is! Ik ben 8 maanden bij een psycholoog geweest en ondertussen gaat alles al stukken beter en ben ik weer redelijk mijn oude zelf.

Nu ben ik alleen een beetje bang. Mijn vriend is namelijk drie maanden weggeweest en in die drie maanden heb ik meerdere terugvallen gehad. Sombere gedachtes die terug kwamen en oude gewoontes. Ik vond het verschrikkelijk, maar aan de andere kant voelde het allemaal zo vertrouwd. Ik ben nu dus heel bang dat ik compleet ga terugvallen. Het is niet dat ik het gevoel heb dat ik weer in een diep dal terug ga vallen, maar ik schrik me elke keer dood als er weer sombere gedachtes tevoorschijn komen. Ik ben in de afgelopen maanden heel langzaam weer mijn zelfbeeld en zelfvertrouwen aan het opbouwen, maar ik merk dat die negatieve gedachtes dat harde werk in no time kapot kunnen maken. Ik heb me ook alweer aangemeld bij een psycholoog, maar het duurt nog 8 weken voordat ik daar terecht kan. Ik weet niet of mensen hier ook zoiets hebben meegemaakt, maar ik kan zeker wat tips of positieve ervaringen gebruiken. Een beetje hoop is altijd welkom :slightly_smiling_face:

Echt super bedankt voor dit lezen en al helemaal voor een reactie! <3

Hey,
Onwijs goed dat je je hebt aangemeld en dat je toch de knop om hebt gedraaid om gewoon weer te starten met alles. Praat er met je vriend over dat je het moeilijk hebt en steun zoekt. Zo te horen is hij echt een persoon die je begrijpt en steunt. Je schreef dat je toch liever niet in je directe omgeving het kwijt wou maar echt, misschien is dat wel het beste. Ik ben geen gespecialiseerde psycholoog maar ik hoop dat ik je een beetje heb geholpen. You go girl! Liefs.