Bang om iets kwijt te raken wat je niet hebt.

Hee meiden!

Even een lang (zeur)verhaal, als je geen zin hebt niet lezen. Maar ik weet me echt even geen raad en ben benieuwd of er meer mensen zijn die dit ervaren wat ik heb. Ik ben nu 16 en zit in 4vwo. Allemaal heel gezellig. Mijn beste vriendin heeft verkering met mijn neef, al een jaar geloof ik. We hebben een hele vriendengroep in onze klas, en het is altijd erg leuk. Er is een hele leuke jongen in onze vriendengroep, en eigenlijk ben ik er al vanaf begin dit jaar heel erg verliefd op. HEt gaat met pieken en dalen, ik heb het geprobeerd weg te stoppen (daten met andere jongen) maar het blijft maar. Volgens mij vindt hij mij ook wel iets leuker dan leuk, dat merkte ik soms gewoon een beetje XD Alleen ik bleef altijd hangen op niveau vriendschappelijk, en hij dus ook. Ondertussen zat ik te fantaseren over verkering met hem, blablabla:P Nu heb ik het een maand geleden opgebiecht aan mn vriendinnen, en die reageerden echt van: heee, nu je het zegt! Jullie zijn best leuk bij elkaar!:wink: Alleen nu is het probleem dus, dat het balletje eigenlijk een beetje gaat rollen. En daar ben ik eigenlijk best bang voor (who hoe raar klinkt dit) Kijk, ik doe volgens iedereen supermoeilijk (Ga met hem daten! etc) Het lijkt wel alsof ik nu uit mijn veilige gedachten moet stappen (lekker naar hem staren in de klas terwijl niemand het ziet enzo) Ik bedoel, er word nu echt gewoon verwacht dat ik verder wil gaan ofzo. Maar ik wil gewoon echt nog geen verkering! Als ik al die stelletjes zie denk ik, whooo dat is echt pas over 3 jaar aan mij besteed… En dat is met die jongen dus ook wel, hij heeft me ooit gezegd nu echt nog geen verkering te willen (in het algemeen dan:P) En nu komt het hele probleem, ik wil het dus eigenlijk uitstellen. Gewoon in de 6de een beetje gaan daten enzo, en tot dan vrienden blijven. Maar ik ben zo bang dat alles dan vervliegt, dat ik het NU moet doen, nu gewoon tegen hem zeggen dat ik hem like, NU ervoor gaan. Terwijl iets in mij zegt dat ik dat niet moet doen, omdat ik nog niet zo toe ben aan verkering. En dan komt er ook nog eens bij dat ik Geneeskunde wil gaan studeren, een vrij lange studie, dus al zou ik nu verkering krijgen, dan moet ik eerst nog 6 jaar gaan studeren enzo. Maar ik wil echt gewoon met hem verder, ik zie hem ook serieus gewoon als mijn man later bij wijze van spreken.(wat voor gedachten kun je hebben -.-)

Wat moet ik doen? Ik weet het echt niet eigenlijk. Het vreemde is dat bijna niemand hiervan af weet, dat dit me echt hele dagen/nachten bezig houdt. Mn vriendinnen denken gewoon dat ik hem een beetje als een flirt zie geloof ik, maar ik ben ECHT echt heel erg dol op hem, het is niet zomaar een gewone verliefdheid die binnen een paar maanden vervliegt, maar het is een soorten houden van aan het worden. Klinkt echt overdreven, maar ik ken hem nu al een tijdje en nouja. Owja, btw, het is niet zo dat ik een of ander hysterisch kind ben dat elke jongen gewoon per se wil krijgen ofzo :stuck_out_tongue: In fact heb ik nog nooit verkering gehad/gezoend. Hij ook niet XD

Sorry voor het wazige verhaal. Misschien typ ik het ooit nog wel eens iets korter want ik denk dat als ik dit ooit teruglees heel hard moet lachen om mijn hysterische gedoe (dat hoop ik eigenlijk)

xxx

Misschien heb je bindingsangst, en dat je daarom daten uitstelt. Doe ik ook nml

Mwah, ik weet niet:P Ik wil me wel binden, ooit. Over een jaar of 3 kan dat ook nog denk ik dan (A)

Ik denk dat niets je in de weg zou moeten staan van zorgeloos genieten van je jeugd.
Als je realistisch bent dan weet je heus wel dat het merendeel van de relaties die op 17-jarige leeftijd begint, het niet tot het huwelijk haalt.
Je staat nu in de weg van je eigen geluk en ik denk dat je er uiteindelijk spijt van zult krijgen als je er nu niet voor gaat.

Als je besluit ervoor te gaan, moet je dit wel voor de volle 100% doen… Anders heeft het nog geen zin.
Gevalletje van alles of niks, denk ik zo.

EDIT: En als je dat ‘over 3 jaar’ in je hoofd blijft houden kom je er nooit.

Ik vind dat je er ook wat teveel van uitgaat dat het wederzijds is… Doe het op je gemak? Spreek eens met hem af en leer hem beter kennen? Zie hoe het gaat? Niet teveel nadenken, en al zeker niet over dat je hem als je man ziet later :stuck_out_tongue:

Ik begrijp denk ik wel wat je ongeveer bedoelt met dat je nu ‘‘uit je veilige gedachten moet stappen’’. Misschien heb je moeite met verandringen?
Volgens mij heeft Brod hierboven wel gelijk. Gwn niet teveel nadenken en zien hoe het gaat. Als je alles loopt te plannen, kan een teleurstelling harder aankomen en zul je meer spijt krijgen.

Nja, het komt idd niet duidelijk in het verhaal naar voren… Misschien ga ik er te veel van uit, maar toch wijst alles er wel op dat hij mij opzich wel ziet zitten. Tenminste, hij komt altijd uit zichzelf naast me zitten etc. We staan een beetje bekend als jut&jul, vaak bij elkaar, zelfde humor… Ik kan hem natuurlijk nog wel beter leren kennen, maar ik ben juist verliefd op hem geworden omdat ik hem zo goed ken. We hebben gewoon best veel gemeen XD

Het is ook gewoon een vreemde tic van mij, dat ik altijd heel hard van stapel loop in mijn gedachten. Grote fantasie misschien, maar ik stippel het liefst alles al helemaal uit etc. Dat doe ik met alles eigenlijk XD

Hij kan je ook gewoon als beste vriendin zien. Hoe goed jullie qua innerlijk ook bij elkaar aansluiten, het kan altijd dat hij zich niet tot je aangetrokken voelt.
Niet lullig bedoeld ofzo, maar je mag gewoon niet te hard van stapel lopen, want anders loop je idd veel kans om teleurgesteld te worden.

Okee, ik snap wat je bedoeld :wink: Het is ook beetje lastig de situatie te schetsen, maar ik bedoel, als hij mij als beste vriendin zou zien zou hij toch niet altijd helemaal over me gaan hangen als hij iets wil laten zien, me diep in de ogen willen kijken om de kleur van mijn ogen te checken en m’n hand opvallend lang vasthouden als hij iets wil geven? Dit klinkt echt best wel arrogant, maar ik ben wel tot in dusverre staat om te kunen beoordelen dat ik er opzich wel lichtelijk van uit kan gaan dat hij me meer ziet dan alleen als vriendin. Soms denk ik echt dat hij net zoiets denk van, ach dat komt later wel… Hij is nu echt nog zo bezig met jongen zijn (veel sport, je weet wel) Ik vind het echt superlastig om jullie uit te leggen, en volgens mij ben ik ook wel een paar dingen vergeten in mn verhaal maar okee:P

misschien een keer wat afspreken (anders wat jullie normaal doen, meer een date weetjewel) en weetje je kan het altijd proberen, en je moet ook weten, het is nogal onwaarschijnlijk als je nu verkering krijgt en met diegene trouwtxD
maar ik snap opzich wel, je bent bang om hem te verliezen, en je wil geen verkering omdat je het niet durft ofzo? Achja good luck

dat met de titel herken ik! je hebt hem zegmaar niet (in de zin van verkering ofzo) maar je bent toch bang hem te verliezen.
ik ben heel bang iemand kwijt te raken, maarja lang verhaal en t gaat ff om jou.
maar jullie kunnen toch wel zegmaar rustig aan beginnen, dus gewoon afspreken (lees: daten xd … ) en dan kijken of t gaat, want als dit echte liefde is (oh wat klinkt dit zeikerig), dan kan het jullie studie wel overleven. dus gewoon take it easy zegmaar.
nog veel succes!

Misschien wil je nu een relatie met hem, omdat je die relatie kan idealiseren. Als je eenmaal dan die relatie hebt, kan het tegenvallen. Misschien ben je daarvoor bang voor een relatie met hem? Omdat het kan tegenvallen?

Het is ook maar een theorie hoor.

holymoly wat je nu zegt klinkt echt best wel logisch XD maar wat doe ik er aan? Ik bedoel, ik moet gewoon accepteren dat iemand niet altijd per se helemaal fantastisch is (zo zie ik hem wel eigenlijk) en een eventuele relatie dus ook niet…

houd je ons wel op de hoogte van vooruitgange? :stuck_out_tongue:

ik heb hetzelfde.
ik heb (niet verwaand bedoeld ofzo!) zo veel jongens afgewezen, terwijl ik ze eigenlijk wel leuk vond, maar zoiets van nou nu niet.

Misschien ben je toch echt bang om nu een relatie met hem te nemen en om die reden zou ik het juist doen.