Bang na inbraak

Toen ik 14 was (nu 3 jaar geleden) werd er op een avond in april ingebroken (het was nog licht buiten). M’n ouders en broertje waren weg. Ik zou met een vriendin gaan hardlopen en toen ik de trap op liep, zag ik een jongen van ongeveer 19/20 ofzo voor ons huis staan en naar binnen kijken. Hij zag mij niet en ik dacht er verder ook niet bij na. Toen ik me omgekleed had en in de bijkeuken m’n schoenen aan het aantrekken was, hoorde ik opeens gerommel op het platte dak. Ik dacht eerst dat er misschien een kat ofzo op liep. Een beetje gehaast trok ik m’n schoenen aan en liep naar buiten. Op ons oprijdpad stond een onbekende fiets. Ik ging snel naar m’n vriendin toe (die tegenover mij woont) en vertelde haar dat ik dacht dat de jongen van die fiets op ons dak was geklommen. Misschien dat hij gevoetbald had en de bal perongeluk op ons dak geschoten had? Ik had geen idee en was te naïef om er verkeerde ideeën bij te hebben.
Vervolgens zag ik vanuit de keuken van mijn vriendin diezelfde jongen, die voor ons huis had staan kijken, voorbij fietsen met een grote tas in z’n hand. Ik ging samen met de zus van mijn vriendin achter ons huis kijken of er nu niemand meer op het dak was en het dus die jongen geweest was. Vanuit de tuin zag ik dat het raam van mijn broertjes kamer (die uitkwam op het platte dak) wijd open stond. Ik ging naar binnen om hem dicht te doen (aangezien ik wilde gaan hardlopen). Toen ik boven kwam, zag ik dat alle laatjes open stonden en er lege sieradendoosjes op het bed van mij en mijn ouders lagen. Op dat moment besefte ik pas dat die jongen ingebroken had. Ik stond te trillen en barstte in huilen uit, terwijl ik de zus van mijn vriendin riep die beneden was. De politie heeft later naar vingerafdrukken gezocht, maar niks gevonden.

De tijd daarna durfde ik niet meer alleen thuis te zijn, bang dat het weer zou gebeuren en ik dit keer oog en oog met de inbreker kwam te staan. Ik heb altijd gedacht (en vooral gehoopt!) dat dat minder zou worden als ik ouder werd, maar niets is minder waar helaas. Ik ben nu 17 en voel me niet meer op m’n gemak als ik alleen thuis ben. Deze week ben ik extra veel thuis om te leren voor examens en ik merk weer hoe vaak ik van m’n stoel af spring en uit het raam kijk als ik een geluid op het platte dak hoor, ook al weet ik dat het vogels zijn. Als ik thuis kom, controleer ik eerst minstens 3x of alle ramen (vooral die van mijn broertjes kamer) dicht zitten en of de deur echt op slot zit. Ik heb altijd muziek op staan als ik alleen thuis ben, zodat een mogelijke inbreker hoort dat er iemand thuis is, ook al kan ik me dan helemaal niet concentreren tijdens het leren.

Volgend jaar ga ik studeren en daar op kamers, waardoor ik daar ook veel alleen thuis zal zijn. Ik heb na de inbraak wel een brief van Slachtofferhulp gehad dat ik met iemand kon praten als ik er mee zat. Ik dacht toen alleen dat het wel over zou gaan en dat je daar alleen heen ging als er echt iets heel ergs was gebeurd. Nu vind ik het dus nog steeds eng en wat m’n ouders ook zeggen, niks stelt me gerust. Inbreken worden vooral veel 's nachts gepleegd, maar ik weet nu dat het ook gewoon overdag kan gebeuren. Ook zeggen m’n ouders dat een inbreker mij toch niks aan zou doen, maar toen er bij m’n nicht ingebroken werd en zij de inbreker zag, heeft hij haar wel bedreigd.

Is er misschien iemand die hetzelfde heeft meegemaakt of weet hoe ik hier van af kan komen? :frowning_face:

Hee, wat erg dat het is gebeurd! Ik ben zelfs soms bang voor inbrekers als ik alleen ben en heb nog nooit een inbraak meegemaakt! :flushed:
Ik denk dat het tijd nodig heeft, hoe lang het ook al geleden is. Als je gewoon probeert door te gaan, en zoals je zegt: muziek aandoen, en probeer er niet te veel bij na te denken. Probeer je gedachten ergens anders bij te houden. Als je jezelf gewoon voorhoudt: ‘Oké, alle ramen zijn dicht, de deuren zijn op slot en niemand kan binnenkomen.’ dan is het bij mij meestal wel iets minder! Anyway, ik heb geen inbraak meegemaakt en ik kan ook absoluut niet weten hoe jij je voelt, maar ik hoop dat je hier iets aan hebt.

Okee, dankjewel :slightly_smiling_face:

Maar met wie dan? Slachtofferhulp leek mij zo overdreven, maar ik weet verder eigenlijk ook niks… $ Dankjewel iig :slightly_smiling_face:

Ik heb nooit gehad dat er is ingebroken, maar wel een poging tot. Ook wel eens rare gasten voor de deur gehad die begonnen te schreeuwen terwijl ik thuis zat (woon naast een café.

Toen ik erachter kwam dat mensen hadden geprobeerd om mijn huis in te komen, was ik ook alleen thuis en het lukte mij heel lang niet om comfortabel thuis te zitten waneer ik alleen was. Heb nog steeds waneer mijn moeder de nacht weg is, dat ik bijna niet in slaap kom.

Mijn tips:

  • Zet de tv aan, heb je achtergrond geluid. Doe ik altijd want dan voel je je minder alleen. Of de radio. Dat stelt mij altijd zeer gerust.
  • Als jij volgend jaar op kamers gaat is de kans groot dat je huisgenootjes hebt en de kans is groot dat er altijd wel iemand over de vloer is. Dus daar hoef je je niet heel veel zorgen over te maken! Ook als je ze verteld over wat er is gebeurt, kunnen ze daarmee rekening houden (door te zeggen waneer ze thuis komen, zodat jij altijd weet dat als je wat hoort, het je huisgenoot is)
  • Praat erover met je ouders en zeg dat het veel impact op je heeft gehad. Misschien kunnen die je wat meer gerust stellen. En kan je het wat meer
  • Nodig op zijn tijd iemand uit die eens een nachtje kan blijven slapen, zodat je sterk staat.
  • Probeer er alles aan te doen om te ontspannen en relaxen. En dingen op een rijtje te zetten. Een inbraak is erg, en heeft ook veel impact. Maar een voordeel is dat jij niet in het huis zelf zat! Zo kan je ook denken als je op kamers zit. Want dat is een ander huis, en vaak is het zo dat je je niet comfortabel voelt in je eigen huis daardoor. Dus is het juist goed dat je misschien volgend jaar weg bent!

Veel succes! Weet hoe vreselijk zoiets is!

Slachtofferhulp zou jou heus geen brief sturen als ze het overdreven vinden :slightly_smiling_face: Maar je kunt ook zelf contact opnemen met iemand, bijvoorbeeld de vertrouwenspersoon op school, of de huisarts die je kan doorverwijzen naar een psycholoog. Als je er in het dagelijks leven last van hebt stel je je heus niet aan, en al die mensen zijn er om jou te helpen en niet om je te veroordelen hè. Die gedachte heeft mij in elk geval flink geholpen toen ik ergens hulp om zocht, en ze maken denk ik zo veel raardere dingen mee dan dit.

Slachtofferhulp is niet overdreven! Echt niet.

Heel erg bedankt allemaal!! Ik zal die brief van Slachtofferhulp weer eens opzoeken :slightly_smiling_face:

En als iemand verder nog tips heeft, let me know (a)

Dit en de tips van Dena zou ik zelf ook geven. Ik denk wel dat je er zo snel mogelijk over moet praten, want anders blijf je er sowieso mee zitten.

Mijn moeder werkt in een winkel en is daar ooit overvallen. Zij vond slachtofferhulp in de eerste instantie ook overdreven maar is daar uiteindelijk toch heen gegaan. Ze heeft er veel aan gehad dus ik zou het zeker proberen.

Okee bedankt :slightly_smiling_face: Ik dacht dat mensen dan vonden dat ik me aanstelde ofzo, dus jullie reacties doen me goed haha (:

Ik herken het wel ja. Gelukkig ben ik er wel vrij aardig overheen. Hier is 's nachts ingebroken toen we allemaal gewoon thuis waren, zo creepy. Ik ben degene die het de volgende ochtend ontdekte, ze hadden de hele woonkamer overhoop gehaald… Ben hier enorm van geschrokken en vond alleen thuis zijn die dagen ook doodeng. Ik zit ook op kamers en het valt gelukkig mee! :slightly_smiling_face:
Een kamer in een huis is toch anders dan het huis waarin het gebeurd is. Ik had/heb dat gevoel alleen thuis eigenlijk nog en op mijn kamer nooit echt gehad, behalve dat ik een beetje paranoia overal sloten en ramen checkte idd.

Ik zou gewoon gebruik maken van de hulp die je aangeboden is, niks overdreven aan, die mensen zijn er niet voor niks en je hebt die brief echt niet zomaar gehad. Het is gewoon echt een heel eng idee dat je hem gezien hebt en dat onbekenden in je huis rondlopen. Sterkte!

Okee, dat is al wel een opluchting, hoop dat dat bij mij ook zo is dan :slightly_smiling_face:)
Dankjewel!