Anorexia

hey!
ik heb werkelijk geeen idee of ik dit hier moet posten of niet maar ik neem aan van wel.
mijn beste vriendin heeft anorexia en als ze voor 1 nov. niet meer weegt dan moet ze naar de kliniek. de laatste keer dat ze naar de diëtiste ging wilde ze zich zelf niet wegen omdat ze dat simpelweg kut vond, maar ik denk dat er meer achter zit. ze heeft me verteld dat ze er echt heel veel spijt van heeft gehad en dat ze nu wel gaat lunchen en dat ze geen pro ana sites meer gaat bezoeken, maar ik heb gewoon door dat ze er nog steeds mee bezig is. ze doet op eens oefeningen uit het niets, eet niks tijdens het eten en vraagt vaak of ik wat te eten wil maar neemt dan zelf niks. ook vraagt ze continue om een glas water en maakt ze vaak opmerkingen over abnormaal dunne meisjes dat ze echt de perfecte benen hebben. ik weet echt echt echt niet hoe ik het haar moet laten doordringen… iemand ideeën?

ging perongeluk ^

elke keer dat ik op dit topic druk springt hij opeens naar een andere site :flushed:

http://www.proud2bme.nl/info/Anorexia/Gevolgen

Jij kan weinig doen, je staat veels te dichtbij. Het zit tussen haar oren en dat kan jij niet veranderen, alleen zij.

Anorexia is een gedrag, een stoornis, dat houdt in dat je je doen en laten moet aanpassen en hier ben je dan ook voor de rest van je leven mee bezig. (check!) Ze zal zich moeten gaan realiseren dat wat ze nu haar lichaam aan doet, dat ze hier op latere leeftijd last van zal krijgen. En haar liefde/haat relatie met eten zal alleen maar erger worden. Want je moet eten, dat weet je, maar eigenlijk seinen je hersenen dat je dat eten slecht is. Zo moet je het zien.
Ik deed het omdat ik geen controle had over de situaties in mijn leven, dus zocht ik iets waar ik wel controle over had: wat ik eet. Dus ipv focussen op haar anorexia, zou ik doorvragen over waarom ze het doet. Wanneer was het voor haar een reden om te stoppen met eten? En wanneer had ze in de gaten dat ze moest gaan liegen over haar gedrag? En de belangrijkste: wat wil ze hiermee bereiken?

Bedankt! Het vervelende is dat als ik continue doorvraag ik merk dat ze me heel vervelend gaat vinden. Bovendien weet ik wat ze ermee wil bereiken, ze wil namelijk erg graag model worden. Ze is vroeger best een dikkertje geweest, maar nu zou je haar niet meer terug herkennen.

Zelf heb ik anorexia gehad, dus ik kan me ook goed voorstellen hoe lastig het moet zijn voor jou. Als ik jou was zou ik haar steunen, maar wel hard en duidelijk zijn. Haar kijk op de realiteit klopt niet en het is niet de bedoeling dat ze jou meeneemt in die ‘zieke’ manier van denken. Benoem wat je ziet, zeg dat je er voor haar zal zijn en dat ze altijd bij je terecht kan als ze ergens mee zit. Maar zeg wel dat je het niet normaal vindt dat ze abnormaal dunne meisjes perfecte benen vindt hebben.

Klinkt heel oppervlakkig hoe ik het net zei. Maar ik vond het nooit fijn als mijn vriendinnen heel erg gingen focussen op mijn eetstoornis. Wel had ik soms iemand nodig die mij ‘streng’ toesprak.

Hmm oke! Daar heb ik veel aan haha (niet sarcastisch bedoelt).

Hi Conrad,
Super dat je je vriendin wilt helpen. Het is heel belangrijk dat ze weet dat ze bij jou terechtkan. Daarvoor hoef je eigenlijk niet veel te zeggen. Ook lijkt me het heel erg belangrijk dat ze tijdig hulp krijgt zodat haar eetstoornis niet erger wordt en ze straks niet eens meer model kan worden omdat ze te mager wordt en ziek.
Misschien kun je haar eens de website van Human Concern http://www.humanconcern.nl/home/eetstoornis/symptoom/ tippen. Daar krijg je hulp van ervaringsdeskundige therapeuten. Laat haar eens op de site kijken en misschien haal je er zelf ook nog tips uit.
succes met haar vriendin en ik hoop dat je haar blijft steunen!
liefs anna

Heel erg bedankt! Ik zal er is naar kijken! Misschien doet ze het ook wel voor aandacht, dat merk ik de laatste tijd wel vaker aan haar…

Heel erg bedankt! Ik zal er is naar kijken! Misschien doet ze het ook wel voor aandacht, dat merk ik de laatste tijd wel vaker aan haar…

Tja misschien doet ze het om aandacht te vragen, maar de vraag is waarom ze dan aandacht wil. Laat haar weten dat je haar steunt, no matter what.

Heb je wel een punt ja.
Even mijn eigen ervaring: ik had geen controle over de problemen in mijn leven (waren ook meer problemen van een ander die effect hadden op mijn leven) en ik wilde ergens controle over. Alleen ik vertelde het aan niemand, echt niemand. Pas op het einde kwamen mijn vriendinnen erachter. Ik liep namelijk altijd in dikke truien en meerdere lagen (had het natuurlijk stervenskoud) en ik maakte de stomme fout om gezellig met te dansen en jumpen met mijn vriendinnen, terwijl een vader ons filmde. A mistake on camera I’ll never forget. Je kon namelijk ribben tellen. Bij het terug kijken van de film keken ze me allemaal verschrikt aan en ik heb alles ontkent. Direct, zonder na te denken, niemand mocht het weten. Ik ben hier zelf weer uitgekomen en het heeft mij jaren gekost om hier eerlijk over te praten en me niet zo te schamen. Blijft een periode van mijn leven die mij voor de rest van mijn leven beschadigd heeft, lichamelijk als geestelijk. Lichamelijk: darm problemen. Geestelijk: Ik zat hier te verkondigen dat het slecht was, maar doordat ik erover praatte, ben ik weer in mijn oude patroon gevallen. Ik stopte met eten en ik had het gewoon niet door dat ik weer terug viel. Mijn vriend heeft deze periode niet meegemaakt, maar ik heb het hem wel verteld. Binnen een week zette hij me op mijn plek, dus ik ben weer bewust ervan :wink:.
Dat ze het Conrad verteld heeft (en volgens mij elke dag weer herhaalt), wil wel zeggen dat ze hulp zoekt, maar niet weet hoe.
En dat blijft toch de hamvraag: hoe kan je iemand helpen, als ze zichzelf niet helpen?