Anorexia Nervosa

Ok hier gaan we dan,

Ik ben een jonge man van 25 jaar en ik heb lang getwijfeld of ik dit wel zou doen maar ik denk dat als ik het niet doe dat ik er zelf onder door zal gaan.

Mijn vriendin is opgenomen in een ziekenhuis enkele weken geleden met anorexia. Ik kan haar enkel maar een paar uur per dag zien dit 5 dagen per week. Dat maak het wel zwaar voor me. Want zij is niet alleen op de afdeling, Ik zit wel elke avond alleen thuis… Ik wil haar blijven steunen want ze zet echt enorme stappen vooruit de laatste paar weken maar ik heb het gevoel dat ze meer en meer van me vervreemd. Ik kan haar niet lastig vallen met mijn zorgen, het alleen thuis zijn enzo want dan belast ik haar met zaken die ze nu echt kan missen. Als ik haar daarover zou aanspreken denk ik dat ze het zich teveel zou aantrekken en haar genezing een terugval zou krijgen.
Als ik haar knuffel en gewoon bij haar ben is alles ok. Ik bied een luisterend oor, heb het leren aanvaarden, toon begrip en ik probeer te helpen waar ik kan en zie dat dit zijn vruchten afwerpt. Maar zodra ik maar meer dan een knuffel geef, ookal is het maar een kus, dan voel ik een zekere terugtrekking, afstoting …
verder dan kussen is al helemaal uit den boze… Ze kan zich niet inbeelden dat ik haar graag zie, desondanks haar eetstoornis en hoe ze er nu uit ziet.
Ik ben bang dat onze relatie het niet zal redden omdat ik het gevoel het dat ze zich wel best goed voelt zonder al het geen een relatie met zich meebrengt…

Iemand hier tips of dergelijke hoe je het best kan omgaan met een partner met een eetstoornis.
Ik ben hier opgekomen via een site over anorexia nervosa vandaar.

Ik denk niet dat meiden op dit roze meisjes forum je hier kunnen helpen. De meeste zijn erg jong en hebben geen ervaring op dit vlak. Ik denk beter dat je kan praten met een professional, ik weet zeker dat een huisarts je kan doorverwijzen.

Ik zou je als tip willen geven, schrijf het allemaal op in een dagboek. Ookal geef je het haar niet, schrijf het van je af en uit je gevoelens.

Ik denk niet dat je veel meer kan doen dan dat je al doet. Misschien kan je er met haar over praten, dat je het gevoel hebt dat ze zich terugtrekt. Misschien is dat wel iets wat ze alleen doet omdat ze deze eetstoornis heeft en jou er niet mee lastig wilt vallen?
Ik vind het trouwens erg lief dat je zo je best voor haar doet.

Dit is trouwens ook zo. We hebben nog wat topics over mensen met eetstoornissen zoals deze bijvoorbeeld: http://forum.girlscene.nl/forum/food-sport/overwin-die-eetstoornis-164231.3350.html
Maar de gemiddelde leeftijd hier is ongeveer 15 jaar, dat is een verschil van 10 jaar. Je zou het wel kunnen proberen door bijvoorbeeld in dat topic te reageren, want die meisjes weten hoe het is om een eetstoornis te hebben en kunnen je misschien wel helpen. Verder is het een beetje afwachten wie er nog een goede bijdrage kan leveren aan dit topic.

Hee, volgensmij kan je beter naar een site als Proud2BMe.nl of Proud2BParents.nl gaan. Waarschijnlijk kunnen ze je daar beter helpen dan hier. Veel sterkte!

Ontzettend lief dat je je zo voor haar wilt inzetten. Ik denk echter ook dat je op deze site niet veel verder geholpen kunt worden. Misschien is het inderdaad een goed idee om het er met een professional over te hebben? Of misschien wel met een familielid? Sterkte ermee. Ik hoop dat jullie er samen bovenop komen.

Hm het afstoten van lichamelijk contact kan wel een onderdeel/gevolg zijn van de eetstoornis. Is dat al langer zo? Als dat zo is, moet je je er nu misschien even niet teveel van aantrekken. Dit is voor haar ook extra heftig en ik denk dat lichamelijk of seksueel contact dan gewoon een beetje too much is.

Bespreek toch wel met haar waar je mee zit, misschien kan zij dan ook haar gedachten erover uitten en kom je er samen gewoon uit. Succes in ieder geval!