Anna

Dit is mijn eerste verhaal op girlscene dus tips zijn welkom!

Hallo, ik ben Anna.
Ik ben 15 jaar en zit in de 3e. Ik word op school heel erg gepest, omdat ik rode haren heb. Ik haat het om naar school te gaan. Ik weet zeker dat niemand me gaat missen als ik dood ga.

En oja, dit ben ik.

Hallo, ik ben Chantal.
Ik ben 15 jaar en zit in de 3e. Ik heb een rijke vader en woon daarom in een villa met alles erop en eraan. Alles wat ik aan mijn vader vraag, krijg ik. Mijn hobby’s zijn paardrijden en shoppen.

En dit ben ik!

Hoofdstuk 1[/b]

Anna
Het is maandagochtend, 12 mei. Met een zwaar hoofd stap ik uit bed. Ik loop naar beneden, maak een boterham voor mezelf klaar en eet hem op.
Als mijn moeder naar binnen komt, schrikt ze van mijn vermoeide gezicht. “Ach, kind wat is er met je! Hoe kom je aan die wallen?” “Ik heb gewoon slecht geslapen vannacht.” zei ik. Ik had een hele erge nachtmerrie. Ik droomde dat er geen vakantie meer bestond en dat ik heel het jaar door, elke dag naar school moest! “Anna gaat het wel goed met je? Moet je wel naar school?” Dat is mijn moeder weer. “Ik voel me inderdaad niet zo heel lekker.” Nu kan ik tenminste lekker thuisblijven en hoef ik niet naar school met die verwende bitches. Ik plof op de bank en probeer even nergens aan te denken.

Chantal
“Pap, mag ik gebracht worden? Het regent buiten!” “Ja hoor schatje, ik breng je wel even!” Echt handig zo’n vader die alles voor je doet, daar kun je goed gebruik van maken! Weet je, eigenlijk heb ik gewoon geen zin om mijn fiets te pakken en dat hele eind naar school te fietsen. Maar dat weet mijn vader niet, want die doet alles voor me zonder erover na te denken. O, wacht mijn vader roept me. “Schatje, kom je? De auto staat klaar!” Ik pak snel mijn tas en loop naar buiten, ik heb zo’n zin in school! Ik hoop dat Anna er is, dan kan ik haar lekker treiteren zoals altijd! Ik stap in de auto en ga lekker uitgebreid zitten.

Op school aangekomen zie ik dat Anna haar fiets er niet staat! Shit, je gaat toch niet zeggen dat… “Ja Anna is weer eens ziek!” Zegt Sophie, een soort van vriendin van me. Eigenlijk is ze niet meer dan een meeloper voor me. Maar ja, dat weet zij niet. “Hé Chant, daar komen een paar bruggers aan fietsen!” Dat zei Kevin een jongen uit mijn klas. We gaan voor de bruggers staan, pakken ze bij hun stuur en duwen ze op de grond. Kijk dat is pas lachen! Als Anna er niet is pakken we de brugpiepers wel.

“Triiing!” De bel gaat. Ik loop samen met Sophie en Kevin naar de trap. “Soof, weet jij in welk lokaal we moeten zijn?” Ik ben te lui om mijn agenda te pakken. “Ja, in lokaal 104.” Dus we lopen naar lokaal 104. “Wat voor vak hebben we?” “Geschiedenis!” Oh, dat wordt lachen! Onze geschiedenisleraar kan totaal geen orde houden. Wat zal ik vandaag eens uithalen…

Hmm je schrijfstijl spreekt me niet echt aan.

Sorry als een inleiding begint met ‘Hallo ik ben…’ haak ik gelijk al af
Maar dat is mijn mening

Je gooit vt en tt dopr elkaar

ik vind het wel een leuk verhaal hoor :slightly_smiling_face:

ik had dit soort reacties eigenlijk al verwacht

Hoezo?

Je springt een beetje snel van de hak op de tak en dit maakt het niet fijn om je verhaal te lezen.
Een voorbeeld hiervan is de inleiding. Je begint met Anna maar beschrijft bijvoorbeeld niet of ze de trap afloopt of waar ze is (ook al indiceerde de dialoog dat ze thuis was). Je dropte gewoon een dialoog die niet fijn te lezen was. Het idee erachter is wel leuk, maar je gaat een beetje te snel en je personages lijken niet heel erg goed uitgedacht (no offense). Hier en hier kun je meer tips vinden, maar blijf als voornaamste oefenen.

Helemaal mee eens! Niet zomaar opgeven! Je ontwikkelt van zelf en je kunt altijd leren!

Ik ben het met hierboven eens.
Probeer meer details erin te verwerken, nu is het allemaal ‘tsjak tsjak tsjak snel door’ geschreven zeg maar, wat het minder fijn maakt om te lezen. Waarover loopt Anna naar beneden? Hoe staat ze op, duwt ze zich omhoog of knippert ze een paar keer voor ze echt wakker wordt? Een paar details zoals die maken een verhaal al een stuk fijner om te lezen imo. Zelf probeer ik altijd conversaties zoveel mogelijk te vermijden, dat vind ik persoonlijk fijner, maar dat verschilt natuurlijk van persoon tot persoon.