Angst

ik zit al best wel een tijdje behoorlijk te piekeren over een bepaald onderwerp.

ik heb al 10 jaar een beste vriendin waar ik lief en leed mee deel. alleen nu t probleempje. 2 jaar geleden zijn we alle twee gaan studeren. ik naar maastricht en zei naar amsterdam, hierdoor zien we elkaar nog maar heel weinig, we hebben wel nog elke dag contact. door deze afstand begin ik aan mezelf te twijfelen. ik denk na bij alles wat ik die en ik ben bang dat ik niet meer leuk genoeg ben zoals haar andere vriendinnen in amsterdam (dit gevoel komt voornamelijk doordat dit in het verleden wel is gebeurt.) doordat we niet meer zo zijn als vroeger heb ik het gevoel dat alles is veranderd. als we afspreken raak ik in de stress omdat ik zo goed mijn best wil doen en niet wil dat ze het saai met me heeft. groeien wij uit elkaar? zo ja, wanneer is zo’n vriendschap dan echt over? ik wil dat helemaal niet alleen ik maak me om alles veel te druk en het wreed me van binnen op.

herkent iemand dit?

Soms verwateren vriendschappen nu eenmaal. Je zit niet meer zo dicht bij elkaar in de buurt, je leert andere mensen kennen, andere dingen houden je bezig. Dat is jammer maar dat gebeurt nu eenmaal vaak wel.

Als jullie afspreken ga dan niet absurd hard je best lopen doen. Doe gewoon wat je normaal ook altijd doet. Natuurlijk is moeite doen voor je vriendschap altijd goed maar probeer niet krampachtig te worden want daar heb je zelf ook niets aan. Zorg dat je er genoeg insteekt, hoop dat zij dat ook doet en kijk hoe dat loopt.

Hoe is het in de afgelopen twee jaar gegaan tussen jullie dan?

Toen was het ook al wat anders. Alleen dacht ik toen niet zo na bij alles en als ik terug kijk was onze vriendschap ook beter. We zien elkaar minder en lachen minder dan eerst