Angst voor mannen + meer psychologische onzin

Hallo meiden!

Ik ben bang voor mannen. Ik heb geen idee waarom, het is al jaren geleden begonnen maar het is de afgelopen tijd alleen maar erger geworden.
Ik ben opgegroeid met twee broers en sinds mijn negende zag ik mijn vader om het weekend. Sorry als dit verhaal een beetje alles door elkaar wordt maar ik ben zo devastated dat ik niet weet waar ik moet beginnen. Ik heb altijd iets raars met seks gehad. Ik begon er op een vroege leeftijd over na te denken en ben er altijd gefascineerd mee geweest. Ik heb ook altijd oude mannen aantrekkelijk gevonden. En dan bedoel ik echt mannen van 30/40. Afgelopen kerst was ik verliefd geworden op mijn stief-oom van eind veertig, en ik was daar zo erg van in de war. inmiddels is dat over maar sindsdien kan ik niet meer normaal met mannen omgaan. Leraren vooral. Ik ben bang voor elke mannelijke leraar. Ook vaders van vriendinnen. Ik vind ze aantrekkelijk maar ondertussen ben ik als de dood voor ze. Waarom? Ik heb werkelijk geen idee, maar de tranen rollen over mijn wangen terwijl ik dit schrijf. Ik weet sowieso al een tijdje dat er een steekje bij me los zit, ik haat mezelf maar tegelijkertijd vind ik mezelf beter dan anderen. Ik lieg veel, soms zelfs terwijl ik het niet wil. Ik geniet ook van liegen. Ik heb een kleine dwangneurose met mijn kamer opruimen. Alles moet recht staan en opgeruimd zijn. Ik ben echt niet goed bij me hoofd. Ik voel me eenzaam terwijl ik een hoop vrienden heb. Het ene moment haat ik mijn beste vriendin en het andere moment wil alleen maar samen met haar zijn. Ik ben hartstikke paranoïde, ik ben altijd bang dat mensen iets tegen me hebben. En dat allemaal, terwijl ik rijke ouders, een grote kamer, een iPhone 5 en een kast vol merkkleding heb. Niemand heeft me ooit iets aangedaan en ik voel zo kut.

Het spijt me zo erg. Dit is een enorm lang verhaal geworden. Ik weet nieteens of ik dit wel ga verzenden. Ik haat mezelf gewoon, en soms wil ik er een einde aan maken. Sorry voor deze lange tekst. Waarschijnlijk stel ik mezelf gewoon enorm aan.

Eerlijk gezegd snap ik niet veel van je verhaal… Het klinkt allemaal heftig, maar wat heeft het hebben van rijke ouders en merkkleding ermee te maken??

Meid, er zit echt geen steekje los bij jou. Hoe is jouw relatie met je vader? Wanneer mensen geen echte vader figuur in hun leven hebben (of wanneer ze diegene niet zo vaak zien als ze nodig hebben) zoeken ze vaak vervanging. Jij vindt oudere mannen aantrekkelijk, wat op zich zelf niet eens zo raar is want dat kan gewoon jouw smaak zijn. Ik ken genoeg vriendinnen, en ik zelf trouwens ook, die oudere mannen veel aantrekkelijker vinden dan de jongens van hun leeftijd. Maar jij kent jezelf natuurlijk beter en je geeft zelf aan dat het toch een probleem is en het je dagelijks leven beïnvloed. Je bent bang voor oudere mannen. Is dat omdat je jezelf niet vertrouwd bij ze? Dat je denkt dat je jezelf niet kan beheersen bij ze? Je geeft aan dat je je eenzaam voelt en je niemand vertrouwd. Hoe is je relatie met je moeder? Krijg je genoeg aandacht van je ouders? Je geeft aan dat je vaak liegt, misschien is dat onbewust een manier van jou om aandacht te vragen bij de mensen die om je geven?