angst om uiteten te gaan

Hey girlz,

Ik plaats het hier ook maar even, ik heb het al bij food en sport neergezet. Maar misschien weten jullie hier wel oplossingen voor, ik denk namelijk dat het tussen mijn oren ofzo zit.

Ik heb een probleempje die best wel erger blijkt te zijn dan ik dacht. Ik heb op vakantie een nare ervaring met uit eten gehad. Ik lustte het eten in het buitenland niet en op de een of andere manier kreeg ik daar kokhals neigingen van. Verder die week vond ik het best wel spannend om weer uit eten te gaan. Bang om het zelfde mee te maken. Gelukkig ging het goed en heb ik er ook voor gekozen om dingen te eten waarvan ik bijna zeker wist dat ik dat wel lekker zou vinden zoals pizza en iets met kip. En eigenlijk viel dat heel erg mee, nooit meer bij na gedacht of iets erachter gezocht.

Tot vanavond, ik ging uit eten bij de pizzeria en daar had ik een pizza hawai besteld. Daar ben ik normaal dol op. Alleen kreeg ik bij de eerste hap weer dat kokhals gevoel, en heb ik wel verder proberen te eten. En helaas is het me niet gelukt om de pizza op te eten. Ik heb maar 1 puntje opgekregen. Ik heb de rest meegenomen naar huis, kijken of ik het morgen wel op kan eten zonder problemen.

Ik vind het zelf wel heel erg raar dat dit steeds gebeurt. Ik ben over het algemeen een makkelijke eter en lus vrijwel alles hier thuis. Bij vriendinnen eten heb ik er ook niet echt last van. Het is alleen als ik uit eten ga, ik kom eigenlijk altijd bij deze pizzeria en bestel daar altijd dezelfde pizza. En nu even later heb ik helemaal geen last meer van misselijkheid of wat dan ook.

Misschien dat je jezelf zo bang maakt dat je daar last van krijgt (kan ook onbewust).

Ja, die pizza heb ik vanmiddag lekker opgegeten hoor. Nergens geen last van gehad toen ik hem ging eten. Misschien kan ik de volgende keer eerst een keer naar de mac een euro knaller halen met vriendinnen dat is niet zo duur en vind ik ook lekker. Ben er na de vakantie ook niet meer geweest. Ik denk dat het in mijn onderbewustzijn gebeurt. Want idd op op school en bij vriendinnen kan ik wel normaal eten. En die pizza hier thuis dus ook. Ik wacht even af hoe het verder gaat want als vriendinnen vragen om uit eten te gaan dan heb ik daar op dit moment niet veel zin in. Deels uit angst deels omdat ik bang ben dat het eten daar niet meer lukt.

Fijn dat jij nu weer normaal kan eten in de kantine op school. Ik denk zelf ook gewoon doorzetten, want ooit zou ik toch weer uit eten moeten dus dan kan ik maar beter hier in Nederland uit eten gaan dan ineens weer in het buitenland waar het eten sowieso een beetje anders is.

Ik ken dit wel.
Ik weet niet precies hoe het bij mij ontstaan is maar ik heb het vooral in situaties waarbij ik me niet helemaal op m’n gemak voel. opzich voel ik me dan prima tot het moment dat ik moet gaan eten, dan krijg ik niks weg en ga ik kokhalzen.

Ik had dit vooral bij m’n vriend (nu exvriend) als ik daar thuis ging eten of wanneer we uiteten gingen.

Hierdoor durf ik nu niet meer zo met een jongen uit eten te gaan of bij een jongen te eten terwijl ik bij vriendinnen nergens last van heb.

Ik ben er nog niet uit wat ik hier tegen kan doen,
Beschouw dit maar als een upje

Ik heb dit heel erg met boterhammen gehad. Ik heb ze zeker 8 jaar niet gegeten. Van de een op andere dag moest ik kokhalzen van een boterham. Ik was toen 10 ofzo. Mijn oma, opa en moeder hadden alles geprobeerd om te zorgen dat ik ze at maar het lukte ook niet.
Toen ik 16 was moest ik vanwege omstandigheden bij mijn opa en oma gaan wonen. Al die jaren bakte mijn moeder 's morgens afbak broodjes af, of ik kreeg magnetron poffertjes of broodrooster wafels. Zodat ik maar iets at. Maar mijn opa had er op den duur geen zin in, om 's morgens vroeg afbak broodjes te maken. Dus moest ik het gaan afbouwen van hem. Op den duur at ik dan wel volkoren of meergranen bolletjes, of ik at cracottes of van die wasa crackers. Toen ik weer bij mijn moeder ging eten nam ik alleen nog maar crackers of ik haalde iets op school…
En toen ik 18 was had ik ineens trek in een boterham met nutella. Dus tot verbazing toe van iedereen at ik zonder problemen een boterham.
Nu ik op mijn eigen woon haal ik alleen nog maar boterhammen voor tosti’s of als ik broodje kaassouflé eet. Maar als ik een boterham eet is het van dat dure liefde en passie brood van de AH.

Ik ben er ook zelf achter gekomen waarom ik boterhammen niet at. Als de structuur mij niet aanstaat dan moet ik het niet. Ik eet ook liever geen aardappelpuree, of stamppot. En vorig jaar met kerst had mijn moeder het geweldige idee om ipv meloen met ham, meloen mousse met ham te maken. Maar de structuur stond mij natuurlijk niet aan, dus ik heb alleen de ham op gegeten :’)

Precies ik heb ook nergens last van totdat ik begin te eten. De eerste hap gaat al moeizaam en dan schiet je in de stress. Vervolgens wil het al helemaal niet. Ik denk dat ik dit maar aan mijn beste vriendin ga vertellen en dan met haar een keer ergens gaan eten. Kijken of het dan ook voorkomt. Ik had het gister avond met een jongen die ik nog niet zolang ken. Ik heb hem toen maar verteld dat ik een beetje grieperig was en niet zo veel honger had.

Fijn dat ik lang niet de enige ben met dit probleem!

^ ik vind het ook fijn om te lezen dat ik dit niet als enige heb!
Ik moet zeggen dat ik er al ruim een jaar mee zit maar dat het langzaamaan wel steeds beter gaat.
Je moet ook proberen om er niet te veel aan te denken als je ergens gaat eten want ik denk dat als je er bang voor bent dat het dan sowieso gebeurd. maarja dat is makkelijker gezegd dan gedaan haha

Ik heb ditzelfde probleem (althans vergelijkbaar), het is bij mij ontstaan na een voedselvergiftiging die ik twee en een half jaar geleden in een restaurant heb opgelopen (2 weken niets gegeten tijdens die voedselvergiftiging, ik was echt flink beroerd).

Toen ik daarna een half jaar later met kerst samen met familie uit eten ging kon ik daar geen hap wegkrijgen. Daarna werd ik duizelig en misselijk, toen ben ik maar naar buiten gegaan en op een bankje bij de bushalte gaan zitten. Het is heel raar want je bent niet echt ‘ziek’ (geen virus, voedselvergiftiging etc.) maar je lichaam doet wel net alsof dat zo is (en als je dan weer thuis bent is er helemaal niets meer aan de hand).

Sindsdien ben eigenlijk niet meer uit eten geweest, vind ik wel erg jammer… maar ik durf niet meer. :bored:

Mijn tip is dus, laat het niet te ver komen als dat lukt. Misschien kun je juist eens een keer bij de HEMA een broodje gaan eten bijvoorbeeld… omdat het dan misschien wat minder als ‘echt’ uit eten voelt - en als je ‘lichaam/onderbewuste’ dan merkt dat hier ook niets aan de hand is dan kun je weer eens een pizzeria proberen.

Ik heb dit ook gehad. Ik heb een tijdje veel verteerproblemen gehad en werd meerdere keren ziek op restaurant. Na een tijdje begon ik gewoon al op voorhand pillen te nemen en werd ik heel zenuwachtig als we uit eten “moesten”. Maar eigenlijk moet je die eerste ervaring je verdere leven niet laten bepalen. Ik zou in de toekomst gewoon eventjes naar de wc lopen, een paar keer diep in- en uitademen en gewoon verdereten.