Angst om huisdier te verliezen?

Hey girls, ik heb een hond van 11 en ze is nog helemaal gezond enzo maar ik ben zo erg bang om haar kwijt te raken dat ik er snachts over droom. Ik ben al veel mensen verloren in mijn leven maar dat is niks vergeleken met wat voor angst ik heb voor mijn hond dat ze doodgaat. Natuurlijk gaat ze een keer dood maar ik word gewoon helemaal gek als ik aan die gedachte denk…Zijn er meer mensen die dit misschien hebben en zich erin herkennen?xx

Ja, ik herken me daar best wel in… Ik heb altijd honden gehad maar nog nooit zo lang als de hond die we nu hebben (ze is bijna 14 en al 8 jaar bij ons) en ze is écht mijn maatje. Ik ben het gekst op die hond van ons allemaal. Het gaat bij mij zo ver dat ik elke zondagavond (wanneer ik weer terugga naar mn kamer) moet zeggen dat ik van haar hou en haar heel goed moet knuffelen omdat ik bang ben dat ze doordeweeks overlijdt. : ( Ik weet echt niet zo goed wat ik moet doen zonder mn beste maatje.

Snap ik wel hoor! Mijn hond is vorig jaar overleden, hij was 14. Toen ik op vakantie ging heb ik goed afscheid genomen omdat ik wist dat hij er niet meer zou zijn als ik terug zou komen. Tijdens mijn vakantie hebben m’n ouders m laten 'n slapen omdat hij echt op was. Heb een potje goed zitten janken en toen was het eigenlijk wel over, ook toen ik weer thuis kwam. Ik mis m nog elke dag, maar hij was gewoon helemaal op.

Ja, ik herken het! Mijn kat had baarnmoederhalskanker. Ik was bang dat ze overleed. Ze is nu dood maar ik weet dat mijn kat vast in een kattenhemel is :slightly_smiling_face:

Zeer herkenbaar…
Had het bij mijn vorige hond, (7 jaar geleden in laten slapen) toen bij mijn konijn, dat was een heel bijzonder exemplaar, en nu bij mijn huidige hondje heb ik het nog erger.
Soms denk ik eraan en barst ik spontaan in huilen uit, gewoon omdat ik haar niet kwijt wil…

Ik heb dat eigenlijk niet, dus ik kan je niet helpen. Niet slecht bedoeld hoor, maar ze gaan ooit dood en daar kan je toch niets aan doen. Ik zorg zo goed mogelijk voor mijn dieren en geniet liever van ze nu ze er zijn, dan continu te denken aan hun overlijden.

Ik herken het wel. Mijn kat is nu al 19 (bijna 20) en je merkt echt aan haar dat ze steeds ouder wordt. Ik ken haar ook al mijn hele leven. We hadden vroeger een kater en die is ooit eens iets verder van ons huis geweest dan onze straat en toen brachten mensen hem bij de dierenarts omdat ze dachten dat het een zwerfkat was. Daar gaven ze hem een spuitje omdat hij het voer daar niet at (hij eet maar een soort voer). Wij wisten niet dat hij daar was natuurlijk omdat hij wel vaker een paar dagen weg was en dan weer terug kwam.
We hebben deze kat maar meteen gechipt zodat het niet nog een keer kan gebeuren.

Bij hamsters, cavia’s en gerbils ben ik altijd bang dat ze dood gaan. Ik weet bijvoorbeeld dat mijn gerbil 5 of 6 jaar kan worden maar heb geen idee hoe oud hij nu is omdat ik hem heb overgenomen van iemand die dat ook niet wist.

Ik herken dat ja… Onze hond is nu 10 maar dit ras wordt gewoon niet oud dus we weten dat ze niet zo lang meer te leven heeft. Ook kun je zien dat ze lichamelijk achteruit gaat, ze slaapt heel erg veel, is erg bang en het lijkt alsof haar evenwicht, zicht en gehoor ook minder worden. Het enige wat je kan doen is extra van je huisdier genieten, veel foto’s maken en jezelf gelukkig prijzen zolang hij/zij nog leeft.

Ja, mijn hondje is nu 14 en slaapt nu voornamelijk heel veel maar ben ook echt bang dat dood gaat :frowning_face:

Ik begrijp wat je voelt. Mijn hond is in 2012 oktober overleden op 15-jarige leeftijd en ik was er kapot van. Tranen met tuiten gehuild. Hij is ong. 1 week weggeweest en toen hij terug was in een mooie urn ging t al een stuk beter. Aanrader vind ik dat. Zou er niet mee kunnen leven dat onze hond gecremeerd en ergens met de rest gedumpt werd o.i.d. (geen idee hoe dat precies gaat).

Maar ja het gaat een keer gebeuren en ik denk nog vaak aan hem. Gelukkig hebben we heel wat foto’s van hem.

Herkenbaar. Mijn konijntje was doodgegaan een tijdje terug ze was 6 jaar en dus al sinds mijn 8e bij mij :frowning_face:
Haar zusje is nog bij ons maar ik ben ook hartstikke bang dat zij binnenkort doodgaat :frowning:

Heel herkenbaar!
Mijn kat was de afgelopen weken ernstig ziek, hij ging eigenlijk bijna dood. Nog steeds aan de medicijnen maar het gaat al beter.
Maar ik was zó bang dat hij afgemaakt zou moeten worden, hij had blaasproblemen en plaste zelfs bloed. Ik heb gewoon 's avonds zitten janken want ik wil hem niet kwijt, hij is pas 6 en ik heb een hele goede band met hem, ook al is het ‘maar een kat’, hij kan zitten op commando en hij is gewoon superlief.

Ik zou er gewoon proberen om er niet teveel aan te denken als ik jou was. Geniet van je hond zolang ze nog gezond en levend is! Ik denk dat je het wel aan voelt komen als ze gaat sterven, ze zal in ieder geval niet opeens weg zijn.
En wat rot voor je dat je er nachtmerries van hebt! Probeer er voor je gaat slapen niet aan te denken maar zoek afleiding, dan heb je minder kans dat je er over zal dromen. :slightly_smiling_face:

Sterkte en succes!

Herkenbaar.
In oktober heb ik, samen met mijn vader, mijn hond in laten slapen. Ze was bijna 18 jaar bij ons, een hele prestatie, dat wel, maar het viel echt ontzettend zwaar. Afijn, we hebben nu 2 honden, waarvan 1 nu 14 is. Ze is heel erg veranderd, en laatst kreeg ze nog een tia. Maar ben vreselijk bang om haar te verliezen… dus ik weet hoe je je voelt

Ik herken het ook ja. Ik word al wanhopig bij de gedachte dat mijn hond ooit een keertje komt te overlijden. Ik mis mijn kat na 3,5 jaar ook nog steeds heel regelmatig en ik wil ook geen tamme ratjes meer (al zijn het echte geweldige, slimme, lieve en aanhankelijke huisdieren) want die leven maar 2-3 jaar en ik ging elke keer k-a-p-o-t als er dan eentje ziek werd en ging hemelen.

Dat is een van de weinige nadelen van een huisdiertje, ze gaan ooit dood. Maar ik krijg buikpijn bij die gedachte :frowning_face:

En ik ben ook de zovele die het herkent, dus je bent echt niet de enige.
Paar maandjes terug is onze lieve oude Poes overleden. En elke keer als ik maar merk dat er iets “anders” is aan mijn andere poezen, word ik enorm bang.

Hetzelfde geldt voor mijn baardjes

Ik heb het niet met dieren, maar wel met mijn opa. Ik heb al meerdere keren nachtmerries gehad over mijn opa en ik moet al spontaan huilen als ik er aan denk dat mijn opa ooit kom te overlijden. Mijn opa is iemand waar ik echt een kogel voor zou vangen.

Dusja, ik heb het dan niet met dieren, maar ik ken de angst wel. Ik denk alleen dat er weinig aan te doen valt.

Dat heb ik ook, mijn kat is nu 13 ofzo en we hebben hem ook al 13 jaar. Maar het is het beste om gewoon van het dier te genieten nu die er nog is denk ik :slightly_smiling_face: En niet de hele tijd eraan denken dat ie dood gaat.

Ik heb 2 jaar geleden mijn konijn in moeten laten slapen toen hij nog geen 2 jaar oud was. Ik ben er nogsteeds kapot van, hij was echt een vriend voor me.

ik durf nu niet aan een hond te beginnen ondat ik te bang ben dat ik dat verdriet al helemaal niet kqn verwerken als hij sterft.

ja ik herken dit… had het vorig jaar toen mn konijn ingeslapen werd… de eerste dag moest ik niet huilen, pas de avond drong het tot me door… en was toen echt wel 2 weken verdrietig… maar ja nu denk je met alle mooie herrineringe terug en heb je er vrede mee…