Angst en paniek aanvallen..

Ik zal vanaf het begin beginnen…
In December 2008 ben ik overvallen in de winkel waar ik werkte.
Ik kreeg een pistool op mijn hoofd en moest al het geld afgeven…
Daarna heb ik hulp gehad van slachtoffer hulp…
Ik was erg bang maar het ging steeds beter…
Nu heb ik sinds kort een nieuwe baan…
De laatste tijd komt de angst en paniek weer terug…
Ik ben bang om sochtends vroeg of savonds in elk geval in het donker alleen over straat te gaan…
Vorige keer dat ik naar mijn werk moest had ik zelfs een mes in mijn zak…
En die keer daarna is mijn vriend mee gerezen aangezien ik om kwart voor 6 al aan het reizen ben sochtends…
Ook het alleen thuis zijn is een ramp omdat ik steeds denk als ik naar beneden ga dat er iemand in de huiskamer staat…
Hierdoor word ik doodsbang of raak ik in een paniekaanval…
Dit gebeurd ook soms snacht met het dromen…
Ik ben hiervoor naar de dokter geweest en ik heb van hem kalmeringspillen gehad genoemd : Paroxetine… dit word ook gebruikt bij depresie enz… ik ben er nog niet mee begonnen omdat ik totaal niet van zulke pillen houd…
Ook heb ik een doorverwijzing gekregen naar een psycholoog maar dit duurt nog een aantal weken…
Zijn er mensen die deze ervaring oook hebben gehad en die mij misschien een beetje kunnen helpen…
Groetjes Selena

Ikzelf heb ook vaak last van paniekaanvallen, maar die hebben niet echt een aanwijsbare reden.

Dat van jou echter is heel normaal. Ik weet alleen niet echt hoe ik je kan helpen, dat weet een psycholoog het best want die is daar in gespecialiseerd.

Sterkte in ieder geval!

Sterkte!

Dankjewel ja ik ga ook binnenkort naar een pshycoloog…
dacht alleen misschien dat iemand zich net zo voelt als ik…
of iemand die miss savonds de straat niet op durft om een andere reden…
Dan kan je je ervaringen beetje uitwisselen toch…
Maar bedankt…
en laleticiaa ook veel suc6

ik zou de pillen nemen. de dokter weet wat goed voor je is. dan kan je verder tot je bij de psycholoog bent. ik ben zelf een keer aangerand geweest en heb daar ook veel last van gehad. overdag ging het wel maar van zodra ik savonds in mijn bed lag kon ik aan niets anders denken en heb ik echt een week amper geslapen. toen kreeg ik ook kalmeringspillen en moest ik bij een psycholoog gaan. moest je de pillen niet altijd willen nemen kan je ook doen zoals ik deed, gewoon savonds voor je gaat slapen (als dat mag met die pillen, ik had zelf trazolan…) zodat je tenminste goed slaapt. bij mij hielp dat ook om er overdag minder mee te zitten… ik snap trouwens ook je angst wel. ik ben heel lang bang geweest om savonds alleen door het donker naar huis te wandelen, zeker als ik dan andere mensen zag onderweg. ik voelde me dan altijd bedreigd, zelfs al hielden ze zich totaal niet met mij bezig… sterkte!

Die pillen wacht ik nog even mee mede omdat je er ook niet zomaar van af komt…
Ik vind liever een manier om met deze angsten en emoties te dealen…
Maar dat is dan weer jammer dat die psycholoog zo lang duurt…
En inderdaad je hebt t gevoel of iedereen die je tegenkomt 1 of andere psychopaat is die het op je gemunt heeft…
Ik heb het vooral savonds aleen op straat en sochtends vroeg als ik om kwart voor 6 op de bus sta te wachten…
Gelukkig heb ik wel lieve ouders en vriend en goeie vriendin die mij helpen door bijvoorbeeld met mij te bellen als ik me ongemakkelijk voel zelfs zo vroeg…
Ze helpen me wel ookal snappen ze het niet helemaal omdat zij zich niet inkunnen leven waarom je zo paniekerig word…
Maar gelukkig steunen ze me heel erg en proberen mij te helpen en te begrijpen…
Ook probeer ik nu juist als ik bang ben om naar beneden te gaan mezel moed in te praten en dan toch de stap te nemen…
Ook hier helpen mensen me wel mee door dat ik hun bijv. op kan bellen en op die manier toch het gevoel heb dat ik t niet helemaal alleen doe maar toch de stap zet om wel te gaan…
misschien is dit ook een tip voor anderen mensen dat je t niet altijd alleen hoeft te doen maar ook hulp kan vragen aan de mensen om je heen…
bedankt voor de reacties alvast!

ik weet niet hoe het met jou pillen zit, maar de mijne waren niet verslavend. ik nam ze zelf ook in een lagere dosis dan ze voorgeschreven hadden (ik moest er normaal overdag een nemen en savonds nog een maar ik nam gewoon savonds een halve). ik ben er zelf zonder al te veel problemen in de vakantie mee gestopt (toen had ik weinig stress en boeide het niet dat ik tot de middag in mijn bed moest blijven liggen :wink:). ik moet wel eerlijk zijn: als ik heel stresserende periodes heb (bv examens) neem ik die pilletjes wel terug, maar bij mij is het zo dat als ik veel stress heb ik makkelijker terugdenk aan wat er gebeurt is… anders kan je misschien natuurlijke middeltjes gebruiken? verschillende mensen die ik ken nemen bv sedinal als ze moeite hebben met slapen, dat haal je gewoon bij de apotheek, is niet verslavend en het is volledig natuurlijk. misschien voel je je daar beter bij?
ik vind het wel heel goed van je dat je buiten komt! dat was bij mij ook erg belangrijk. het is de enige manier om er terug door te geraken.
wat ik zelf lastig vond was dat mensen idd je wel probeerden te begrijpen en steunen maar dat ze het toch nooit helemaal snappen… zo heb ik zelf van een van mijn beste vriendinnen toen de opmerking gekregen van “komop, het is al een maand geleden, get over it. aanranding is echt niet zo erg hoor.” nou ja die vriendschap was toen ook wel gedaan :’) maar de meeste mensen steunden me echt goed (van die het wisten toch…) en daar had ik inderdaad veel aan. zo is het bij mij nu toch al meer dan een jaar geleden maar soms heb ik gewoon een keer een paniekaanval, of als er bv iets is dat me eraan herinnert kan ik me er toch opnieuw heel slecht door voelen… maar dan bel ik gewoon mijn moeder en die zal nooit zeggen dat ik me niet moet aanstellen, zij troost me dan en laat me gewoon mijn uitleg doen. daar heb ik echt véél aan <3

Ja zo zie je maar dat de mensen om je heen je ook een heel eind op weg kunnen helpen…
Dat zijn de mensen die je vertrouwt en die jou ook steunen!!
en die vriendin weet niet waar ze over praat!!
Ik ga idd wel naar buiten etc etc… maar betekend niet dat het altijd gemakkelijk is…
Het rare is dat ik overdag geen last heb…
Maar als het donker begint te worden dan begint het…
Zoals laatst had ik het heel heftig ik moest de volgende dag werken betekend dat ik om kwart voor 6 in het donker met de bus naar amsterdam centraal moet om daar vervolgens de trein naar schiphol te pakken…
Is me nieuwe baan dus was helemaal blij ermee alleen de tijden is kut…
Maar goed laatst moest ik dus werken en die avond kon niet in slaap komen en alles en toen werd ik wakker huilen in paniek me vriend schrok zich dood en heeft mij weten te kalmeren en hij heeft mijn werk gebeld dat ik ziek was…
Helaas was het toen zo heftig dat ik niet naar mijn werk kon denk dat ik raar had gedroomd ofso.
Daarom ben ik nu ook hulp gaan zoeken wil niet dat mijn werk eronder gaat lijden en om nauw met een mes in je zak opweg te gaan schiet ook niet op!!..

Ik zou inderdaad een psycholoog proberen, verder weet ik het ook niet zo goed.
Ik kan me niet voorstellen dat pillen hiertegen helpen, aangezien het iets psychisch is, maar goed als de dokter dat zegt…

Ik heb er zelf (denk ik) ook last van. Ik zou bij god niet weten wat ik er aan moet doen, laat staan dat ik jou tips kan geven, hihi. Ik hou iig dit topic wel even in de gate! Succes er mee.

de pillen lossen je probleem niet op maar zorgen er wel voor dat je je minder angstig voelt. het is nog moeilijker om je problemen op te lossen als je een compleet wrak bent door slaap tekort en paniekaanvallen… je moet zo’n dingen echt stap voor stap aanpakken en pillen nemen zijn daar gewoon een hulpmiddeltje voor.

Je wilt niet weten in hoeverre je psyche met je lichaam is verbonden.
Als je angst ervaart span je al je spieren aan.
Het is een overlevingsmechanisme. Maar wanneer je lichaam in niet bedreigende situaties nog steeds zo reageert, word het steeds moeilijker om je te ontspannen.

Zo te zien heb je een trauma opgelopen. Jammer dat je niet eerder bij de psych terecht kunt. (daar moeten ze echt een keer wat aan doen, als je er behoefte aan hebt moet je er meteen terecht kunnen vind ik)

ja idd, dat zei mijn psych toen ook. dat mijn zelfverdedigingsmechanisme te pas en te onpas inschakelde… ik kon gewone situaties niet meer onderscheiden van bedreigende situaties, waardoor ik angstaanvallen kreeg… gelukkig gaat dat nu beter en ik ben er zeker van dat topicstarter er ook doorheen komt met de juiste hulp!

Ik heb nu al 4jaar straatvrees en paniekaanvallen en kom al heel lang niet meer in winkels e.d.
Maar bij mij heeft het ook geen echte reden, het komt inelkgeval niet door een bepaalde gebeurtenis oid.
Al ken ik wel dat gevoel van savonds bang zijn op straat… niet dat het een reden heeft, maar ik zal niet zomaar alleen buiten lopen in het donker met de rare dingen die tegenwoordig gebeuren. Vooral als ik zo iets op tv zie dan ben ik blij dat ik zo weinig buiten kom, ook niet echt een gezonde gedachte want dan iedereen wel thuis gaan zitten natuurlijk…
Maar wat betreft paniekaanvallen, hyperventileren en straatvrees heb ik genoeg meegemaakt in die jaren dus mocht je daar over willen mailen of als je gewoon je verhaal kwijt wilt dan mag je me altijd een berichtje sturen! Anders heb ik misschien ook nog wel wat tips en oefeningen waar je iets aan hebt.
En ik vind het indd ook belachelijk dat je dan zo lang moet wachten op een psyg… ik heb ook in therapie gezeten en dat heeft zoveel geholpen, echt fijn om ook zoveel over jezelf te leren. Heb trouwens ook mensendieck therapie gedaan, dat is om goed te leren adem halen, ook heel handig bij de paniekaanvallen, scheelt toch wel bijna de helft als je weet hoe je goed moet ademen.

Ik weet precies hoe je je voelt. Ik heb zelf ook een paniekstoornis gehad, en heb er af en toe nog wel eens last van. Bij mij kwam het doordat ik een meisje heb zien flauwvallen voor mijn neus en hier toen zo van was geschrokken maar er met niemand over had gesproken. Dus had alles opgekropt en durfde op het laatst helemaal niks meer. Ik was ook bang in de supermarkt, omdat ik daar ooit een verhaal over had gelezen dat een meisje daar was flauwgevallen. En steeds als ik weer wat meer informatie wist durfde ik weer steeds minder. Heeeeeeeel vervelend! Heb het nu soms nog wel eens…

Maar door therapie is het veel minder geworden. En ik vind het heel goed van je dat je niet aan die pillen bent begonnen. Ik kreeg ook de keuze om een therapie aan te gaan met medicatie of zonder. Ik heb voor een therapie gekozen ZONDER medicatie, omdat je uiteindelijk toch zelf verder moet zonder medicatie. Het zit tenslotte in je hoofd en het is niet als een gebroken arm of wat dan ook. Jij moet het zelf oplossen en dat doet een pilletje niet. Ik vind dat medicatie is voor mensen die zwaar depressief zijn en het echt niet meer zien zitten.

Mijn tip aan je is: vermijd niks! Gewoon doen en ook (en juist) als je angstig bent. Je zult zien dat er niks aan de hand is en dan zakt de angst na een tijdje ook weer. Ook is het goed dat je vriend af en toe mee reist maar maak hier echt geen gewoonte van!! Anders durf je op een gegeven moment niet eens meer zelf weg. Echt je denkt dat het meevalt, maar op het laatst klem je je alleen vast aan dingen samen doen. Ik durf nu nog steeds niet veel alleen te doen, en vermijd soms ook nog wel eens dingen maar dat is echt het stomste wat je kunt doen met angst! Zo maak je je wereld steeds kleiner.

Hopelijk heb je er wat aan, en je mag me altijd noten!!

Hey iedereen!!
In elk geval harstikke bedank voor alle reacties en blij om te weten dat er zoveel mensen zijn die je wel begrijpen!!..
Die pillen heb ik gehad omdat het inderdaad lang kan duren voordat de therapie aanslaat…
En die pillen zijn er om je inderdaad rustig te houden maakt een bepaalde stof in je hersenen aan ofso…
Word ook vaak gebruikt bij mensen die depresief zijn enzo…
Ik wil het zonder pillen gaan doen idd ook omdat je niet zomaar meer kan stoppen met die pillen en je dan wel weer snelt terug valt in het patroon daarvoor…
Mijn dokter legde ook uit dat je je met die pillen kan gaan voelen of je naast jezelf staat…
Dus ik laat de pillen achterwegen en wacht tot er plaats is bij de pshycholoog hopelijk snel…
Ik vermijd inderdaad dingen niet alleen zoals eerst als het echt heeeeel heftig is…
Maar het is misschien 1 of 2 keer gebeurd dat ik de stap niet heb genomen…
Verder probeer ik gewoon elke keer de confrontatie aan te gaan door juist alleen naar beneden te lopen als mijn ouders weg zijn of al slapen…
Mijn vriend vraagt vaak of hij mee moet lopen omdat hijw eet dat ik bang ben dat er bijv, een man met een bivak muts en pistool staat…
Maar… dan zeg ik nee als ik schreeuw hoor je me ook…
Ik slaap op zolder en als ik helemaal naar beneden moet moet ik steeds eerst een trap af voordat ik het licht aan kan doen…
T is doodeng maar ik doe het wel zodat ik kan zien dat er niks is waar ik bang voor hoef te zijn…
Vanacht had ik weer super eng gedroomd en werd weer paniekerig wakker…
Het viel gelukkig mee mijn vriend was al wakker en was er snel om mijn verhaal aan te horen en mij gerust te stellen…
Verder maken we er ook geen gewoonte mee dat hij mee reist maar dat hebben we een paar keer stuk of 2 ,3 gedaan zodat ik wat meer vertrouwen kreeg in de weg die ik moest reizen…
Nu bel ik hem alleen als ik me niet prettig voel… zodat hij me er doorheen kan praten zeg maar!! dit helpt mij ook echt!!
Eerst belde ik altijd mijn moeder maar zij kan met haar werk niet altijd opnemen hierdoor kon ik op z’n moment alleen nog maar meer in paniek raken…
Mijn vriend kan eigenlijk altijd zijn telefoon antwoorden ook op zijn werk…
dus dan hoef ik ook niet bang te zijn dat ik geen gehoor krijg…