Alweer stoppen met studie?

Hallo, ik ben een studente van 20 jaar en zit op de Pabo. Ik sta voor een moeilijk pakket of ik voor de 3e keer moet stoppen met mijn studie. Natuurlijk maak ik zelf de keuze, maar omdat ik het zelf niet helemaal op een rijtje meer heb… was ik benieuwd wat jullie zouden doen.

Even een toelichting op wat ik eerder heb gedaan: Toen ik 17 was haalde ik mijn havo-diploma en ging naar de Pabo in Dordrecht. Ik was al een paar jaar zeker dat deze opleiding bij me zou passen (werk graag met kinderen, ben creatief en sociaal). In ieder geval ik had er zin in en begon er aan. Voordat school begon ging ik een stageplaats aanvragen bij mn oude basisschool. Daar hadden ze gelukkig een plekje voor me bij de kleuters. Ik begon eraan, mijn klas was super en mijn resultaten waren goed alleen de stage… Ik werd ingedeeld bij een klas waar we begonnen met het oudere kind (groep 5) dus ik moest van stageklas wisselen. Het ging niet van harte maar ze hadden plaats voor me in een groep 5. Dit liep helemaal verkeerd. Mijn mentor was zelf net beter (van kanker) en had veel mensen die ziek waren in haar familie. Focus voor een stagaire was er dus niet helemaal. Wat ik ook deed… nooit deed ik het helemaal goed. Feedback kreeg ik helaas heel weinig… en het contact tussen stageschool en hbo was er bijna niet. Toen er een invaller kwam gaf ze me veel en volledige feedback. In mijn reactie zei ik dat ik er veel aan had en bedankte haar. Dit interpeteerde ze verkeerd en er werd gezegd tegen mijn mentor dat ze verkeerde feedback gaf. Wat er volgde was een gesprek waar ze duidelijk maakte dat ze hier niet van gediend was… Als klap op de vuurpijl: er kwam een leerkracht die ik niet echt goed kende naar mij toe voor een gesprek. Uit het niets zei ze tegen me dat ik het niet goed deed als stagaire en dat ze als ze in mij in de klas zag dat ze me niet zag rondlopen en dat ik weinig initiatief nam. Vond ik een beetje vreemd om te horen, omdat ze nooit in de klas was geweest. Dit was best een klap. Steeds vaker kreeg ik te horen… dat dit niets voor me was… dat het een grote verantwoordelijkheid was en ik werd steeds onzekerder, waardoor het lesgeven ook niet beter ging. Tijdens mijn eindbeoordeling kreeg ik een onvoldoende. Had weinig in te brengen. Mijn stagebegeleider was één keer op school geweest en luisterde bijna alleen naar mijn mentor… op een gegeven moment ging ik het zelf geloven dat ik dit niet kon en stopte er mee…Natuurlijk deed ik niet alles perfect, maar toonde veel inzet omdat ik dit graag wilde. Mijn droom viel in duigen…

Ik ben daarna gaan praten met een psycholoog over mijn onzekerheid. Ik was al best onzeker maar dit kwam niet heel erg tot uiting op de middelbare school. Dit haalde ik namelijk vrij gemakkelijk. Helaas ben ik hier niet veel verder gekomen.

Het volgende jaar wilde ik het MBO Toerisme doen. Dit viel helaas ontzettend tegen… omdat ik bij jongeren in de klas kwam die helemaal niet serieus bezig waren met de opleiding en de leerstof was eigenlijk te makkelijk. Hierdoor voelde ik me niet op mn plek en ben ik na 3 maanden gestopt.

In het andere half jaar heb ik bij de Albert Heijn gewerkt om mijn collegegeld te kunnen betalen (die moest ik blijven betalen). Ik heb een studiekeuzecursus gedaan… heb opendagen bezocht en kwam weer op de Pabo uit. Ik dacht bij mezelf… waarom niet… laat ik er weer voor gaan… anderen in mijn omgeving zeiden ook dat ik het weer moest proberen en ik voelde me er goed bij. Het enige wat ik nog had was dat ik met mijn vorige ervaring zat… dat had ik nog steeds niet verwerkt. Toch ging ik het proberen!

Dit keer ging ik naar Pabo in Breda (Avans Hogeschool) voor een nieuwe start. Hier was de stage beter geregeld en was er een beter contact tussen school en de stageschool. Dit gaf me een gerust gevoel. Helaas had ik moeite met opstarten vanuit mijn eerste ervaring. Ik zou naar groep 8 gaan en was in het begin erg gespannen en kreeg zelfs een keer een black-out toen mij stagebegeleider kwam kijken. Ik ben vanaf het begin eerlijk geweest over mijn situatie en vertelde hierover aan mijn stagebegeleider en mentor. Na twee stageweken ging ik groeien en kon ik me beetje bij beetje overheen zetten. Helaas was dit niet voldoende en kreeg ik net een onvoldoende bij de tussenbeoordeling. Hier baalde ik erg van, maar wist dat ik het volgende half jaar stage ging lopen in groep 5. Ik had gelijk een goede klik met mijn mentor die eerlijk was en open en een die me vertelde dat ze geen waarde hechtte aan andere meningen en dat ze me een eerlijke kans wilde geven. Hier was ik erg gerust bij… de eerste stageweek ging goed. Ze vertelde zelfs dat ze verbaast was over dat ik een onvoldoende had gekregen. De tweede ook nog wel… ik moest wat aan mijn orde houden en tijdsplanning doen, maar had wel een open houding naar de kinderen en stond open voor alle soorten lessen. Positieve feedback waar ik wat mee kon. Nu na de derde stageweek had ik niet zo’n goede week en sloeg alles om. Ze zag het niet meer zitten dat ik lerares zou worden… Er was niet genoeg interactie tussen mij en de kinderen tijdens de lessen en ik had niet zo veel interesse in de kinderen en haar (ben ik het niet mee eens en kijk hier een beetje mee uit omdat veel mensen op het werkveld hier niet van gediend zijn. Normaal gesproken ben ik razend nieuwschierig) Op een gegeven moment weet je ook niet meer hoe je je moet opstellen bij mensen. Het hoofdzakelijke was dat ze voelde dat dit niet bij mij paste… hoe erg ik ook verkondigde dat ik dat wel zo voelde…
Mijn wereld stortte opnieuw in…
Nu heb ik het idee alsof ik er niet goed aan gedaan heb dat ik zo eerlijk ben geweest over mijn eerdere situatie. Nu blijven mensen je op een bepaalde manier zien. Ik weet niet meer wat ik moet doen… Ik wil graag doorgaan, maar als al drie leerkrachten verkondigen dat het niets voor jou is… moet je je dan blijven stoten aan een plank? Ik heb een ontzettend talent voor portrettekenen en wil hier graag mee verder, maar wil er ook geen spijt van hebben dat ik hier alweer mee ben gestopt.

Vaag en lang verhaal. Weet ik. Als jullie vragen hebben… beantwoord ik die graag. Er is namelijk zoveel meer te vertellen, maar dit heb ik even getypt vanuit gevoel. Hoop dat jullie er iets mee kunnen.

Jeetje wat lastig! Ik vind het wel lastig om na zo’n verhaal meteen te oordelen dus nog een paar vragen.
Is de feedback hetzelfde? Dus bij de eerste stage en bij de tweede? Want dan kan er natuurlijk wel een kern van waarheid in zitten (niet lullig bedoeld uiteraard!)

Zelf vind ik feedback heel fijn maar wel op een goeie manier. Ik zou zeker niet stoppen met je school, als is het alleen maar vanwege het geld wat je allemaal moet terug betalen en je moet wéér opnieuw beginnen.
Ik zou op basis van dit verhaal eens gaan zitten met je stagebegeleider op je werk dus en een plan gaan maken. Wat zijn haar punten waar ze zich aan stoort en hoe zou zij willen zien hoe dat opgelost wordt. Maak daar een schema van, ga eens goed bij jezelf te rade hoe je dit zou kunnen oplossen of hoe je een bepaalde eigenschappen meer zou kunnen tonen. Vraag dit ook aan je mede studenten of desnoods op dit forum.
Probeer dit een week, desnoods enorm overdreven maar dat het opvalt. Na die week ga je weer met je begeleider zitten, vraag wat zij nu van die punten vind, staat ze nog steeds achter haar feedback punten kom dan met goede voorbeelden aan die je in praktijk heb laten zien waardoor je het niet meer met haar eens bent en dat je juist wel eraan gewerkt hebt.
Schrijf dit ook allemaal voor jezelf, elke dag na je stage een verslag. Zo kan jij zelf zien hoe het gaat maar je kan het ook aantonen bij je begeleider van school (desnoods vraag je elke keer een handtekening van je begeleider op je werk, kan ze ook niks anders meer zeggen)
Oke lang verhaal máár: het is jouw droom, je moet door die stage heen. Puur voor jezelf, laat andere je niet gek maken. Probeer het elke dag!

Stage is erg leuk maar kan ook erg lastig zijn wanneer je niet ´aan de eisen voldoet´. Je hebt al meerdere keren feedback gekregen die niet altijd positief was, is het een idee om met je huidige stagebegeleider om tafel te gaan zitten en te bespreken wat er precies kan verbeterd worden. Als jullie die punten nou samen opschrijven en samen bespreken hoe jij hieraan kunt werken dan laat je zien dat je hier aan wilt werken. En misschien aan het einde van elke dag om feedback vragen en bespreken wat er goed en minder goed ging?

Ik hoop dat je er wat aan hebt, doe je eigen ding! Jij weet wat bij je past en daar heeft een leraar weinig over te zeggen!

Gewoon doorgaan! Zolang jij het met plezier doet en jij in je zelf gelooft, moet je het blijven doen. Doe iets met de feedback, maar trek je er verder niet teveel van aan. Als jij jezelf een lerares vindt, moet je hier zeker mee doorgaan. Succes :slightly_smiling_face:

Als dit echt je droom is, moet je zeker doorgaan. Ga ervoor!
Het lijkt mij ook een goed idee om een keer met je stagebegeleider om de tafel te gaan en samen te bespreken wat er verbetert kan worden en hoe je dit kan doen. En als jullie dat helder hebben, moet je hier uiteraard aan gaan werken zodat dit verbetert! En ook zeker laten zien dat je hier echt aan wil werken, dat je echt gemotiveerd bent. Na een tijdje gewoon weer gaan praten met je stagebegeleider om te kijken wat er allemaal verbeterd is en waar je nog aan kan werken!
Ik hoop dat ik je een klein beetje geholpen heb,en nogmaals: als dit echt je droom is, ga ervoor! Je kunt het!
Succes! :hugs: :wink: :flushed:

ik ben het eens met alles dat hierboven staat, later vergeef je het jezelf (waarschijnlijk) niet als je je droom hebt laten gaan terwijl het binnen ‘handbereik’ was. Sterkte en succes en alles ermee :hugs:

gewoon doorgaan, 3 mensen vinden het niet goed miss vinden later 1000 het wel goed. als JIJ een goed gevoel hebt doorgaan. succes meid.

Ik vind het heel raar dat je eerst van je huidige begeleidster positief feedback krijgt en een week later opeens het tegenovergestelde te horen krijgt. Ik zou nog een keer goed met haar in gesprek gaan over wat nu goede vervolgstappen zijn.

Daarnaast is het misschien verstandig om de argumenten die je bij een negatief studieadvies krijgt te leren begrijpen, waarom kijk jij er anders tegenaan dan je begeleidster? Hoe kijken anderen die jou kennen hier tegenaan? Want misschien hebben ze inderdaad wel gelijk alleen wil jij het nog niet erkennen, of misschien slaat het gewoon helemaal nergens op en ben wordt jij er onzeker van voor niets.
Succes in ieder geval!

Over geschikt zijn: ik had een meisje in mijn klas zitten die vanaf het begin tegen hetzelfde ding aanhikte, het nog net aan naar het derde jaar redde, maar toen uiteindelijk is gestopt, door dat ene ding wat ze gewoon niet onder de knie kreeg. Ze vond het superleuk om te doen, maar ze was gewoon niet geschikt en dat is uiteindelijk zonde van haar tijd en geld geweest. Ik zou er dus ook goed over nadenken als zoveel mensen hetzelfde zeggen (moeten ze je wel bezig hebben gezien in de school).

Verder kom ik er nou niet echt achter wat je stagebegeleider is? Is dat nou iemand vanuit jouw studie, of is dat de leerkracht van de klas waar je stage loopt?

Ik zou in elk geval een goed gesprek aangaan, met elkaar opschrijven wat de punten zijn waar jij aan moet werken de komende tijd om een voldoende te halen en ook met elkaar kijken hoe jij je kunt ontwikkelen op die punten. Moet je daarvoor literatuuronderzoek doen? Ga boeken opzoeken en lezen. Moet je daarvoor een bepaalde les geven, vraag direct of je dat mag doen. Toon initiatief. Vraag dingen als je het niet zeker weet. Laat zien dat je leergierig bent.

Over de Pabo wordt heel makkelijk gedaan met ‘dat doe ik wel even, met kinderen werken’, maar zo makkelijk is het niet en je moet over heel veel dingen nadenken. Nu hoef je dat nog niet allemaal te kunnen in het eerste jaar, maar er moet wel al een basis zijn.

Ik doe zelf ook een lerarenopleiding en heb afgelopen jaar een suuper vervelende stagebegeleider gehad. Die man zag mij eerder als een bedreiging dus pakte ieder puntje om me neer te halen, en heeft in de hele drie maanden bijna niks positiefs gezegd. Terwijl ik gewoon weet dat ik een goede lerares kan worden, maar zoiets kan je wel heel sterk beïnvloeden. Dus ik snap heel goed hoe je je voelt.

Het zegt wel heel wat dat jij na die eerste poging het tóch weer wilde proberen, dus ik denk niet dat je het nu moet opgeven. Schuif deze situatie aan de kant en begin met een frisse start in je volgende stageperiode. Sterker nog, begin elke dag met een frisse start. Bedenk voor jezelf aan welke punten jij wilt werken, het initiatief tonen en de aandacht voor je leerlingen bijvoorbeeld, en probeer dat elke dag te doen. Op die manier push je jezelf om beter te worden. Luister naar de feedback en vraag ook zoveel mogelijk, en dan kom je er wel. Heel veel succes!

Wat vervelend dat die stagebegeleiders zomaar stellen dat jij niet geschikt bent. En die laatste ook, dat haar mening ineens helemaal omsloeg. Heel apart. Zo kan je niet met je stagiaires omgaan, je loopt stage om te leren en op basis van ervaringen en reflecteren te ontwikkelen. Niet iedereen is vanaf het begin af aan een ster in wat zij doen of interesseren. Sommige mensen hebben meer tijd nodig, maar goede begeleiding is ook erg belangrijk om je op de been te krijgen en je moed in te spreken. Ik vind het inderdaad een goed idee dat je naar je mentor of misschien zelfs de studentendecaan gaat om dit te bespreken, want dankzij anderen ga jij nu steeds falen en dat lijkt mij oneerlijk!

Er werd net wel een punt gemaakt dat sommige mensen helaas hun interesse niet kunnen najagen, omdat zij competenties missen. Ik loop zelf voor mijn studie SPH stage in een klas met de leeftijd 11/12 jaar. En ik het begin dacht ik dat ik nog moest leren omgaan met de kinderen, ik had namelijk affiniteit met kinderen… dacht ik… Momenteel een half jaar later weet ik dat dit gewoon niet voor mij weggelegd is, ik wil deze kinderen continue aanvullen en verbeteren en ik heb totaal geen geduld voor hun manier van denken, die competenties die alle andere mensen op mijn stage wel hebben om met kinderen in de beginnende puberteit om te gaan, die heb ik gewoon niet. Ik vind het ook gewoon niet leuk en vind ik kinderen ook ineens weer kut, net als vroeger, en daarom denk ik dat het niet gaat gebeuren ik heb totaal geen drive meer!
Wat ik hier eigenlijk mee wil zeggen is dat zolang jij een goede drive erop nahoudt er niets aan de hand hoeft te zijn. Daarom is het belangrijk dat dat wat jouw drive in de weg staat verholpen wordt.
Ik hoop dat het je lukt!