Altijd ruzie met moeder

Ik wist niet precies onder welk onderwerp deze viel, maar omdat er staat ‘en andere relaties’ plaats ik hem hier wel bij.

Ik ben 18, bijna 19 jaar en ik heb zo ongeveer altijd ruzie met mijn moeder, ja ik heb een tijdlang gedacht dat dit gewoon lag aan de puberteit en blablabla, maar ik geloof er niks meer van.

Om het kort te zeggen: het is gewoon nooit goed.
Ik geloof dat ik het aantal keren dat mijn moeder heeft gezegd dat ik iets goed gedaan heb op één hand te tellen is.
Maar ik maak er wel altijd een bende van, ga mijn studie vast niet halen en bereik natuurlijk helemaal niks in het leven, ik heb een rotkarakter, mijn zusje is een veel liever kind en ga zo maar door.

Het meest kwetsend vind ik eigenlijk nog wel dat ze constant loopt te zeggen dat ik helemaal niet studeer, mijn best helemaal niet doe en het zo allemaal wel prima vind terwijl ik haar fijn laat betalen, terwijl ik dagenlang, wekenlang keihard boven aan het studeren ben en dan vervolgens te horen krijg dat ik het vast fijn vind om op haar zak te teren en dat ik gewoon een nietsnut ben.

En dit gaat zo elke dag, elke dag heeft ze wel weer iets verzonnen wat ze vervelend vind aan mij of aan mijn manier van doen en als ze dan eenmaal begonnen is dan worden alle andere onderwerpen er gewoon weer bij gehaald.
Ik vind het daarom ook helemaal niet prettig om nog naar huis te gaan en ben dus het liefst weg, wat ook weer resulteert in ruzie omdat ik dus ‘zo vaak weg ben’.
Heb al voorgesteld om op kamers te gaan, maar ze heeft gewoon ronduit gezegd dat ze er geen cent aan mee gaat betalen en alleen red ik dat gewoon niet.

Aan mijn vader heb ik ook niks want die zegt gewoon niks en als hij eens een keer iets zegt dan neemt hij het altijd op voor mijn moeder en mijn vriendinnen kunnen zich het niet voorstellen want iedere keer als zij er zijn, speelt mijn moeder voor ideale moeder.

Ik ben echt wanhopig en zit er ook al een flink tijdje mee, ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen…

Kijk eerst eens hoe je tegen je moeder doet en vertel meer over school, bijvoorbeeld ik ga nu dat leren en nu dat doen en als je goede cijfers hebt gehaald… zeg dat dan ook.
Voor de rest kan ze misschien best zeiken, zeg gewoon dat je zelf ook wel weet dat je het volgens haar niet goed doet maar je wel je best probeert te doen.
Je mag blij zijn dat ze alles gewoon voor je betaald.

Praten. Of schrijf een brief.

Als je 19 bent en studeert kun je ook lenen om op kamers wonen te betalen, het is niet ideaal, maar als je echt weg wilt thuis?

Wauw, dit verhaal komt me heel bekend voor. Ik las het verhaal echt met open mond. Sorry, het antwoord van Flappie slaat nergens op. Totale vernedering is gewoon psychische mishandeling.

Haar ouders weten waarschijnlijk donders goed wat ze presteert op school, dat weten ze bij haar zusje ook. Misschien zijn de cijfers van haar stukken hoger, dan presteert haar zusje alsnog veel beter op school.
Ik moet zeggen dat ik niet een echte oplossing voor het probleem heb.
Waarschijnlijk is het zo dat als je er tegenin gaat dat het fout is, als je het over je heen laat komen is het waarschijnlijk ook niet goed.
Hoe was de sfeer thuis toen je moeder nog een meisje was? Misschien is ze zelf in haar jeugd ook zo vernederd. Jong geleerd is oud gedaan. Dit is zeker geen excuus. Misschien helpt praten met haar hierover? (hoe ze vroeger is opgevoed)

Inderdaad ga met je moeder praten. Aan de ene kant geloof ik dat jij dat al gedaan hebt, en dat niet werkt… Ga anders naar een familiepsycholoog of zo iemand.

Sterkte XX

Ik snap wel dat er mensen zijn die niet alles betaald krijgen en daar ben ik ook hartstikke blij mee, maar ik zou eerlijk gezegd nog liever hebben dat ik het bij zou moeten lenen en iedere week te horen zou krijgen dat ze trots op me is en dat ik het goed doe.

Ik heb het al schreeuwend en scheldend duidelijk geprobeerd te maken, huilend, rustig. Ik weet het gewoon niet meer.
Ze schijnt niet te beseffen dat ze me alleen maar pijn doet want zij redeneert dat ik haar alleen maar pijn doe

Nou dit slaat pas nergens op…

En ik weet niet precies hoe de situatie vroeger thuis was bij mijn moeder, maar ik heb echt een ontzettend lieve opa en oma.
Waar ik overigens ook al een keer naartoe ben gegaan, en thuis vervolgens te horen kreeg dat ik dat maar beter niet meer kon proberen

is ook zo :wink:

Hmm oké. Het kan zo zijn dat het vroeger anders was, maar daar kan jij waarschijnlijk niet (en ik al helemaal niet) over oordelen. Wel denk ik dat haar iets dwars zit. Ik denk dat het voor jou het belangrijkste dat je erover gaat praten met iemand, misschien met een goede bekende, of juist met een psygoloog. Misschien kunnen zei je hierin goed adviseren. Je ouders hoeven hier natuurlijk niets over te weten. Misschien heeft je school een psygoloog of vertrouwenspersoon waar je terecht kan? Ik snap dat het moeilijk is om je probleem bloot te leggen en er openlijk met iemand over te praten, maar ik denk wel dat het voor jou een grote opluchting is/ kan zijn.

Zeg het dan ook niet en ik snap die moeder best hoor als ze haar school betaald en als ze het idee krijgt dat ze haar best er niet voor doet dat ze dan zo doet.
Iets minder kan idd wel, misschien heeft ze wel een humeurtje wat ze dan op jou af reageert.
Mijn ouders doen precies hetzelfde alleen zeiken ze gelukkig niet veel over school.

Dat zou kunnen inderdaad, alleen geef ik altijd heel duidelijk aan dat ik naar boven ben om te leren, en ik leer, of studeer elke dag.
Mijn zusje kan niet zo goed leren en ik kan goed leren dus gaat misschien ze ervan uit dat ik altijd alles goed moet doen…
Ik begrijp heus wel dat er veel ergere dingen zijn, maar ik zit er gewoon mee en voel me ook steeds ongelukkiger en machtelozer worden

Was ook cynisch bedoeld. Ook uit deze reactie blijkt maar weer dat je het niet snapt. Het is niet zomaar een humeurtje. Het gaat hier om psychische mishandeling. Dat is niet ‘zomaar een humeurtje’. Dat zul je en kun je ook niet snappen als je zelf nooit dicht bij zo’n situatie hebt gestaan. Dat je die moeder snapt is een hele verkeerde reactie. Je bent het in feite met die moeder eens, en zij zit weer fout. Absoluut geen oplossing voor haar probleem, en je haalt haar zelfbeeld opnieuw naar beneden! Mijn ouders zeiken ook wel, maar niet dag in dag uit om alle dingen wat ze doet. Zoals ik al eerder zei: dat kun jij je absoluut niet voorstellen als je zelf nog nooit zo’n situatie hebt meegemaakt.

Je begrijpt haar moeder wel? Ja ze betaald voor alles maar een “normale” moeder zou dat ook ongeveer wel doen aangezien ze een kind op de wereld heeft gezet. + ze is er heel erg dankbaar voor. Ze kan het idee wel hebben dat ze haar best niet doet, maar ze moet de feiten eens gaan bekijken want zo te horen doet ze haar best wel, en probeert ze haar moeder te “pleasen”.

OT: Kan je niet bij je opa en oma gaan wonen tijdelijk? Maak je moeder duidelijk dat je thuis psychisch kapot gaat en dat je toch niks goeds doet in haar ogen. Vertel dat je met rust thuis (bij je opa en oma) beter kan concentreren op je school en zo hopelijk nog betere prestaties binnen haalt!
Kan je je moeder anders wat “huur” betalen, 100 p.m ofzo, zodat ze minder het idee krijgt dat ze alles voor je betaald?

Whoooh, hier kan ik me gewoon zo in herkennen.
Ik ga wanneer het kan op kamers want ik denk niet dat er een andere manier is om mijn probleem op te lossen. Praten helpt niet.

Haha nee jij snapt niet dat mijn reactie wel degelijk ergens op slaat en kijk nog eens goed naar wat ik heb geschreven, hoezo sta ik niet dicht bij zo’n situatie mij overkomt het zowat elke dag.
Ik zou wel willen dat mijn ouders school voor me zouden betalen.

Wat ontzettend pijnlijk om te lezen zeg. Al gedraag jij je soms ook niet netjes naar je moeder toe, dat geeft haar niet het recht jou zo de pan uit te vegen. Het is je moeder en die horen trots te zijn op hun kinderen, zeker als ze het zoals jij gewoon goed doen.

Weet ook niet goed wat voor tips ik je kan geven, mijn moeder is gelukkig wel erg supportive. Maar ik wil je wel even een soort van hart onder de riem steken en ik hoop dat iemand hier je misschien wel goede tips kan geven. Sterkte X

Ga op kamers. DUO helpt daar wel aan mee. Neem dan op zaterdag een bijbaantje en dan lukt dat financieel waarschijnlijk wel. Ik ken wel iemand die op die manier op zichzelf is gaan wonen en dat heeft echt geholpen om de band met haar moeder beter te maken want die vlogen elkaar ook regelmatig in de haren (heb ik gehoord).

Vervelende situatie.
Ik zou praten met je moeder en je gevoel aan haar uitleggen.
Haar laten zien en aangeven dat je werkelijk studeert en juist heel veel steun hebt aan het feit dat je nog thuis mag wonen en er elke dag warm eten op tafel staat.
Open zijn en dan maar een potje brullen tegenover mams.
Neem haar even mee in jouw studiewereld en ze zal het begrijpen.