altijd ruzie met m'n zus

ik heb echt ALTIJD ruzie met mijn zus. tenminste niet echt ruzie, maar nooit normaal of aardig tegen elkaar doen enzo. ik probeer me vaak wel normaal tegenover haar te gedragen maar het lukt niet echt omdat zij dan weer raar tegen mij gaat doen. ze is 2 jaar ouder als mij en ze denkt dat ze alles kan maken.
ik denk dat zij 1 of 2 dagen in de maand eens aardig doet. de rest van de dagen irriteerd ze me met kinderachtige dingen zoals ‘snel de badkamerdeur op slot doen als ik zeg dat ik wil gaan douchen, of als we ruzie hebben een verhaal verzinnen over wat ik gedaan heb zodat ik de schuld krijg van mijn moeder.’
Ik vind het ook echt niet leuk voor mijn ouders en ik baal er zelf ook ontzettend van, ik heb verder geen andere broers of zussen en daarom vind ik het jammer dat ik dan totaal niet met mijn zus kan opschieten. in de zomer ga ik met mijn ouders en zus op vakantie en ik zit er nu al over na te denken hoe ik het daar ga uithouden met haar. ik vind het echt niet leuk zoals het nu gaat.
kan iemand me helpen?

Vraag haar eens om iets leuks met jou te gaan doen - samen shoppen bijvoorbeeld. Dan bevinden jullie je in een iets meer relaxed sfeertje en kun je misschien eens een leuk gesprek met haar voeren en het gezellig met haar hebben in plaats van ruzie.
Het kan een begin zijn, je weet maar nooit.

En vertel het je ouders en ga eens samen rond de tafel zitten, waarbij jullie elkaar vertellen wat jullie dwars zit. Dan kunnen jullie daar ook aan gaan werken, zodat niet alles altijd tot zulke confrontaties leidt.

Ik heb precies hetzelfde mijn mijn jongere zusje, ze denk dat zij alles maar kan maken en dat ik maar constant moet doen wat zij zegt.

mijn ouders weten het ook, en die vinden het ook echt niet leuk. Ik probeer er ook echt aan te werken door leuke dingen te vragen of gewoon aardige dingen te zeggen, maar dan krijg ik als ik wat leuks aan haar vraag rare reacties terug zoals ‘alsof jij dat wil weten’ of ‘dat gaat je echt niks aan, houd je erbuiten.’
En dan denk ik ook gelijk: laat maar zitten.

Het klopt wat je zegt, dat het misschien slim is om haar te vragen wat leuks te doen, heb ik ook al eens geprobeerd, ik ging ook al eens shoppen, maar dan verpest ze het bijvoorbeeld weer door mij keihard uit te lachen omdat ik iets wil passen wat haar smaak niet is.

Volgensmij vind ze het leuk ofzo, om mij te pesten… ik ben 15 en zij is bijna 17, en ik vind dat we nu wel oud genoeg zijn om een ons een beetje ‘volwassen’ te gedragen toch…

Ik had dit ook met mijn zus, naarmate we ouder werden waren we ineens beste vriendinnen =)

Nu heb ik nooit meer contact met haar, hoef haar ook nooit meer te zien =)

probleem is nogsteeds niet opgelost… :frowning_face:
ik word er echt gek van.

Tjaah, ik heb hetzelfde probleem.

Hee, ik had eerst ook nooit echt veel/leuk contact met mijn zus maar sinds 2 maanden gaan we aantal keer per week samen naar zumba, gezellig wat kletsen en sporten dus je bent niet continu met elkaar bezig, voor ons heeft het gewerkt (:

echt niks helpt! vanmorgen ook weer; het gaat echt over de stomste dingen.
het gebeurt eigenlijk bijna altijd als mn ouders er niet bij zijn. ik verzwijg dan
altijd wat er was gebeurt en mijn zus rent daarna gelijk naar mijn ouders wat ik gedaan heb, en dus krijg IK altijd de schuld terwijl ik meestal niks verkeerd heb gedaan!

mijn moeder kan zich ook nergens buiten houden. ook zo’n irritand iets. ik mag niks negatiefs zeggen want dan zit ze er gelijk tussen. tenminste, ze vat het negatief op terwijl het helemaal niet negatief bedoeld was. echt zwaaaaaaaar hinderlijk.

wij gaan dus volgende week met ons gezin, dus mama papa en zus, op vakantie en waarschijnlijk slaap ik samen met haar op een kamer. ik zie dat dus sws niet zitten om een badkamer en slaapkamer met haar te delen. echt dan slaap ik nog liever op straat.

iemand tips?

Ik heb er zelf niet echt last van. Maar wat @ehvehv al zegt, probeer iets leuks af te spreken. Of ga zelf eens een keer met je ouders praten. Zeg hoe jij je voelt. Ze zien dan in je ogen dat je het meent.

Ik zou haar een kamer in trekken en eens een goed gesprek houden. Geen verwijten, geen oude koeien bovenhalen, gewoon zeggen dat je graag een band met haar zou hebben en dat het op deze manier niet lukt. Het kan ook aan de leeftijd liggen, hoor. Ik en m’n broer waren kat en hond en nu de beste vrienden.

dat lijkt me echt zoo vervelend… :S

Je zegt dat ze denkt dat ze alles kan maken, maar is dat niet ook gewoon zo? misschien moet je eens proberen om terug te reageren als zij eens een keertje wat zegt, bijvoorbeeld dus als jij wat aardigs vraagt, zij reageert negatief, kan je weglopen, maar je kan ook gewoon zeggen dat je het aardig bedoelde.
Als je niks terugzegt of terug doet, dan blijft ze denken dat ze alles kan maken, en dan doet ze dat ook. ( Uit de dingen die jij hier vertelt )

Ik zou haar duidelijk maken dat ze dus echt niet alles kan maken.

En natuurlijk dus ook, zoals heel veel mensen al gezegd hebben, met je ouders praten, en met je zus gaan praten, en zeggen dat je graag geen ruzie wil maken. ( zoals BettiePage zegt)

Succes :slightly_smiling_face:

HAHA ik ken precies hetzelfde verhaal mijn zus is ook twee jaar ouder en ze is denkt alles beter te weten en beter te doen :pensive: zoo vermoeiend.

oké bedankt! ik ga er maar over na denken … :slightly_smiling_face:

Een band ontwikkelen met je zus is de beste manier. Interesse tonen. Hoe gaat het met haar, hoe gaat het op werk etc. Die kleine kinderachtige dingen zijn vaak reacties op de onderlinge competitie die zusjes hebben. Ik zie het echt overal. Ook bij mijn zus. Dat is nu gelukkig anders. Maar ook wij hadden een soort stille competitie.
Een goed gesprek kan goed doen. Zodra ik dat had, ging alles beter. Nu zijn we close met elkaar.

Ohja en zoals BettiePage zegt geen oude koeien uit de sloot halen. Alles vergeten. Die verbitterde onzin zoals oneerlijkheid over dingen van vroeger zijn nergens voor nodig. Zoals ‘jij kreeg meer zakgeld dan ik’. Nou dan moet je bij je moeder zijn, niet je zus de schuld geven. Snap je waar ik op doel? XD Niet over hebben dus! (Dit was even een voorbeeld)

Ik heb hetzelfde, alleen dat met me broertje. Me moeder weet wat er aan de hand is. En ziet het vaak ook wel aan me als het weer mis is, dan vraagt ze vaak wat er is. Zeg ik het dan krijg ik elke keer de schuld. Dus het is gewoon net doen of er niks aan de hand is. Ben samen met me broertje naar iemand geweest, maar ook dat heeft geen oplossing geboden. Dus nog paar jaar, en dan het huis uit. Yippie, wie weet komt het ooit goed, maar anders maar niet. Op zo manier is er dus ook niks aan, Maar begrijp je frustratie erg goed. Helaas heb ik geen tips voor je.