altijd die onzekerheid

Hoi allemaal!

Ik zit al ontzettend lang met een obstakel. Dit probleem beïnvloed een groot deel van mijn leven. Ik zit hierdoor vaak niet lekker in mijn vel… Het is een lang verhaal, want ik probeer een goed beeld van mijn leven te schetsen.

Stukje van mijn levensverhaal
3 jaar geleden heeft mijn moeder kanker gekregen. Gelukkig is ze hersteld en is alles goed gekomen. In die tijd had ik een vriendinnen groepje waar ik super close mee was. We waren altijd samen en onafscheidelijk. Er was altijd wat te beleven. Vaak hadden we ruzie met elkaar. Jaloezie (jongens enz) en onzekerheid waren vaak de oorzaak van deze ruzie’s. We konden niet zonder, maar ook vaak niet met elkaar. 2 jaar geleden zijn we een soort van uit elkaar gegaan. Ik heb nu nog wel contact met 3 meiden hiervan en zij zijn nog steeds vriendinnen.

Na die tijd kreeg ik een vriend. Het was een heerlijke periode uit mijn leven. Helaas is het na een jaar toch uitgegaan (nu een jaar geleden) Het duurde wel een tijd voordat ik er overheen was. Hij heeft me in mijn ogen laten vallen. Ook al wist ik dat hij ook veel moeite met onze break up had. We waren zo verbonden met elkaar…

Ik merk dat ik sinds een jaar erg veel moeite heb met het openstellen van mezelf. Ik ben ontzettend onzeker bij mensen die ik niet ken. Ik doe me heel anders voor en kruip in mijn schulp. In mijn nieuwe klas zullen ze me omschrijven als rustig. Ik merk dat ik bang ben voor afwijzingen. Als ik merk dat mensen me mogen durf ik mezelf te zijn. Maar als ik niet weet hoe mensen over me denken is dit anders. Ik praat er met veel vriendinnen over en die zeggen allemaal hetzelfde: “Je bent leuk en je moet je niks aantrekken van anderen” Maarja makkelijker gezegd dan gedaan…

Soms neem ik deze onzekere rol ook over bij vriendinnen die ik een lange tijd niet meer heb gezien. Na een schooldag voel ik me ontzettend rot. Daarnaast vergelijk ik mezelf ook maar al te graag met anderen en dit zorgt voor nog meer onzekerheid. Ik weet dat ik een leuke meid ben als ik mezelf ben, maar waarom lukt het me dan niet?!

Sorry voor mijn te lange verhaal en ik vind het fijn dat je zoveel moeite gedaan hebt om dit helemaal te lezen. Heeft er iemand tips? Hoe kan ik sterker en zelfverzekerder worden?

Iemand?;p

Ik heb geen advies of tips, maar je bent hartstikke leuk, luister nou maar naar je vriendinnen, die zouden anders echt niet bevriend met je zijn.

ik kan me heel erg vinden in het 3e en 4e stukje dat je schreef, maar ik ben al vrijwel heel mijn leven zo, zo is mijn karakter. maar met die mensen waar ik wel closer mee ben, ben ik wel veel opgewekter enzo tegen, maar soms dwing ik mezelf om is iets spontaans te zeggen of te doen en word meestal wel goed opgevat, dus soms moet je jezelf een beetje dwingen… en ik weet hoe moeilijk dat is… ik ben ook bang voor afwijzingen, daarom hou ik mezelf graag op de achtergrond en zeg liever niks, maar soms dwing ik mezelf toch een keer een stap te zetten tot actie of spontaniteit.

Ja doe ik ook, maar ik ben zo bang dat ik faal. Ik vind het zo jammer dat ik mezelf niet kan zijn. Vooral omdat het me zoveel gepieker en negatieve energie zou schelen…

Nog meer tips?