Als minderjarige op jezelf wonen?

Hallo!
Ik ben momenteel 16 en ik heb nogal problemen thuis. Mijn ouders zijn gescheiden. Ik heb mijn vader ongeveer 8 jaar niet meer gezien. Mijn moeder voed mij nu alleen op. En… tja… ze is er niet echt goed in. Even als voorbeeld: Ik heb vandaag de hele dag zitten leren voor een proefwerk. Mijn moeder werd boos om de een of andere reden, dus ze ging het op mij afreageren door op mij te schreeuwen en ik kreeg daar een paniek aanval door. Ik zat te trillen, huilen, ik kon amper adem halen, en toen ging mijn moeder weer op mij schreeuwen waarom ik nou weer een paniek aanval had. Het werd er niet beter op. Toen kwam ik weer uit de douche en ging ik achter mijn laptop zitten omdat ik wel vond dat ik genoeg had geleerd. Komt die wijf weer binnen en gaat ze op me schreeuwen dat ik niet genoeg leer en dat ze mijn telefoon voor een week gaat afpakken als ik een onvoldoende haal. Krijg ik weer een paniek aanval gaat ze als nog door met op mij te schreeuwen…
Maar goed, dit gaat bijna elke dag zo. Ik zit hier nu nog steeds te trillen na de laatste paniek aanval en ik heb er echt genoeg van. Ik kan het hier echt niet langer volhouden. Ik zit bijna elke avond te janken en nu heb ik ook al extra veel stress door de proefwerk week en ik weet niet of dit een goede of slechte beslissing is maar ik wil echt uit huis. Ik heb sociale angst dus ik heb helemaal geen vrienden. Ik heb dus ook geen vrienden of familie waar ik naartoe kan. Ik heb momenteel geen baantje maar ik kan er wel een gaan zoeken binnenkort. Ik wil hier gewoon weg ik heb echt genoeg. Sorry als dit echt een hele domme “puber” beslissing is.

Ik denk niet dat je zelfstandig genoeg bent om op jezelf te wonen, je geeft zelf al aan niet sociaal te zijn en als 16 jarige krijg je aardig wat verantwoordelijkheid als je op jezelf gaat wonen.
Probeer een gesprek aan te gaan met je moeder waarin je uitlegt hoe je je voelt.

Dit. Of met een vertrouwenspersoon

Dit. En ik heb hier verder ook geen verstand van, maar zo vaak een paniekaanval lijkt me ook niet helemaal een gezonde reactie maar ik heb hier dus geen verstand van.

Haihai,

Ik woon sinds mijn 17e op mezelf in Utrecht, omdat ik ging studeren. Als ik nu thuis ben bij mn moeder vind ik het zo heerlijk. Mijn advies is: je moeder is waarschijnlijk (vooral omdat je vader er niet is) de belangrijkste persoon in je leven, en dat zal altijd zo blijven. Geniet ervan nu je nog thuis woont! Later kan het niet meer.
Je kunt er beter over praten met je moeder in plaats van vertrekken, dat zal haar nog meer pijn doen nadat je vader al is vertrokken. Ze doet waarschijnlijk ook maar haar best :slightly_smiling_face:

Misschien kan je hulp van buiten inschakelen? Ik heb hier zelf geen ervaring mee, maar denk aan Jeugdzorg, iemand van school of een psycholoog of zo. Maak dan ook goed duidelijk dat je thuissituatie niet kan, want mensen willen het wel eens afschuiven op jouw ‘puberteit’ (en daar heb ik helaas wel ervaring mee :’)).

En tot die tijd: ga leren in de bibliotheek of op school, doe oordopjes in als je moeder zo doet, zoek afleiding, zorg ervoor dat je je paniekaanvallen onder controle krijgt en bedenk je elke dag even dat dit niet jouw schuld is.

Ach, ik denk dat je je moet afvragen of je dit wel echt wil. Ik heb niet erg veel verstand van dit soort situaties, maar ik had vriendinnen op school die ook op zichzelf woonden en ik kan je vertellen dat dat echt een laatste redmiddel moet zijn. In aanraking komen met instanties als Jeugdzorg, dat wil je echt niet. In plaats daarvan zou ik eerder een baantje zoeken en sparen voor je uitzet op je 18e, jezelf al geestelijk en financieel voorbereiden om je uitzet en bikkelen. Als je ook werkt gaat de tijd snel. Het is natuurlijk rot dat je ma zo doet en ik zou zeker met iemand praten, iemand van school oid die je ook kan helpen met je paniekaanvallen. Ik weet natuurlijk neit hoe het is bij jou thuis, misschien is het wel erger dan jij nu beschrijft maar alleen wonen als minderjarige is heel ingewikkeld en zal je waarschijnlijk ook gaan tegenvallen. Als minderjarige is het namelijk niet zo dat je alles zelf mag beslissen oid, er zal altijd een volwassene zijn die zich over jou ontfermt en dat brengt weer andere nadelen met zich mee.

Als aanvulling op deze reacties; als je je slecht kunt concentreren dankzij het geschreeuw van je moeder, is het niet beter dat je tijdens deze proefwerkweken naar een bibliotheek gaat om te leren?

Misschien moet je wat meer leren want ‘die wijf’ is ‘dat wijf’.

Wat is dit voor belachelijke reactie?

Wat is dit nou weer voor een kutreactie?

Anyway ts. Ik zou gaan sparen en er met iemand over praten en een plek zoeken waar je rustig kunt leren

Wauw aan deze reactie heeft ze veel! Dit gaat haar echt helpen :slightly_smiling_face:

@TS die tip over de bieb vond ik wel goed. Voortaan leren in de bibliotheken zou wel schelen volgens mij !

Lijkt me echt vervelend. Ik weet heel goed hoe je je voelt, en daarom ben ik op mijn 17e uit huis gegaan. Maar ik ging wel met andere meiden in een huisje en had geen sociale angst. Ik denk dat de vervolgstap is om van je angst af te komen, zodat paniekaanvallen en sociale angst verminderen. Ik zou naar de vertrouwenspersoon op school af stappen (of het aangeven bij je mentor die je vervolgens doorverwijst). Je kan op school meestal wel faalangsttrainingen/sociale vaardigheden trainingen volgen. Ik weet niet of je dat al hebt gedaan?

Voor je moeder is het ook lastig als jij meteen begint met een paniekaanval als zij boos is op je.
Beetje lullig om dan ook te zeggen dat zij niet echt goed is in opvoeden. Omgaan met iemand die meteen paniekaanvallen krijgt is ook gewoon echt heel erg lastig.
Probeer rustig te blijven als zij boos op je is(wat elke ouder wel eens is op zijn kinderen) En niet meteen te gaan huilen en panieken.

Je brengt het alsof je ervoor kiest een paniekaanval te krijgen

Dat was niet mijn bedoeling. Maar het komt nu op mij over alsof ze alleen een beetje op haar moeder af schuift.
Ik heb met mijn zusje een tijd gehad dat die ook meteen heel erg hysterisch begon te huilen als ik of mijn vader ook maar eventjes een klein beetje boos op haar werd. Ik durfde op een gegeven moment niks meer te zeggen omdat ik bang was dat zij dan weer zo hysterisch werd. Ik liep op mijn tenen, durfde niet meer voor mijzelf op te komen etc. alleen maar om te voorkomen dat zij zo’n aanval kreeg. En dat was voor mij echt een zware tijd.
Het is voor de omgeving echt heel lastig om met zoiets om te moeten gaan. De omgeving gaan zichzelf vaak maar wegcijferen en dat is natuurlijk ook niet de bedoeling, want dan hou je het alleen maar in stand. Op jezelf wonen vind ik ook geen goede oplossing, want dat vind ik alleen maar weglopen van het probleem.

Ik snap wel wat je bedoelt inderdaad, maar ik vraag me af of je een paniekaanval echt zelf in de hand hebt (dus of ze daar zo 1, 2, 3 iets aan kan doen). Maar ik ben het wel met je eens dat TS ook kan beseffen dat het voor haar moeder ook heel lastig is, niet dat dat haar gedrag meteen goedpraat, maar misschien weet zij ook niet goed hoe ze met je moet omgaan.
Ik denk dat je het beste professionele hulp kan zoeken. Praat erover met je moeder, zeg dat je graag een psycholoog wil zien (als je dat wilt tenminste, mij lijkt het wel verstandig). Ik denk/hoop dat ze je daar dan best mee wil helpen. En ik denk dat het je heel veel kan helpen, ook met je sociale angst (want ja ik weet hoe kut dat is maar therapie heeft mij enoooorm geholpen). Misschien kan je dan ook samen met je moeder een keer naar de psycholoog, dan kan je een rustig gesprek voeren met iemand erbij die dat in goede banen kan leiden.
Op jezelf wonen is geen goede oplossing, ten eerste ben je 16, hoe ga je dat financieel doen? En ten tweede loop je alleen maar weg van je problemen. Ben je niet bang dat je dan helemaal verder weg zakt? Of in een soort sociaal isolement komt? Ik denk dat het juist goed is om je problemen aan te pakken i.p.v ervan weg te lopen, wordt je alleen maar sterker van, hoe kut het ook is!

(En ps johnlock, jeujj)

Ik snap je punt wel maar wou het toch graag kwijt omdat je een paniekaanval niet zelf in de hand hebt. Ik heb ze op de middelbare school heel veel gehad en juist als je gaat piekeren (geen paniekaanval krijgen, ik herhaal geen paniekaanval krijgen) worden ze 10x zo erg.
Ik vind het heel vervelend om te lezen dat je thuissituatie niet fijn was omdat je zusje aan paniekaanvallen leed.

Maar even helemaal on-topic ik denk dat op jezelf wonen inderdaad weglopen voor het probleem is en zou het eerst aankaarten bij een vertrouwenspersoon of met je moeder kijken naar andere opties.

Dit idd. Naar mijn idee schuif je alles een beetje af op je paniekaanvallen, en dat je moeder daarom maar alles moet vermijden en ok moet vinden, zodat jij geen paniekaanval krijgt. Dit is natuurlijk niet helemaal eerlijk tegenover je moeder, en dat verteld mij toch wel dat je niet de verantwoordelijkheid hebt om op jezelf te gaan wonen. Zeker niet als je dus niet kunt functioneren door je paniekaanvallen en niet eens een gesprek aan kunt gaan met je moeder. Op jezelf wonen geeft je in 1 klap zoveel verantwoordelijkheden. Je moet je baan draaiende houden en genoeg verdienen om de huur te betalen, je moet je gwl, je internet, je telefoon, enz. betalen. Wanneer jij een paniekaanval hebt, kun je niet tegen je baas zeggen dat je dan maar niet komt. Of tegen je huurbaas zeggen dat hij zn geld maar een week later krijgt. Je moet zeker weten dat je overal klaar voor bent. Om nog maar niet te beginnen over het huishouden wat je draaiende moet houden. En je boodschappen.

Omdat er aan elk verhaal twee kanten zitten en als zij hier alleen komt om haar moeder af te zeiken ga ik geen medelijden hebben.