Als je het doet, doe het dan goed.

meer???

leuk verhaal ben benieuwd naar meer!

ik wil ook meer!

leuk! soms zijn er van die slordige foutjes maar ik erger me er niet aan…

We want more!

VERDER!

haha oke! (:
graag gedaan,
ga maar weer snel verder dan :'D
xx.

----------------.

overgelezen versie, met minder fouten. ;

‘Dat maakt niet uit hoor, schat.’ Antwoord ze ‘Ik snap dat het moeilijk voor je is, met je nieuwe school en alles.’
Zonder iets te zeggen loop ik naar boven, naar mijn kamer. Ik ga op het bed zitten en kijk om mezelf heen. Deze kamer is maar een klein deel van de kamer in ons oude huis. Als mijn vader gewoon niet moeilijk was gaan doen over ons oude huis, dan woonden we daar nog steeds.
Mijn mobiel gaat af, ‘Sira’, de naam van mijn beste vriendin, staat op het display. Ik neem op.
‘Hey, Sas.’ Hoor ik aan de andere kant van de lijn.
‘Hoi Sira.’ Antwoord ik vlak, ik ben niet in de stemming om vrolijk te zijn.
‘Hoe is het nou, daar in de ‘Big City’?’ vraagt ze vrolijk.
Ik antwoord niet. Het is hier helemaal geen ‘Big City’. En het is hier al helemaal niet leuk.
‘Sassie, het is daar niet leuk of wel leuk?’ vraagt Sira nadat ze erachter kwam dat ik geen antwoord zou gaan geven.
‘Nee. Het is hier verschrikkelijk eenzaam.’ Antwoord ik dan maar.
‘O nee, Sas!’ antwoord Sira overdreven verschrikt. ‘Niet depressief worden, want dan word ik dat ook!’
Ik maak een ‘hmmm.’ Geluid door de telefoon dat ze waarschijnlijk niet zal begrijpen. Ik begrijp het zelf ook niet echt.
‘O shit, sas, ik moet ophangen.’ Roept Sira dan door de telefoon heen. ‘Mijn beltegoed is op.’
‘Doei,’ antwoord ik terug. Te laat, er is al opgehangen.
Ik voel me nu alleen maar nog slechter. Nu heb ik ook nog eens het laatste beetje beltegoed van mijn beste vriendin verspilt. Oké, ze zal vast niet boos worden, maar het voel niet goed.

‘Sas, lijkt het je misschien wat om bij een sportvereniging te gaan, hier in de buurt?’vraagt mijn moeder onder het eten. Ik knik meteen, zonder na te denken. ‘Voetbal.’ zeg ik met volle mond. Mijn moeder kijkt me afkeurend aan. Ik weet niet precies waarom. Om het voetbal of om het praten met volle mond? Mijn moeder kijkt me wel vader afkeurend aan, ik weet dan eigenlijk nooit precies waarom. ‘Sas, niet met volle mond praten.’ Zegt mijn moeder dan. Waarschijnlijk keek ze mij daarom afkeurend aan. ‘Eh, meisje, vind je voetbal wel zo’n goed idee?’ vraagt ze dan. Misschien keek ze me daarom afkeurend aan. Voetbal of volle mond, wat is het nou? Ik zou het haar bijna willen vragen, maar ik moet antwoorden. ‘Ja mam, ik heb vroeger toch ook altijd gevoetbald.’ Zeg ik maar ze lijkt niet echt overtuigd. ‘Maar toen woonde je nog bij je vader.’ Brengt ze ertegen in. Ik zucht geïrriteerd. ‘Mam, waar slaat dat nou weer op?’ vraag ik dan ‘Toen woonde ik toch ook half bij jou?’ Mijn moeder slaat haar ogen ten hemel, alsof ik iets stoms gezegd heb. Zo stom vond ik het nou ook weer niet, ik had het misschien anders kunnen brengen maar ik snap niet helemaal wat er mis is met die vragen. ‘Saskia, nou moet je eens goed luisteren, je vader deed je onder voetbal, dus het was niet mijn keuze.’ Zegt mijn moeder ‘Ik wil gewoon niet dat je onder voetbal gaat.’ Hier weet ik even niks op terug te zeggen, waarschijnlijk omdat het nergens op slaat. ‘Waarom niet?’ vraag ik dan maar, want ik moet het gesprek op gang houden, anders kan ik nooit bij een voetbal vereniging. ‘Kind, kind, kind.’ Mompelt mijn moeder. ‘Voetbal is zo lomp en mannelijk.’ Ze kijkt me even hoopvol aan en zegt dan; ‘Jij bent toch niet lomp en juist vrouwelijk.’ De zin lijkt op een vraag maar de manier waarop ze het zegt klinkt als een vaststelling. Ik probeer wat terug te zeggen als antwoord maar voordat ik iets kan zeggen staat mijn moeder op en loopt weg. ‘Ga maar huiswerk maken Sas.’ Is het enige dat ze nog zegt. Zo doet ze dat altijd, als ze niet weet hoe ze een discussie kan winnen zonder argumenten die nergens op slaan.
Ik blijf nog even zitten en besluit om mijn vader te bellen. Ik pak de huistelefoon en loop naar mijn slaapkamer.
‘Hallo met Henk.’ Hoor ik aan de andere kant van de lijn. Ik voel een bepaald soort onrust over me heen komen bij het horen van mijn vader.
‘Hoi pap, met Saskia.’ Antwoord ik en ik hoor zelfs zonder dat hij wat zegt dat hij verbaasd is.
‘O hallo, Saskia.’ Zegt hij dan na een paar seconden stilte. ‘Hoe is het met mijn dochter?’ vraagt hij schijnheilig.
‘Pap, waarom verpest jij mijn leven?’ vraag ik hem en ik besef hoe lomp het klinkt.
‘Meisje, wat zeg je nu, ik verpest helemaal niks hoop ik.’ Mijn vader klinkt nog schijnheiliger als aan het begin van het gesprek. Waarschijnlijk omdat het zo is.
‘Jij laat alles veranderen.’ Snauw ik door de telefoon. Waarschijnlijk snapt hij er helemaal niks van. Begrijpelijk, maar ik kan er niet tegen.
‘Sas, ik laat niks veranderen hoor.’ Antwoord hij rustig. ‘Je moeder wou zo graag naar de andere kant van het land verhuizen.’
Ik zucht. ‘Jij ging moeilijk doen over ons oude huis hoor.’
Hij zucht ook. ‘Saskia, dat is mijn eigendom, dus dan mag ik het ook hebben.’
‘En wanneer komt je weer eens een keertje langs?’ vraagt hij dan opeens om van onderwerp te veranderen. ‘Juul mist je.’
Bij het horen van deze vraag hang ik op. Langskomen bij hem? Net alsof hij mij wil zien. Maar aan de andere kant, ik zou Juul best nog eens willen zien.
Juul is mijn halfzusje, ik heb zes jaar lang bij haar gewoond. Toen ik nog om en om bij mijn ouders woonde doordeweeks.
Ik besluit terug te bellen.
‘Hallo met Henk.’ Hoor ik opnieuw aan de andere kant van de lijn.
‘Ik wil toch langskomen.’ Zeg ik, nu vind hij me vast heel vreemd, maar het kan me helemaal niks schelen.

Je schrijft fijn :slightly_smiling_face: Snel verder!

Leuk weer, van mij mag je weer verder gaan. x]

^^.

leeeuk

meer
]

je hebt een nieuwe lezeres erbij!
verder!!

Mijn moeder kijkt me wel vader afkeurend aan,

= vaker
&&; heel leuk!
Je hebt een nieuwe lezeres (:

dankje, vnv denk een nieuw stukje?

ja leuk (:

doooooooor.

-