Als je het doet, doe het dan goed.

m’n verhaal; ‘Als je het doet, de het dan goed.’

Ik schuif de overbodige krullen met en speldje uit mijn gezicht. Ik trek een strak lijntje eyeliner over mijn ooglid heen. Op mijn vorige school vond iedereen het prachtig hoe goed ik dat kon, voor het schoolfeest had ik dan ook bij al mijn vriendinnen een lijntje boven hun ogen moeten trekken.
Een paar seconden later loop ik door de gangen van mijn school, mijn nieuwe school. Ik moet in lokaal 16AB zijn, dat zit hier in de buurt, volgens de conciërge.
Echt zenuwachtig ben ik niet, wel ben ik bang dat ik ga struikelen voor de klas of iets anders verschrikkelijk beschamend doe waar iedereen bij is. Vannacht heb ik al heel wat van dat soort dingen gedroomd, al waren die nog veel heftiger dan struikelen. De gekste dingen zag ik voor me, ik ging zelfs een keertje in mijn ondergoed de salsa dansen in mijn eentje voor de hele school in de aula. Het vreemdste is nog dat soort dingen overdag nooit in me opkomen, alleen overdag herinner in altijd mijn dromen. Verschrikkelijk irritant, vooral bij slechte dromen zoals deze. Bij de herinnering aan mijn dromen van de afgelopen week worden mijn benen slap, waarom onthoud ik nou altijd mijn dromen?
Ik ga even stilstaan en adem diep in en uit, het komt allemaal goed, je gaat niet vallen.
Uiteindelijk sta ik voor een lokaal, op het bordje dat boven de deur hangt staat 16AB. Ik haal nog een keer heel diep adem en klop op de deur, ik hoor iets aan de andere kant dus waarschijnlijk mag ik naar binnen. Ik doe de deur open en stap zelfverzekerd het lokaal binnen, mijn benen zijn gelukkig niet meer zo slapen. ‘Hallo dame, jij bent van Saskia Janssen?’ vraagt hij vriendelijk en twee kleine oogjes kijken me aan vanachter een klein rond brilletje. ‘Ja meneer, dat klopt.’ Antwoord ik en ik probeer mijn stem duidelijk te laten klinken zodat ik een beetje spontaan overkom.
De hele klas kijkt me nieuwsgierig aan, ik krijg terug. ‘Aha Saskia, ga jij maar achterin zitten, naast Lise.’ Zegt de leraar dan terwijl hij wijst naar een verlegen uitziend meisje dat in haar eentje achterin zit. ‘Is goed.’ Mompel ik en ik loop nonchalant naar achter. ‘Ik ben trouwens Jan!’ roept de leraar me achterna ‘Jan Verbruggen.’ Ik knik, maar dat ziet hij waarschijnlijk niet want ik sta met mijn rug naar hem toe.
‘Hallo.’ Zeg ik tegen het meisje dat dus Lise heet en ik ga naast haar zitten, ze glimlacht en groet terug. ‘Moet ik hem nou Jan noemen?’ fluister ik lachend tegen Lise om niet te verlegen over te komen. Lise schrikt en schud wild haar hoofd. ‘Dat vind Meneer Verbruggen vast niet leuk.’ Mompelt ze geschrokken. ‘Oké, rustig maar, het was een grapje.’ Fluister ik verbaasd terug. Ze antwoord niet meer, ook de rest van de les zegt ze niks meer tegen mij. Ik probeer het zelf ook niet, ik vind Lise maar een vreemd meisje.
Als de bel gaat loop ik langzaam het lokaal uit, naar de aula. Met tegenzin loop in de immense aula in, die veel groter is als op mijn oude school. Ik ga op een bankje zitten die nog leeg lijkt en begin te eten aan een van mijn boterhammen. Ik heb zo’n ontzettende hekel aan alleen zitten, dan zie je er altijd zo eenzaam en ongelukkig uit, en dat moet juist helemaal niemand van mij denken. Na een paar minuten komt er een groepje jongens en meisjes aanlopen richting mijn bankje. O nee, dit is hun bankje, ik moet hier vast weg. Ik doe mijn spullen in mijn tas en wil opstaan. ‘Nee, blijf maar zitten hoor.’ Roept het voorste meisje verbaasd als ze ziet dat ik weg wil gaan, ‘Je zult je wel alleen voelen, op je eerste dag.’ Ik schaam me dood, natuurlijk voel ik me alleen, maar dat hoeft zij niet te weten. Toch zeg ik ja, want natuurlijk was het aardig van haar om me hier te laten zitten. ‘Ik ben Anne.’ Zegt het meisje ‘En dat zijn Chris, Tessa en Wart.’ Vervolgt ze terwijl ze de rest van haar vrienden aanwijst. Ik glimlach naar haar. ‘Dankjewel, ik zit hier inderdaad best alleen.’ Zeg ik dan, ik moet toch iets aardigs terug zeggen?

Wat vinden jullie, moet ik door?

ik vind um wel leuk =)

Ja! Je bent in ieder geval erg goed/leuk begonnen :grin:

Verdeerr (:

dankjewel, vanavond heb ik wel een nieuw stukje klaar. :slightly_smiling_face:

Met tegenzin loop in de immense aula in, die veel groter is als op mijn oude school.

Dat moet dan zijn, beetje mierenneukerig, maar ik erger mijzelf altijd heel erg aan dat soort dingetjes. XD

dat wilde ik ook zeggen.
maar ik vind het een goed verhaal! leuk begonnen, ik wil zeker meer lezen, ben benieuwd waar het heen gaat.

@Lysh;
o wat stom! ik was juist bezig om het voortaan goed te zeggen!
xxx

haha het geeft niet, maar ja, wanneer komt er trouwens een nieuw stukje? x]

@lysh;
haha, mooizo. ehm, mijn bedoeling was nu dus, alleen op een vreemde manier kan ik niet bij het document, dus dat moet ik eventjes uit gaat zoeken. (A)
xxx

verder (:

'Dankjewel, ik zit hier inderdaad best alleen.’ Zeg ik dan, ik moet toch iets aardigs terug zeggen?
Als iedereen zit voel ik mezelf toch wel een beetje ongemakkelijk. Iedereen praat en schreeuwt door elkaar heen en ik heb totaal niet door waar ze het over hebben. Die Chris en Wart zijn eigenlijk ontzettende lomperiken, niet dat ze elkaar aan het slaan zijn of zo, maar ze gooien alles ‘niet expres’ om. Zo viel de gekochte gloeiend hete soep van Tessa over de tafel heen en zat alles onder. Even later werd ook nog het flesje van Anne omgestoten zodat de helft over haar shirt ging. Het verbaasde me dat ze er niet boos om werd, het enige wat ze zei was; ‘Ach, gelukkig was het maar water.’
‘Zal ik dadelijk anders naast jou komen zitten in de les?’ vraagt Tessa me tot mijn verbazing als de bel gaat. Nu ben ik echt blij met haar. ‘Ja graag.’ Antwoord ik blij, ze begint te lachen. ‘Je werd zeker ook zo zenuwachtig van Lise?’ vraagt ze dan en ik knik meteen ‘Ja, toen ik haar iets vroeg over meneer Verbruggen schrok ze zichzelf dood.’ Tessa lacht, ‘Ja, wat wil je met zo’n vader.’ Vader, vader, vader? Is meneer Verbruggen haar vader? Voor dat ik verbaasd wat kan vragen lopen we het lokaal al binnen en maant een voor mij nog onbekende leraar ons tot stilte.

‘Heb je al vriendinnen gemaakt, meisje?’ vraagt mijn moeder een paar uur later als ik thuiskom. Ik haal mijn schouders op. Er zijn wel mensen aardig, maar vriendinnen? ‘Zijn de leraren leuk?’ vraagt mijn moeder. Weer haal ik mijn schouders op. De meeste leraren zijn tot nu toe wel aardig, alleen sommige zijn een beetje vreemd. Zoals meneer Verbruggen. ‘Kon je goed meekomen met de lesstof?’ vraagt mijn moeder. Weer haal ik mijn schouders op. Ik heb pas een paar lessen gehad, hoe kan ik dat dan weten? ‘Meisje, voel je wel goed?’ vraagt mijn moeder ‘Je antwoord zo vaag.’
‘Ik weet het toch niet!’ snauw ik tegen mijn moeder, het eerste dat ik tegen haar zeg, en ik loop naar boven. Waarom moet dat mens toch altijd alles weten op zo’n irritante manier, geen wonder dat mijn vader haar niet meer wou.
Nee Sas, dat mag je niet denken. Zeg ik streng tegen mezelf. Dat is wel waar, ik mag niet zulke gemene dingen denken over mamma. Mijn vader liet haar in de steek, daar kan mamma niks aan doen. Trouwens, dat is al zo lang geleden, dat het het niet eens waard is om over na te denken. Ik krijg spijt van mijn botheid tegen mijn moeder.
Ik loop naar beneden, de keuken in. Mijn moeder zit op een stoel aan de keukentafel de krant te lezen. ‘Sorry mama, dat ik net zo bot tegen je deed.’ Mompel ik verontschuldigend tegen haar met een brok in mijn keel. O, wat haat ik het toch om sorry te zeggen! Mijn moeder kijkt verrast op. ‘Dat maakt niet uit hoor, schat.’ Antwoord ze ‘Ik snap dat het moeilijk voor je is, met je nieuwe school en alles.’

Leuk!
Ik zou alleen wel iets meer enter in doen. Bij een gesprek vind ik het altijd fijner om het bijvoorbeeld zo te lezen:
‘Heb je al vriendinnen gemaakt, meisje?’ vraagt mijn moeder een paar uur later als ik thuiskom.
Ik haal mijn schouders op. Er zijn wel mensen aardig, maar vriendinnen?
‘Zijn de leraren leuk?’ vraagt mijn moeder.
Weer haal ik mijn schouders op. De meeste leraren zijn tot nu toe wel aardig, alleen sommige zijn een beetje vreemd. Zoals meneer Verbruggen.
‘Kon je goed meekomen met de lesstof?’ vraagt mijn moeder.
Weer haal ik mijn schouders op. Ik heb pas een paar lessen gehad, hoe kan ik dat dan weten?
‘Meisje, voel je wel goed?’ vraagt mijn moeder ‘Je antwoord zo vaag.’

Maar ik ben benieuwd wat er allemaal gat gebeuren en je schrijfstijl is echt fijn dus sowieso de moeite waard om verder te lezen (:

@queenofleon;
oke ik zal het proberen. :3

tot nu toe vind ik het wel leuk. x]
en je hebt toch nog bij je document kunnen komen

Leuk stuk (:

Leuk hoor (: Probeer alleen iets meer aandacht te besteden aan je spelling/grammatica. Je antwoordt moet het bijvoorbeeld zijn. ;p

ten eerste; leuk verhaal. (:
maar ik weet niet of je het verhaal overleest voordat je het post?
anders is dat misschien wel handig!
ik zal je even helpen;
Ik doe de deur open en stap zelfverzekerd het lokaal binnen, mijn benen zijn gelukkig niet meer zo slapen. dit moet slap zijn denk ik?
‘Hallo dame, jij bent van Saskia Janssen? van = vast??
en soms schrijf je mamma en soms mama. :wink:
Dat is wel waar, ik mag niet zulke gemene dingen denken over mamma. Mijn vader liet haar in de steek, daar kan mamma niks aan doen.
‘Sorry mama, dat ik net zo bot tegen je deed.’

ik bedoel het niet lullig! ik vind het een leuk begin (:
maar ik dacht, ik help je even.

@lotexxxxx;
haha, dankje, ik lees het altijd wel over, dus moet je maar voorstellen hoeveel fouten erin zitten zonder overkijken. haha, ik typ te enthousiast.
maar wel bedankt hoor, dan kan ik het tenminste verbeteren.
xx

maarja, up.