Alles tot niets

Ha meiden :slightly_smiling_face:
Ik verveelde me, dus begon te schrijven. Ik weet zelf niet echt wat ik ervan moet vinden. Sorry, de titel is echt vreselijk maar ik weet zelf ook nog niet echt hoe het uit gaat pakken, dus ik wist niks anders.
Ik sta open voor kritiek, tips, etc. zolang het maar opbouwend en motiverend is :stuck_out_tongue: Alhoewel… Als je t echt niks vind… =’) Naja,

Het gaat over Donna. Ze is 15 jaar. Ze mag bijna niks van haar ouders en op een gegeven moment heeft ze het helemaal gehad. Ze gaat veel stiekem doen en komt in een fout wereldje terecht.
Aangezien ik er net aan begonnen ben heb ik geen idee wat er allemaal gaat gebeuren, haha :grinning:

Dit is nog een klein stukje inleiding, ik hoor het wel

‘That you were Romeo, you were throwing pebbles and my daddy said: “Stay away from Juliet.”’ Het lied van Taylor Swift schalde door mijn kamer.
‘Wat toepasselijk’, denk ik.
Ik hoor niet veel van mijn muziek. Ik lig op mijn bed. Mijn kussen over mijn hoofd, zwart van de mascara, dempt het geluid. Mijn moeder overstemt het ook nog eens door haar geschreeuw en het bonken op mijn op slot gedraaide deur.
“Donna, doe in godsnaam die deur open! Waarom luister je niet? Ron, doe jij er eens wat aan. Denk aan onze reputatie! Normaal doet ze nooit iets stiekem, luistert ze altijd. Als ze zo doorgaat is ze niet meer in de hand te houden.”
Ik hoor aan de wat zwaardere voetstappen dat mijn vader de gang op komt.
“Donna, doe open.” Ik hoor zijn stem trillen van woede. Meestal kan hij zich inhouden, af en toe niet, maar het was nog nooit echt echt fout gegaan.
‘Ach, hij kan me niets maken, de deur zit op slot. Openbreken doet ‘ie toch niet.’
Aan een luid gebonk op de deur merk ik op dat mijn gevoel er wel eens helemaal naast kan zitten…

Kan dit wat worden denken jullie?

ja doorgaan

Verderrrr!

Doorgaan!

Thanks :wink:

Oh btw, ik zat eraan te denken om ervan te maken dat ze heel rijk zijn zegmaar. Omdat die moeder ook al zei van die ‘reputatie’.
Maar het tegenovergestelde is dat ze dus niks mag ipv alles, en ze ook niet altijd in merkkleren loopt enzo.
Maar ik ben zo bang dat het dan weer naar het standaart verhaaltje neigt.

What do u think?

Zoals andere al zeggen, meer.

Aan een luid gebonk op de deur merk ik op dat mijn gevoel er wel eens helemaal naast kan zitten…
Mijn vader bonkt harder en harder. Ik negeer het en doe alsof ik er niet ben. Mijn vader schopt zelfs en schreeuwt dingen. Ohgod, zo heb ik hem nog nooit meegemaakt. Ik hoor gekraak, geschreeuw, gebonk en er gaat vanalles door mijn hoofd.
‘Jameiro, ouders, zoenen, ruzie, nee toch Jameiro, krakende deur, Jameiro, ouders. Shit! Voor wie moet ik kiezen? Jameiro, of ouders?’
Opeens klinkt een ijslijke gil, gekraak en een luide bonk. Ik gooi mijn kussen weg en schiet overeind.
“HALLO, KIJK EENS WAT JE DOET”, schreeuw ik.
“Houd je grote mond.” Mijn moeder kijkt me streng aan.
“Je betaalt zelf die rekening hoor.” Mijn vader is vastberaden.
“Wil je alsjeblieft nu weggaan.”
“Je hebt huisarrest.”
“Ik breng en haal je van school.”
“DOE EENS NORMAAL, IK BEN GEEN KLEIN KIND MEER.”

We zijn maar met z’n drieën maar het lijkt alsof er 20 mensen door elkaar heen praten en schreeuwen. Mijn vader maakt een handbeweging om de deur dicht te slaan maar komt tot de ontdekking dat die er niet meer is.
“Kom naar beneden, nu”
Mijn moeder kijkt hem aan. Ik zie een soort van angst en twijfel in haar ogen, hoewel ze weet dat het niet tegen haar bedoelt is.
De streep die vroeger altijd voor mij getrokken werd, waar ik niets over te zeggen had, me er niet mee mocht bemoeien.
De dingen waar ik me vroeger niet mee bezig hield waren de redenen dat het niet nodig was die streep verder te trekken.
De laatste tijd had ik dat wel geprobeerd. Het was nog gelukt ook, zonder dat zij het wisten. Nu zijn ze erachter gekomen met deze conclusie als gevolg:

Je bent er ver overheen gegaan. Je begint weer bij af.

Hell, wat een Kutstuk

Up :slightly_smiling_face:

oke!
wil je proberen wat langere stukjes te posten?
ik weet dat het moeilijk is… maar proberen (:

cool

Je bent er ver overheen gegaan. Je begint weer bij af.

Mijn vader dendert de trap af. Mijn moeder kijkt me nog even aan en volgt het voorbeeld.
‘Erachter aan? Ja shit, dan moet ik toegeven. Maarja, voor hun doen heb ik het al te bont gemaakt, hun reputatie beschadigt. Tenminste… Dat denken ze. Alsof bij niemand thuis ruzie is en iedereen altijd luistert. Hell, ik weet het niet hoor.’
Er gaat van alles door m’n hoofd. Ja, jullie denken nu: ‘Mens, doe niet zo overdreven.’
Maar zo makkelijk denken ze er hier thuis niet over. Dit zien ze als een schande. Het is maar dat ze hier niet aan verstoten of iets dergelijks doen, anders… Ik besluit toch maar naar beneden te gaan. Hoewel dat besluit nog niet helemaal vast staat. Ik zie het wel. Ik loop de keuken binnen en
'Holey Crap, dit wordt ‘m niet.’
Ik ga zitten en kijk in de boze ogen van m’n ouders. Ze spuwen vuur.
“Dit kan zo niet langer.” Ik zou durven zweren dat mijn vader maar doet alsof hij niet weet wat hij moet zeggen. Om de stilte op te vullen. Hij weet net zo goed als ik dat hij eigenlijk alles kan zeggen hier, mijn mening doet er niet toe.
“Ja, ga dan. Jouw wil is wet dus steek maar van wal.” Ik ben het zat.
“Donna, als jij jezelf niet drastisch gaat veranderen gaan er dingen gebeuren die jij niet leuk vind. Punt uit.”
Ik weet ook wel dat dit niet betekent ‘einde discussie’ maar ik doe alsof ik het zo opvat.
“Oke, is goed.” Ik spring overeind en mijn stoel knalt op de grond. Ik praat nog heel koel, maar zij weten heus wel dat ik woedend ben. Waarom mag ik in godsnaam geen vriendje?
Zoiezo niet met jongens omgaan?
Ik bedoel maar, come on, ik hoef het niet in m’n hoofd te halen met een jongen te zwemmen! Dan zouden zij naar het zwembad komen, door de ruiten kijken wat ik allemaal aan het doen ben.
Ik mag zelfs niet uit. Al is het een feest tot 12 uur, zonder alcohol en ik gehaald en gebracht wordt.
Door de weeks afspreken zit er ook niet in.
Ik stamp de trap op naar boven. Ik pak mijn mobiel en scrol door m’n contactenlijst. Ik blijf hangen bij Jameiro en twijfel. Zal ik hem wat sturen? Langzaam typ ik in:

Schat, ik zit in de problemen. Dit kan niet langer, het spijt me. Kus

M’n vinger blijft rusten boven de knop ‘verzenden’. Ik knijp m’n ogen dicht en plet bijna die mobiel fijn. Voor ik het weet druk ik. Ik kijk op het schermpje.
‘Shit, hij is verzonden. Agja, misschien maar goed ook.’
Mijn ouders hoor ik zachtjes beneden praten. Ik weet al hoe het zal gaan. Mijn moeder wil eigenlijk dat ik wat meer wordt vrijgelaten, maar kiest de kant van pa. Zo gaat het nou altijd.

“Jezus, dat kind is om schijtziek van te worden.”
“Ron, ze zit in de puberteit…”
“Ja, gek geworden zeker. Je kunt toch niet over de puberteit de schuld van geven. Ze denkt dat ze zomaar alles kan maken, alles doen waar ze zin in heeft.”
“Ja maar… Moet we haar niet wat vrijer laten? Als je het vergelijkt met haar leeftijds genoten?”
“Wat kan mij het nou schelen dat zij meer mogen, ze mag dingen genoeg!”
“Je hebt gelijk.”

‘Daar kan ik nou zo niet tegen, dan geeft ze toe. En waar slaat het op…’

Damn, ik begon m’n verhaal omdat ik nix te doen had en ik ben alweer inspiratieloos -.-

Wel leuk verhaal maar ik heb wat puntjes :stuck_out_tongue: Niet om je naar beneden te halen hoor! Maar probeer iets minder enters tussendoor te zetten, je maakt nu zeg maar soms vaak kleine alinea’s.
Probeer niet te veel te schelden, en probeer het niet te cliché te maken.
Het verhaal is een beetje 1+1=2 … Of een beetje over de top.
Rijk, niks mogen, toch wel doen, een vader die je deur inbeukt?
Ik bedoel: er zijn wel een beetje grenzen wat mensen doen zeg maar :stuck_out_tongue:
En mensen die je deur inbeuken zijn meestal dronken, en als ze rijk zijn dan zal de vader wel een goed baantje hebben :grinning:
Sorry voor mijn lange omaverhaal, ga vooral door met je verhaal haha:P

ik vind t wel een goed verhaal xD maar probeer het idd wel orgineel te houden xD
hmm ik herken mijn moeder hier heel erg in…
die had hetzelfde vroeger… dat ze niks mocht maar dan deed ze het ook niet
maar haar vader kwam zelfs IN de discotheek als het te laat werd
en ze mocht ook pas uit op haar 18de en moest elke maand geld betalen om in huis te mogen blijven. ook mog ze niet naar de universiteit
en al haar spullen werden om de zoveel tijd weggegooit (spelletjes,boeken enzo)
omdat haar vader dat troep vond

maar het stomste is dan nog dat haar 5 jaar jongere zusje wel alles mocht, niet hoefde te betalen en zelfs na de uni mogt…
haha sorry voor mijn lange verhaal…

meer!!

xx

leuk leuk leuk LEUK! :grinning:

Haha, ik snap wat je bedoelt met die alinea’s en dat het irritant is om te lezen. Ik zal erop letten :slightly_smiling_face:
Oh en, Van die deur inbeuken. Komt omdat ik geen inspiratie had en die vader ook gewoon geschift is =’)
En misschien doe ik maar niet dat ze heel rijk zijn, maar gewoon netjes. Je brengt me btw op n goed idee met dat dronken, haha :grinning: Maar bedankt dat je me die tips geeft! 'tis m’n eerste verhaal dusja, ik heb ook veel meer aan tips dan alleen ‘verder’ of ‘stop maar’
En ik zal een aantal dingen wijzigen.

Bedankt voor die leuke reacties :slightly_smiling_face:

Wel fijn dat je moeder dat niet weer zegmaar ‘doorgegeven’ heeft aan jou :slightly_smiling_face: