Algemene Schrijfwedstrijd (Verhalen, Columns, G

http://s5.tinypic.com/25qddhx.jpg

http://i44.tinypic.com/15rnzu1.jpg

Oe oe oeeee, mag ik meedoen?! :grinning:

Ik ben net 17 geworden. Ik schrijf heeel vaak, overal en bijna altijd. Bijna alles wat in mij opkomt schijf ik sowieso op. Later kijk ik dan of ik het kan gebruiken. Ik schrijf op dit moment veel gedichten en lyrics. Én ik ben met een verhaal bezig nu. (kan ik die gebruiken als mijn ingeleverde stukje?)

Oh en een paar van mijn favoriete schrijvers: Eion Colfer, Andreas Steinhöfel, Stefanie Meyer, Vonne van der Meer.

Bisous. Xx

Geheee, goedzo dat je meedoet :grinning: ! (Van jou weet ik lekker al dat je goed bent)
En dat je mag voor deze inlevering iets ouds inleveren ja.

Ehh… ik wil best, maar ik ben bang dat ik er geen tijd voor heb :stuck_out_tongue: En ik ben bang dat mensen mijn ‘‘werk’’ gaan overnemen ofzo…
Ik schrijf voor de schoolkrant, ben 15 jaar en als ik een leuk onderwerp heb, dan vliegt er zo een leuke column uit m’n pen :stuck_out_tongue:

(oh jee, CrinkleYourNose doet mee, heb ik iig een goede tegenstander :wink: )

Ik wil het ook wel eens proberen, haha. Jureer al bij de andere, maar heb nog nooit aan zo’n wedstrijd meegedaan :slightly_smiling_face:

*18
*ik schrijf al, hoe cliché, zo lang ik het me kan herinneren. Ik heb periodes dat ik vaker schrijf en periodes dat ik bijna niet schrijf, op het moment schrijf ik veel.
*ik shrijf (sorry, spotte de typo in de beginpost :wink: ) voornamelijk (korte) verhalen en gedichten, soms probeer ik mijn hand in fanfic, maar niet vaak.
*mijn favoriete schrijvers zijn Douglas Adams, Neil Gaiman en David Levithan. Mijn favoriete dichter is Bart Moeyaart.
*als ik iets ouds in mag leveren is hier een ouder gedicht (hoe ironisch, over writer’s block :'D):
(is ook wat korter dan om hier een van mijn korte verhalen neer te gooien)

(niet mijn beste, maar wel nog eentje van 2008, aangezien ik met dichten het afgelopen jaar niet zéér veel gedaan heb)

Literogratumerriment

Dank je voor de woorden
maar de juiste ben ik kwijt.
Kan ik reizen in gedachten,
blijft mijn wereld op me wachten,
mijn leven lang alleen maar vluchten,
heb ik echt van alles spijt?

Ben mijn ware stem verloren,
en dus zoek ik hiervandaan
wegen alleen om te ontsnappen
ontelbaar snelle stille stappen
te ver heen om nog te stoppen
zo eenvoudig, weg te gaan.

Kan mijn talen niet meer horen,
kan ik niet alleen maar zijn?
Dwaal alleen door stille straten,
paden in mijn geest verlaten,
kan met mijzelf niet eens meer praten.
Verlos mij, sprakeloos en klein.

(29-01-08)

Aaah, leuk dat jullie beiden meedoen!
Nu durft vast niemand meer mee te doen mwuahah :grinning: !

Mensen, wie durft het aan :grinning: ?

En @ Tisjoe, je hebt denk ik about a week voor elke opdracht, en het hoeft nooit lang te zijn dus dat ga je denk ik wel redden. Doe maar gewoon mee hehe.

Haha, ik denk dat ik het risico maar neem. Winnen zal ik waarschijnlijk niet, maar het is wel een goede oefening =]

  • 16
  • Sinds begin 2008, mijn eerste verhaal was voor Engels [achteraf gezien barslecht, maar toen was ik er trots op] Mijn eerste gedicht was trouwens in groep 7 en in groep 8 nog een paar, maar daarna heb ik echt een hele tijd niks gedaan. [groep 7 is trouwens bij mij leeftijd 10]
  • Ik heb niet echt favorieten, vroeger las ik erg veel fantasie boeken, maar momenteel lees ik amper [school, luiheid] Een boek dat ik me nog wel kan herinneren is Hasse Simonsdochter - Thea Beckman en Een schitterend gebrek - Arthur Japin.
  • Even een stukje gekopieerd van een ander ge-wel-dig schrijfforum hier not

Tot ziens

Sommige dingen verwacht je niet in je leven. En dit was een van die dingen. Het was alsof ik droomde. Een rare, vreemde droom. Ik drukte mijn nagels in mijn handpalmen en keek recht in zijn gezicht. De tranen liet ik nu in de vrije loop. Mijn stem was zacht en schor, en hij leek van ver te komen. “Nee… Nee… Nee! Niet jij, alsjeblieft, niet jij!” Ik wist dat hij me niet kon horen, maar toch praatte ik tegen hem. Ik wist dat het geen nut had om überhaupt wat te zeggen, maar toch deed ik het. Ik wist dat alles verloren was en dat ik het niet kon redden, maar toch probeerde ik het. Ik blijf doorpraten tegen hem, zelfs als ik de auto uitgesleurd word. De man zegt dat het gevaarlijk voor me is, om daar te blijven zitten. Ook hij, hij mijn alles, hij als de persoon waardoor dit alles gebeurde, wordt de auto uit getrokken. Ik probeer bij hem te komen, hem te steunen, bij hem te blijven, al heeft het geen zin. De man houdt me te stevig vast en duwt me op een brancard. De brancard wordt de ziekenauto ingeduwd, de deuren gaan dicht en hij, hij verdween uit mijn gezichtsveld, een andere ziekenauto in. Nu is de ziekenbroeder de persoon waartegen ik praat, ik moet bij Hem zien te komen, de man moet me laten gaan! Hij heeft mij nodig, dat weet ik. De man zegt dat ik hier moet blijven en herhaalt dat het niet veilig is voor me, ik moet naar het ziekenhuis toe. Begrijpt hij dan niet dat geen ziekenhuis mijn pijn kan herstellen? Zijn andere woorden vallen langs me heen, het duister in. Ook ik zak langzaam weg, dieper het duister in. De duisternis omringt me, het enige dat ik zie is zijn gezicht. Het is niet volmaakt, maar het hoort bij hem en hij, hij hoort bij mij. Zijn gezicht zoals het was vaagt weg en veranderd in het gezicht dat ik net zag, het gezicht dat mijn woorden niet hoorde, het gezicht dat bij de man hoorde die ik had willen redden, het gezicht dat verloren is.

Langzaam zie ik mijn dag voor mijn ogen afspelen, tot op het moment dat hij aanbelde en ik de deur open deed. Zijn lach straalt en hij zegt dat hij een verrassing voor me heeft. Weer voel ik het warme gevoel in mijn maag, het gevoel van geluk en verliefdheid. Ik zie mezelf de auto instappen en wegrijden. Ik probeer uit te vinden wat de verrassing is, maar hij wilt het me niet vertellen. Hij weet dat ik niet tegen wachten kan, toch laat hij me wachten. Hij weet namelijk ook dat als hij me laat wachten, ik straks nog blijer zal zijn. Ook ik weet dat hij het niet zal vertellen en toch probeer ik het. De snelweg is behoorlijk druk vandaag, maar dat is niet zo vreemd, het is vier uur, vrijdag middag. Ondertussen zijn we van onderwerp gewisseld en gaat het over de bruiloft van een vriend van hem, waarbij hij de getuige is. Ik vraag me af hoe hij over trouwen denkt, maar hou de vraag voor me, zelf wil ik namelijk nog niet trouwen. Toch gaat het wel goed met onze relatie, we hebben inmiddels ruim drie jaar, maar kenden elkaar al langer. Ik moet toegeven dat ik er wel aan gedacht heb, misschien is hij wel de ware, degene met wie ik trouw en samen ga leven totdat de dood ons scheidt.

De beelden verdwijnen en de duisternis komt eventjes terug, totdat het verandert in het moment waarop hij gebeld wordt. Het is een andere vriend van hem, die belt over het vrijgezellenfeest, als getuige behoort hij dat namelijk te plannen. Ik weet dat hij al even bezig is met alle voorbereidingen en dat bijna alles af is. Dat mag ook wel, want het feest is overmorgen al. Aan de toon van zijn stem hoor ik dat er wat mis is gegaan, zijn stem klinkt luider en bozer. De boosheid is ook merkbaar in zijn rijgedrag, hij schreeuwt naar het oude vrouwtje voor ons en begint harder te rijden. Ik probeer hem te sussen en zover te krijgen dat hij de telefoon ophangt, maar dat lukt niet, hij wilt het persé op dit moment regelen.

Ondertussen is hij nog niet normaler gaan rijden en word ik ongerust. Ik vertel hem dat hij me bang maakt, dat lijkt hem te raken. Hij zegt tegen zijn vriend dat hij hem straks terug belt en hangt op. Hij vertelt me dat ik me echt geen zorgen hoef te maken en geeft me een kus op mijn wang. Doordat hij opzij buigt draait zijn arm ook mee en draait het stuur. Gelukkig heeft hij het op tijd door en stuurt snel terug in de goede baan. Zelf schrok hij er ook van en heeft nu eindelijk door dat hij wat rustiger moet rijden. Heel even zag ik mijn leven aan me voorbij flitsen, mijn hart klopt nog steeds hevig in mijn keel en geeft me niet het idee dat het snel tot rust gaat komen. Inmiddels zitten we al twintig minuten in de auto en zijn we verscheidene kilometers verwijderd van de plek waar we begonnen. Mijn hart begint terug te komen in het oude ritme, net als zijn rijgedrag, de woede zit er nog steeds in. We beginnen weer te praten en te klooien, het warme gevoel komt weer terug in mijn maag en ik ben weer blij. Hij begint me weer te plagen met de verrassing en besteed meer aandacht aan mij, dan aan de weg. Hij buigt naar me toe, maar op dat moment gaat het fout.

Ik word wakker in het ziekenhuis bed en zie de man uit de ambulance naast me staan. Ik zie niemand aan mijn bed staan die ik ken. Ook hij, hij mijn alles, hij als de persoon waardoor dit alles gebeurde, staat er niet. Op dat moment realiseer ik me het weer, hij zal er nooit meer staan, hij is mijn alles niet meer, maar mijn niks. Mijn verleden, mijn blokkade naar de toekomst. Hij is weg en zal niet meer terug komen, tot ziens.

In de zin wat schrijf je vooral? Mist een C :wink:

Er staat nog een spellingsfoutje in, meewil → mee wilt

Donders, ik heb dat ding echt te snel getypt!

Hehe, doen al 3 goede mensen mee :grinning:

Ooeh, leeuk nog zo’n geweldig topic xD
Ik wil wel meedoen , maar ik doe er al met een mee dus… :wink:
kan je hier trouwes wel jury zijn? dat zou ik wel willen, maar zie het niet in de beginpost staan? (:

Nee, Jury staat vast =). Sam en ik zijn ook goede vriendinnen int echt. (We hebben dit tijdens Biologie bedacht XD)
Doe maar mee :grinning: !

Mooi al wat deelnemers :grinning: Mensen react! Anders loopt deze wedstrijd ook stuck en dat is kut

jeeeuj, hier wil ik wel aan mee doen! (:

  • 15 jaar
  • vanaf dat ik kón schrijven schreef ik al verhaaltjes. soms schrijf ik heel veel, soms wat minder, hangt ervanaf hoeveel tijd ik heb naast school… verder schrijf ik altijd voor de schoolkrant invulverhalen en soms columns enzo.
  • ik schrijf vooral column/korte verhalen soms gedichten maar dat is niet mijn ehm, specialiteit, ghehe.
  • ik heb niet echt favorieten ofzo, vroeger las ik echt superveel, maar tegenwoordig minder, mijn lievelingsboek is nu denk ik wel: duizend schitterende zonnen of dagboek van een geisha
  • ik weet niet of het mag, maar mijn column is een tijdje geleden op girlscene geplaatst en die wilde ik graag inleveren, met nog wat veranderingen wat ik naderhand toch wat minder vond…

Een winterse dag…
Met mijn hoofd achter mijn computer, maar met mijn gedachten bij het moment van gisteren. De grauwe, kille, ondergesneeuwde buitenwereld vervaagt voor mijn ogen.

Voor sommigen ben ik het spraakzame meisje, die altijd voor een grapje in is. Vrolijk en niet op haar mondje gevallen. Maar binnen in mij schuilt het verlegen meisje, een tweede persoonlijkheid. Het meisje dat dichtklapt als ze een onbekende wereld binnenstapt. Een wereld met mensen die niet vertrouwd is, of nog erger, de wereld van je crush.

Ineens staat alles stil, geen stap weet ik te verzetten en mijn mond lijkt bevroren. Vertraagd zie ik mensen langs me heen lopen. Het doet me niets, mijn ogen zijn gericht op hém. Voor hem ben ik dat stille, verlegen meisje. Ik voel me op me gemak als hij in de buurt is, maar mijn onzekerheid overheerst. Hij kijkt me diep in mijn ogen aan. Ik weet dat ik nu moet lachen, of wegkijken of gewoon simpelweg ´hoi´ zeggen. Het klinkt ook zo gemakkelijk.

Diep ademhalen, er kan niets verkeerd gaan, denk ik bij mezelf. Maar tegelijkertijd voel ik mezelf rood aanlopen. Mijn gedachten flitsen heen en weer en voordat ik ook maar één van hen kan opvangen, is het moment al voorbij. Ik voel dat mijn hoofd weer een normale kleur begint aan te nemen. Stil staar ik voor me uit. Een mislukkeling voel ik me, een mislukkeling met twee persoonlijkheden.

Alleen loop ik verder naar het volgende lesuur. Nederlands heb ik, samen met hem. En alsof het nog niet erg genoeg is ben ik al bijna te laat. Achter mij hoor ik nog een paar mensen lopen, bijna rennend. Onbewust versnel ik ook. De voetstappen naderen mij en ineens voel ik een tik op mijn schouder. ‘Weet jij misschien waar we moeten zijn?’ hoor ik een stem naast me zeggen. Ik draai me om en kijk in zijn schitterende blauwe ogen. ‘Ehm, volgens mij in 105’ stamel ik.

Samen lopen we naar het lokaal en we praten wat over de schooldag. Ik sta versteld van mijn eigen verhalen. Een paar minuten geleden voelde ik me nog een nietsnut en op dit moment lijkt het alsof er een nieuwe wereld voor me opengaat. Die onbekende wereld, maar ook die wereld vol met mogelijkheden en nieuwe kansen. En plots besef ik, dat ik door iets kleins, heel anders tegen de wereld aankijk.

Langzaam wordt de omgeving weer helder en het lijkt, alsof alles witter is. Buiten zie ik vrolijk spelende kinderen en de straat met ondergesneeuwde bomen ziet eruit als een sprookjeswereld. Soms, moet het geluk je gewoon een handje helpen, denk ik dan maar.

Door: Lot

Ik wil het wel proberen.

Hoe oud ben je?
Ik ben 16 jaar oud.

Hoelang en hoe vaak schrijf je?
Ik schrijf al verhalen vanaf groep 6. In het begin waren het voornamelijk fantasieverhalen; naarmate ik ouder werd vond ik het leuker om realistische verhalen te schrijven. Ik ben nog niet zo lang bezig met dichten, maar ik vind het wel heel leuk om te doen. Ik heb nu één gedicht geschreven, waarop ik trots ben (dat is het gedichtje dat hieronder staat). Ik schrijf op zich best vaak.

Wat schrijf je zoal?
Zoals ik al zei, schreef ik vroeger vaak fantasieverhalen. Ik heb ook een periode gehad dat ik alleen maar realistische verhalen schreef, maar momenteel vind ik het allebei wel leuk.

Wat zijn je favorieten?
Ik heb niet echt een favoriet boek. Momenteel ben ik “Twilight” van Stephenie Meyer aan het lezen. Dit is wel een leuk boek, maar in sommige stukken is het nogal langdradig en dat is jammer. Ik heb wel een favoriete schrijver, namelijk Joost Heyink. Hij schreef onder andere de boeken “Loverboy & Girl” en “Het web”. Hij heeft een leuke schrijfstijl, vind ik.

Mijn ingezonden stukje:
Vlinder
spreidt haar vleugels
en vliegt weg
voor wat haar tegemoet komt
Vrijheid
is wat waar ze simpelweg om vraagt
Een straaltje licht
in het leven van een
Vlinder
Kiest voor het juiste pad
van witte wolken en
een hemelsblauwe lucht
weg
uit de schaduw van het kwaad
Vlinder
spreidt haar vleugels
en vliegt weg voor hetgeen
dat ze niet wil zijn
Een doodnormale vlinder

Hebben er al veel goede ingeschreven :slightly_smiling_face: !

Up :grinning:

haha okee, jammer ;] nee ik ga niet meedoen, heb het beetje druk enzoo je kent het wel. denkik haha:p

Het zijn we kleine opdrachtjes hoor, Min. een A4tje ofzo… En je hebt er een week voor :slightly_smiling_face:

Mensen, schrijf je in :dancing_women:

Mijn ‘‘auditie’’ nog even:
----------------------------

Misschien wel jij:

Af en toe
als ik dat wil
neem ik tijd
voor mezelf
denkend aan wat komen zal
en wat als is gedaan
dan ben ik in gedachten
over als het goed en kwaad
en jij ben dan de enige
naar wie mijn gedachte gaat
------------------------------------------
Ik win, won, heb verloren:

Dat gevoel
dat gevoel
ken je dat?
ja, nee, misschien
dat gevoel
vol tegenstelling
heb je dat wel eens beleeft?
euforie, ja, maar dan
teleurstelling
tot op het bot
tijdloos
dat is dit gevoel
maar tijdsgebonden bovendien.

Mensen die mee willen doen (tot) nu toe:

  1. CrinkleYourNose
  2. Lunaste
  3. Miiamore
  4. Cuddle
  5. Riltish

Er zijn toch wel meer mensen die schrijven?! :see_no_evil:
Dit is gewoon koel, doe mee :dancing_women: