Afwijzing :(

Blegh, ik voel me zoo ontzettend slecht. Ik moet ff wat kwijt…
Ik had hém een mailtje gestuurd een paar weken geleden, en hij heeft daar maandagavond op gereageerd. Het ging over dat ik hem al heeeel erg lang leuk vond enzo. Dat hij gereageerd heeft is wel lief natuurlijk, want ik had helemaal niet meer verwacht dat hij zou reageren, maar ik voel me echt zo slecht nu. :cry:
Zijn reactie was wel wat langer dan dit, maar het kwam er eigenlijk op neer van : ‘dankje, ik was wel erg verbaasd, maar ik vind het stoer dat je dit gestuurd hebt aangezien je nogal verlegen bent (en ik zou het zelf trouwens niet durven). Maar jammergenoeg moet ik je zeggen dat ik niet hetzelfde voel voor jou.’

Ik accepteer het wel hoor, en ik wist eigenlijk stiekem van tevoren ook wel dat hij me toch niet leuk zou vinden, maar vind het zooo jammer en ik ben zo ontzettend verdrietig: ik krijg geen hap door mn keel, slaap amper s nachts, loop constant te huilen als ik alleen ben, nergens zin in om te doen, enz… :no_good_woman:
Daar komt ook nog eens bij dat ik mijn examens verkloot en op zakken sta. En dat zou betekenen dat ik volgend jaar bij hem in de klas kom. Pfff…:frowning_face: En ik zie het nu al voor me dat we elkaar dan de hele tijd gaan negeren doordat ik ‘het’ hem gezegd heb…

Hoe komen jullie zo`n periode door? En hoe snel gaat het bij jou over? Ik heb namelijk het idee dat dit nog super lang gaat duren voordat dit rotgevoel eindelijk weg is, aangezien ik hem al bijna 2 jaar geweldig leuk vind… :frowning_face: Heb het er ook moeilijk mee aangezien dit de eerste keer was dat ik echt (smoor)verliefd was… :woman_facepalming:

Oke,dus hij vindt je niet zo leuk als jij hem leuk vind. Nu heb je 2 opties: of blijven treuren,Of erover heen komen en het accepteren.
Deze jongen heeft op een hele fijne en aardige manier gereageerd! Jammer dat hij je niet leuk vindt,maar wat wil je er aan doen?
Er zijn nog meer dan genoeg jongens op de wereld die jou wél leuk vinden om wie je bent! ^^
Maak je niet druk,het komt wel goed!
Veel succes met je examens! Daar moet je je nu op concentreren.

Tuurlijk is het kut, maar je hebt nog geluk met de reactie van die jongen.
Want er zijn ook jongens die je gewoon uitlachen om het daarna lekker aan iedereen te vertellen! Ö

Nou… hij heeft in ieder geval wel aardig gereageerd. Je moet gewoon accepteren dat hij jou niet leuk vind, hoe moeilijk het ook is… Probeer afleiding te zoeken en niet meer te veel aan hem te denken… Probeer hem niet meer leuk te vinden en hem te vergeten. Je komt vast wel weer een nieuwe leuke jongen tegen :slightly_smiling_face:

[i]Ik herken me erin. Bij mij was het wel zo; dat ik bij die afwijzing heb gehuild en dat hij me lief troostte. Hij vond me wel aardig, maar dat was het dan ook. Jammer dat ik hem niet zovaak meer spreek.
Zet je gedachten even op 0 en ga leren voor je examens. Even doorbijten.

Komen nog vast andere jongens. Ben daar maar niet bang voor.[/i]

Mee eens, en daarbij,
hij zegt dat je best verlegen bent van jezelf.
Dan is het toch super dat je die stap hebt genomen en je eroverheen hebt gezet?
Ach, je bent weer een ervaring rijker, ook al voel je je nu kut.
Probeer nog even te knokken voor school, misschien hoef je dan wel helemaal niet te zakken.
En zo wel, dat zie je dan wel weer, zo erg kan het niet zijn. Jij hebt toegegeven dat je hem leuk vind, hij zou zich alleen maar gevleid moeten voelen.

Na je examen heb je wel de hele zomer vakantie om nieuwe jongens ontmoeten enzo. Het komt wel goed. :slightly_smiling_face:

Boh ja, ik kan me precies voorstellen hoe je je voelt. (al spreek ik niet uit ervaring aangezien ik het meestal niet zo rechtuit durf te zeggen)
Maar je komt wel over hem heen, geloof me. Na een tijdje verdwijnen je gevoelens gewoon voor hem.

Hoe ik eroverheen ben gekomen?
Oke eerst mijn verhaal.
dat is namelijk nog lulliger…

Vorig jaar maart leerde ik een jongen kennen. Ik chatte vaak met hem, maar toen ik erachter kwam dat ik verliefd op hem was, haatte ik mezelf. Ik dacht dat ik geen kans had, omdat ik dat nooit heb bij jongens. Maar hij vond me wel leuk! en we gingen op een eerste date. dat was erg leuk, maar toen kwam er een tijd waarin wij beiden verhuisden. Dus we konden een tijdje niet afspreken. Maar de eerste dag van de vakantie (27 juni 2008) kwam hij met me mee naar huis! voor het eerst in mijn leven. Ik was vet zenuwachtig, maar weer werd het superleuk! In die zomervakantie hebben we mekaar in totaal 8 keer gezien en elke avond op msn gesproken. Toen hij 2 weken op vakantie ging, mailde hij me IEDERE dag, soms 2 keer op een dag. het was echt leuk
En het bijzondere bij ons was, we hebben in tegenstelling tot veel ‘stelletjes’ en bijna relaties, nooit problemen/gezeik/stress of ruzie gehad! dus ik ken geen kutte tijden met hem.
Maar ons leventje speelde zich vooral op msn af, moet ik achteraf toegeven, maar de keren dat hij in het echt bij me was, was het heel erg leuk.
Tot de 2e schooldag van dit jaar…
Ik kwam er VIA msn VIA iemand anders achter dat hij niks meer voor me voelde. Ik was er kapot van! September t/m januari heb ik er elke dag om gehuild. Mijn eerste schoolcijfers verkloot waardoor ik wss dit jaar blijf zitten! Ook is mijn zelfvertrouwen naar de klote geholpen en ben ik een aantal vrienden kwijt omdat ze me een zeikerd vonden.
Maar in januari veranderde veel. Ik had hem een tijd van msn gegooid en ik had werk gekregen (afleiding) en ik werd opeens gestimuleerd om wat te doen voor school, zodat ik toch nog over kon. Kortom, ik ging weer een beetje leven.
Nu een maand geleden heb ik hem over mijn gevoelens verteld en hebben we besloten dat we mekaar van msn zouden verwijderen (ofja ik had het beslote, hij reageerde echt kut in dat gesprek) dat heeft me weer een week verdriet gekost. Maar sinds januari heb ik er niet meer zo heel erg vaak om gehuild. Eerst huilde ik in de les.

Maar het enige wat helpt is tijd dus, en voor jou is het extra kut omdat het net in je examenperiode is, maarja, tijd werkt echt! en hem ontlopen/verwijderen van msn/niet zien
Erover praten werkt ook, maar blijf er niet eeuwig over doorgaan, dan blijf je in negatieve sferen
maar het is tijd om weer te gaan leven, zoek een nieuwe baan of ga op een sport, iets wat je afleidt. Want dat werkt best wel, dan ben je met je gedachten echt minder bij ‘wat is zijn naam ook alweer?’

sorry voor het levensverhaal