Afstandelijke persoonlijkheid

Volgens mij heb ik dat best wel. Ik noem iemand niet zomaar een goede vriend ofzo, daar moeten echt jaren overheen gaan.

Pff, ik heb dat eigenlijk niet zo. Ik ben juist heel uitbundig meestal. Als ik eenmaal gezellig in gesprek ben met iemand flap ik er van alles uit (niet al m’n geheimen ofzo hoor, die deel ik met (bijna) niemand). :’) Ik lees dat sommige mensen hier rustig doen/zijn omdat ze bang zijn gek gevonden te worden; ik ben dus niet zo rustig, en ik zeg soms echt wazige dingen, maar mensen vinden me daarom vaak juist erg grappig. :’) Niks mis mee dus.

Verder heb ik dat van die sociale contacten wel… ik klets wel met veel mensen en zo, maar ik heb het idee dat andere meisjes veeeel sneller vrienden maken en ook veel meer vrienden hebben… Maar ik denk altijd dat bij andere mensen alles altijd beter, makkelijker en soepeler loopt, dat is best typisch voor een puber om te denken, geloof ik.

En van dat knuffelen; mijn beste vriendinnen geef ik altijd spontaan dikke knuffels en zo, maar bij sommige mensen vind ik het ook best ongemakkelijk, maar dat ligt meestal meer aan de andere persoon; ik ken bijv. een meisje dat me altijd een knuffel geeft als ze me ziet maar zij doet zo onhandig en voorzichtig ofzo, en dan voel ik me ook onhandig. :’)

Oké, ik zit hier dus gewoon een eind weg te lullen en ik kan je denk ik verder ook niet helpen… Maar je moet niet bang zijn vrolijk te doen en uitbundig, als mensen je daarom raar vinden zijn ze gewoon saai.

Ja ik heb dat ook. Leg ook niet snel uit mezelf contact met mensen… laat mezelf niet gauw zien… en als ik me laat zien… doe ik dat alleen als ik me 100% op me gemak voel.

Vele noemen me ook een stil meisje, een rustig type…

Tsja, ik kijk altijd gewoon eerst wat ik aan iemand ‘‘heb’’ voordat ik diegene ga vertrouwen. Heb niet veel vrienden, maar een paar goeie.

Knufellen zoals hier boven al word gezegt… tjsa… alleen als ik echt om die persoon geef, anders voel ik me idd heel ongemakelijk.

Ik heb wel net als Pianissimo dat ik eerder mijn diepste gevoelens vertel tegen iemand die ik niet zo goed ken, alleen iemand die ik via msn spreek maar in real life nooit. Is denk ik ook meer om mezelf te beschermen dat ik niet gekwetst word.

Over die eerste levensjaren kan kloppen ja, je kinderjaren zijn blijkbaar heel belangrijk voor je toekomstige relaties en de ontwikkeling van je persoonlijkheid.
Ik herken me hier trouwens ook in, mensen noemen mij stil, verlegen, misschien ook saai. Ik ben gewoon heel introvert.
Ik ben wel het type voor knuffels maar alleen mijn ouders krijgen die spontaan, anderen moeten zelf de ‘eerste stap’ maken om van mij een knuffel te krijgen.
Ik heb ook maar weinig vrienden trouwens… en dus ook nooit een vriendje omdat een jongen over het algemeen sneller op een vrolijk, uitbundig meisje af stapt. Maar het zij zo, je kunt er niet veel aan doen behalve het accepteren en er mee leren omgaan, want je persoonlijkheid veranderen is nagenoeg onmogelijk.

Maar als je een leuke jongen ontmoet… en hij neemt de tijd om je t leren kennen… dan zit het ook goed… als hij al zoveel tijd voor je neemt.
ik heb nu ruim 3enhalf een vriend. mijn vorige relaties liepen altijd stuk omdat ik zo stil was, te verlegen…

Daarom zei ik ook ‘over het algemeen’, gelukkig zijn niet alle jongens zo…dat zou rot zijn voor onze ‘soort’ meisjes zeg! Tot nu toe heeft 1 jongen de tijd genomen om mij te leren kennen, alleen net tot die ene voel ik me dan niet aangetrokken haha. balen.

Nouja, ooit kom je wel iemand tegen die je wel wil leren kennen, en die jij ook leuk vind!

Ik hoop het wel ja (:

Hm. Sommige mensen vertrouw ik meteen, dat is een soort van intuïtie (die niet altijd juist zit overigens), maar over het algemeen laat ik mensen ook niet zo rap toe.

Ik vind dat eigenlijk niet zo’n negatief punt. Alsof vreemden staan te springen om alles te weten te komen over je privéleven. Het is toch normaal dat je mensen eerst beter moet leren kennen alvorens je er echt dingen mee gaat bespreken die verder gaan dan: ‘wow, check die gast.’

Aah das jammer ja! ik bedoelde het ook meer zo van; hoopvol zijn! ze zijn er wel…

Herken het. Mensen zien mij ook als een rustig en stil meisje. Ze moeten me eens zien bij uitgaan of bij vriendinnen waar ik me ‘op mijn gemak voel’… ze zouden me amper herkennen in mijn gedrag vrees ik.

Het ligt er zoo erg aan of ik me bij mensen op mijn gemak voel of niet. Voel ik me niet geaccepteerd of what ever, of voel ik gewoon aan dat die mensen wel iets over me zouden kunnen denken, klap ik dicht.
Andersom als ik het gevoel heb echt mezelf te kunnen zijn, dan komt er veel van mezelf uit.

Ja ik herken me in de beschrijving, maar ik ben juist standaard té opgewekt en té vrolijk. Al voel ik me helemaal klote, ik doe alsof ik vrolijk ben. Het duurt ongeveer een jaar voordat ik me op m’n plek voel ergens bij, bijvoorbeeld nu op m’n nieuwe werk, zeg ik heel weinig en kijk ontzettend de kat uit de boom, want ik word bang van mensen die ik standaard elke week zie. Mijn eerste levensjaren waren ook niet bepaald prettig.

Alleen ik ben juist niet over-emotioneel, ik krop alles op.

idd ;p heb ik ook zo’n beetje

ja dat klinkt inderdaad bekend, ook met dat knuffelen enzo, of als een jongen die ik niet zo heel goed ken me ineens aanraakt ofzo dan weet ik vaak niet hoe ik moet reageren, ik ben ook vaak bang dat ik saai overkom, ik ben van mezelf ook niet echt zo’n enorme prater namelijk.
maar verder heb ik wel een grote groep vrienden, en die vertrouw ik wel enzo.

Ik vertrouw mensen ook niet snel, maar als ik ze eenmaal vertrouw betekenen ze echt heel veel voor me. Op school ben ik altijd super rustig en stil, maar als ik thuis ben of zo, op de een of andere manier juist heel druk. Ik hou me vooral heel erg in voor mensen. En ik denk dat ik niet wil laten zien wie ik echt ben, of ik hou een schild voor voor mijn ouders, wat eigenlijk best apart is. Want ook al ben ik thuis en zijn mijn ouders er ook, maar is er een vriendin gedraag ik me alsnog heel anders.