Afstandelijke persoonlijkheid

Ik heb nogal een ‘‘afstandelijke’’ persoonlijkheid, in vergelijking tot vele andere meisjes:

Ik ben een beetje verlegen, maar dat is de laatste tijd behoorlijk veel minder geworden. Alleen het duurt bij mij echt heel erg lang voor ik mensen in mijn leven toelaat. Ik kan wel met mensen gewoon nonchalante gesprekjes voeren enzo, maar als ik ze eenmaal echt ga vertrouwen en ik weet dat ze echt heel aardig zijn, ga ik heel veel om ze geven.
Alleen kan ik dit soort dingen gewoon niet laten merken, ik toon gewoon nooit heel veel emoties. Daarom heb ik ook echt nóóit ruzie.
Maar ik voel me ook echt een aansteller als ik opeens zo overemotioneel begin te doen.

Ze zeggen dat als je ‘‘eerste levensjaren’’ moeilijk ware n(ik kan denk ik wel zeggen dat mijn peuter/kleuterjaren niet heel positief waren), je niet goed hebt geleerd in welke mate je mensen moet vertrouwen enzo…

Ik zit er verder niet zo heel veel mee hoor, maar ik vroeg me toch af of er meer meisjes zijn die dit gevoel hebben?

Ik herken mezelf volledig in je beschrijving.

Ik heb hetzelfde. Ben eigenlijk best bang voor mensen:p.

Ik heb vaak, dat hoe langer en beter ik een persoon ken, hoe minder ik over mezelf ga vertellen. Als ik m’n hart bij iemand uitstort, heb ik dat liever bij iemand die ik niet dagelijks tegenkom en er steeds op terugkomt. Of iemand die mijn ouders kent, of die er met andere vrienden over gaat praten.

Dat betekent niet dat ik geen diepgaande relaties heb met de mensen waar ik om geef. Ik vertel ze gewoon niet mijn diepste gedachten.

Hebben jullie ook dat, wanneer iemand je een knuffel geeft, je je echt heel erg ongemakkelijk voelt, zelfs als het iemand is waarom je veel geeft? En dat je, hoe raar je het ook vind, moeilijk gesprekken met mensen kan voeren via msn en sms enzo, omdat je gewoon simpelweg niet weet hoe je precies moet reageren op vragen, en als je verkeerd antwoord geeft in ‘‘real-life’’ kan je dingen nog recht praten. Ik heb gewoon nooit echt soepele gesprekken via msn/sms met mensen. Het zijn altijd hele droge, saaie gesprekjes.

Oké, dit gaat echt klinken als DE standaard puber:
Voelen jullie je op de een of andere manier soms ook alsof je qua sociale contacten gewoon een beetje anders bent dan de andere mensen in je omgeving?

same here.

Hmm ik ben vaak beschreven als een afstandelijke persoon. Maar dat komt gewoon omdat ik niet snel mensen vertrouw.

En van dat SMS/MSN heb ik ook soms.Ik heb liever dat ik face-to-face met iemand praat.

Nee sorry I adore knuffels.

Dat geval over msn heb ik wel een beetje.

Ja dat over dat sociale contacten heb ik ook wel hoewel ik niet weet op welke manier je bedoelt. Ik heb zelf niet zo’n behoefte aan veel vrienden maar wel een paar echte goede vrienden.

Ik heb alleen dat ik heel moeilijk emoties echt toon. Dan ben ik bijvoorbeeld echt blij en is het in m’n hoofd zoals “HIHIHIHI HOHOHOHO YAYAYAYAYAYAY C: C: C:” en dan is het in het echt net een pokerface.
Ik voel me idd ook snel een aansteller bij het tonen van emoties :"D

En als ik weet van mensen dat ze me sowieso niet als een uitbundig persoon zien, dan voelt het alsof ik me moet bewijzen, maar zo ga ik juist heel weinig dingen zeggen omdat het te geforceerd is en dan weet ik niks te zeggen.

Het klopt ook dat ik mensen niet snel “vertrouw”, omdat het vaak is dat ik het ene moment heel goed bevriend ben met iemand, en daarna is het echt alsof ik die persoon nooit heb gekend en zijn we vage kenissen.

Dat heb ik ook! En het is heel lastig want ik date nu 3 maanden een jongen en ik vind hem echt ontzettend leuk! Maar hij had op een gegeven moment het idee dat ik hem helemaal niet leuk vond etc. omdat ik het niet genoeg liet merken. =(

Inderdaad,

en als je er niet mee zit, dan moet je je er ook niet druk over maken.
De dingen die je hebt meegemaakt in je verleden hebben je gemaakt tot wie je nu bent, en daarom ga jij nu met de dingen om zoals je dat doet.

Niks mis mee! :slightly_smiling_face:

Herken ik echt helemaal.
Ik denk ook dat het te maken heeft met een soort angst, ik vind het zelf ontzettend belangrijk wat mensen over me denken en ben altijd bang dat ik niet leuk genoeg ben. Dit heb ik eigenlijk altijd in mijn hoofd en daarom voelt het bij elk gesprek weer alsof ik me een soort moet bewijzen, waardoor het vaak juist stroever gaat en ik weer bang ben dat die persoon mij maar raar vindt ofzo. Vicieuze cirkel dus eigenlijk, zou alleen niet weten hoe ik het kan veranderen.

Ja ik herken me hier ook in.
Met mijn beste vriendin heb ik wel leuke gesprekken in real life als op msn/sms. Maar ik zou mensen nooit snel een knuffel geven…

Mensen zien mij niet als een uitbundig persoon en dan wil ik ook leuk gevonden worden enzo zoals op het werk… maar ik ben bang dat ze me raar vinden ofzo…

Ik was vroeger erg afstandelijk maar alleen als ik me niet op m’n gemak voelde bij mensen. Ik kon iemand nog geen kwartier kennen en weten dat ik geen band kon hebben met die persoon en dan sta je daar, helemaal ongemakkelijk. Je moet niet iedereen vertrouwen, absoluut niet. Vertrouw alleen iemand waarbij je je goed voelt. Uiteindelijk ben ik veel opener geworden maar nog steeds hou ik afstand. Ik ben vriendelijk en spontaan bij iedereen maar voor weinig mensen heb ik echt sympathie, zo hoort het eigenlijk ook. Weet wie te vertrouwen en vertrouw op jezelf dat je dat weet.

heb ik ook.
Bij mn echte vriendinnen ben ik byv heel uitbundig, maar bij mensen die ik niet zo goed ken ben ik nogal inhoudend, en die beschrijven me ook altyd als rustig.

ben ik niet :’)