Afgewezen

Hee, ik heb echt een klote jaar achter de rug maar nu gaat het wel wat beter met mij. Maar er is gewoon iets waar ik echt al heel lang mee zit, en ik weet zelf ook niet echt wat ik kan doen.
Het is gewoon, ik voel me de laatste maanden zo afgewezen door iedereen om mij heen. Eerst had ik een groep vrienden en we spraken regelmatig af, tegenwoordig worden gewoon een aantal mensen, waaronder ik, nieteens meer uitgenodigd, en ik heb het weleens gevraagd maar ze doen gewoon achterbaks en zeggen niet wat er is. Sommige mensen uit die groep kan ik wel vertrouwen en daar spreek ik dan apart mee af. Maar door de rest voel ik me afgewezen en alsof ik iets fout doe.
Dan heb ik nog een andere vriendin en eerst spraken we heel veel af enzo, maar sinds zij nu verkering heeft laat ze de rest ook een beetje stikken. Als we af hebben gesproken heeft ze elke keer een smoes op het laatste moment en dan komt het er niet van. Ik heb haar al heel de zomervakantie niet gezien.
En ik heb nog een vriend en die wil opeens ook al niet meer afspreken. En ik snap gewoon niet waarom.
Verder kom ik uit een moeilijke relatie, ben heel diep gekwetst door mijn ex en ik vertrouw jongens gewoon niet meer. Nu ontmoette ik een jongen die zei dat hij anders was en dat hij mij echt leuk vond om wie ik was. En ik was gewoon heel blij om dat te horen omdat nooit iemand mij waardeert. Maar nu opeens laat hij ook niks meer horen dus dat was ook weer een leugen. Ik trek me dit aan omdat ik ga twijfelen aan mezelf. Ik ben sowieso al hard to get maar het word gewoon steeds erger omdat ik steeds word afgewezen en dan geloof ik niet meer dat er jongens zijn die wél moeite voor me doen.
Verder heb ik al heel vaak dit soort gezeik gehad met vrienden, ik weet gewoon niet meer of ik mensen kan vertrouwen en ik voel me heel erg afgewezen en alleen. Ik heb echt het gevoel alsof ik gek ben en alsof ik zelf niet zie wat ik fout doe. Van mezelf ben ik een heel open en spontaan meisje, maar na een jaar depressief te zijn geweest begin ik nu een gesloten boek te worden. En ik vind dat heel erg want ik wil mezelf kunnen laten zien.
Ik voel me gewoon zo vaak kut, en bijna niemand weet dat van mij. Elke dag huil ik. Als ik mezelf eindelijk dan openstel voor iemand dan zijn ze er niet echt voor mij, dan laten ze me gauw weer stikken, ik voel me hierdoor erg onbegrepen en alleen.

Ik wil gewoon dat het goedkomt maar ik kan het niet alleen, ik heb mensen nodig, maar ze zien gewoon niet hoe ik weer achteruit ga.
Het is alsof niemand om me geeft weet je wel, terwijl ik zelf ontzettend veel moeite doe voor vriendschappen. Maar dat heb ik nu opgegeven en ik laat het van iemand anders zijn kant komen, toch is dat moeilijk voor me.

Ik heb niet echt iemand die er altijd voor me is. Iemand die moeite voor me doet ofzo. Ze begrijpen me gewoon niet. En ik ga andere mensen niet meer vertellen wat er in mijn hoofd omgaat. Dan gaan ze op een andere manier tegen mij aankijken. Alsof ik gek ben.

Ik hoop heel erg dat als ik ga studeren ik gewoon weer nieuwe mensen ontmoet, en zeker kan zijn wie mijn echte vrienden zijn. Maar ik ben bang dat ik niemand meer kan vertrouwen.

Herkent iemand dit?

ik herken het, het kan ook vaak door onzekerheid komen dat vrienden opeens even raar tegen je doen. sommigen weten niet hoe daarmee on te gaan en weten ook niet dat het daardoor erger word.

btw, geef ze geen aandacht en ga met de ‘‘niet achterbakse’’ personen om.
die zijn het vaak waard,

Ik herken het ook. Ik ben in een jaar heel vaak gekwetst door jongens. Ik legde mijn hart open en zij braken het. En inderdaad ben ik steeds meer hard to get geworden en vertrouw geen jongens meer.

Als je eens wilt praten, hier is mijn email: lindsey96@live.nl

Succes meid!

Je ontmoet wel 100 nieuwe mensen als je gaat studeren, hou dat vast en maak nieuwe vrienden.

Tijden vergaan en in de afgelopen jaren heb ik wel veel vrienden laten passeren.
Soms is het ook goed om even alleen te zijn.

Afgewezen is niet het goede woord, uit elkaar groeien past beter.
Interesses worden anders en je gedrag ook. Mensen keuren je op gedrag.
Sta sterk, borst vooruit, schouders naar achter, hoofd omhoog.

Lach! Geniet! Doe dingen die je leuk vindt en waar je je goed bij voelt.
Als je dat uitstraalt, is iedereen een ‘vriend’.

Dankjewel jullie zijn schatten

Ik ken het. Net wat Kraplapje zei, dat je als je gaat studeren héél veel leuke mensen ontmoet, je beter in je vel gaat voelen, en de ‘fake’ vrienden gewoon vergeet!