Afgewezen, nu zo'n rotgevoel..

Ik heb het gevoel alsof ik me verschrikkelijk aanstel, maar goed, komt hij.

Samen met een van mijn beste vriendinnen besloot ik dit jaar om me in te schrijven bij verschillende animatie organisaties, om in de zomer te werken op een camping, dat leek ons super leuk.
Mijn vriendin is best stil als je haar niet kent, bemoeit zich niet zo snel ergens mee, houdt zich vooral op de achtergrond en heeft verder geen ervaring met het op een podium staan en werken met kinderen.
Ik ben best aanwezig, niet persé een leider maar ik denk zeker wel mee. Ik heb vijf jaar toneel ervaring en heb veel ervaring met het werken met kinderen. Dit klinkt alsof ik mezelf dus per definitie beter vind in dit werk. Misschien is dit ook wel zo, heel stiekem, diep in mijn hart, had ik verwacht dat ik eerder zou worden aangenomen dan zij.

Nou in ieder geval, wij hebben ons bij drie organisaties ingeschreven, bij de eerste twee hadden we een gesprek en zijn we allebei afgewezen. Bij de ene waren we te jong, de andere koos 300 mensen van de 1500 gesprekken uit. Tja. Bij de derde mochten we allebei gelijk op een trainingsweekend komen, dat was afgelopen weekend.
Het was echt super leuk, zo veel leuker dan ik van te voren had verwacht. De groep was geweldig en ik heb er super leuke mensen ontmoet. Het trainingsweekend zelf was ook leuk, heel leerzaam en interessant. Mijn vriendin en ik hadden aan het einde van het weekend wel een beetje een idee van wie wij vonden dat door moesten en wie niet.
Ik zelf had er een goed gevoel over, ik was misschien een beetje afwachtend geweest, maar het toneelspelen ging goed, ik kreeg complimentjes over het begeleiden van de activiteiten etc. Mijn vriendin deed het ook goed maar kreeg wel te horen dat ze wat afwachtend was soms.

Ik dacht, heel stiekem, dat ik wel was aangenomen. En toen mijn vriendin me smste dat zij mail had en was aangenomen was ik er eigenlijk bijna zeker van. Stom he. Toen er in mijn mail stond dat ik niet was geselecteerd omdat ik nog niet genoeg overwicht had, was dat echt een grote teleurstelling. Ik kon serieus wel huilen, ik wou het zó graag. En één voor één kwamen de berichtjes op facebook. ‘Heb je al wat gehoord?’ ‘Ik ben aangenomen!’ Iedereen met wie wij daar omgingen was aangenomen, iedereen. Ook de mensen waarvan wij dat nooit hadden verwacht. Mensen die nooit met ideeen kwamen, de hele tijd achter iedereen stonden. Zij waren aangenomen. Ik niet.
Ik zou dit gewoon moeten accepteren en verder moeten gaan, maar ik voel me er zo verschrikkelijk over. Ik wil weten wat zij over mij dachten, waarom ze me minder geschikt vonden dan sommige mensen die wel zijn aangenomen. Ik werd er opeens heel onzeker door. Als ik dit al niet kon, iets waar ik mijn grote hobby’s mee kon uitvoeren, wat kan ik dan eigenlijk wel?

Nu praat iedereen er nog steeds over, ze zijn allemaal zo blij. En ik, ik ben afgewezen en kan niet meedoen met die gesprekken. Ik wil gewoon vrolijk zijn maar zodra ik een berichtje zie van iemand van dat weekend kan ik wel weer gaan huilen. Het was echt een droom en nu blijkt dat ik het misschien wel helemaal niet zou kunnen.

Ik weet niet zo goed wat ik van jullie verwacht, ik moet het gewoon accepteren en het helpt om het even op te schrijven. En misschien hebben jullie wat tips ofzo. Bedankt voor het lezen in ieder geval :slightly_smiling_face:

Vervelend voor je! :frowning_face:

Misschien kan je bellen/mailen en vragen om een verklaring? Als je vertelt hoe graag je het wilt en dat je jezelf het werk zeker zag doen, meer dan andere mensen, dan laat je jezelf misschien nog van een goede kan zien? :slightly_smiling_face: En misschien hebben ze wel een enorm goede reden en snap je het straks wat beter…

Ik had wel echt de neiging om meer uitleg te vragen. Het was ook zo’n zakelijke mail, terwijl ik de leiding ook gewoon goed had leren kennen enzo. Maar ik denk dat ik mezelf daar alleen maar mee voor gek zet ofzo…

Ik zal heel eerlijk tegen je zijn. Je oordeelt over de mensen die wat ‘afwachtend’ waren. En dat je het raar vond dat zij door gingen? Nou sorry meid er zijn meer kwaliteiten voor nodig. En ik vind je verhaal wel heel erg uit de hoogte klinken.
Bekijk je eigen verhaal nog maar even, want ik vind echt dat je verschrikkelijk uit de hoogte doet :’). Misschien hadden die andere wel andere kwaliteiten dan jou. Misschien was het wel gewoon toevallig. Je moet het je niet zo aantrekken er zijn nou eenmaal teleurstellingen in het leven, soms zijn ze moeilijk. Maar je kan het ook positief bekijken en denken van volgende keer beter! En blij zijn voor je vriendin dat zij het wel heeft gehad. Ondanks dat ze afwachtend is.

En het is juist goed als je hun een mail stuurt met wat je nog kan leren! Dat geeft weer motivatie naar hun kant toe van oh die wil het echt, en je kan er wat van leren voor de volgende keer. Feedback is alleen maar goed.

Met het doorgehaalde ben ik het niet eens, de rest wel!

Ach meid, jij vindt vast een andere leuke zomeractiviteit!

Hmm, ik begrijp je reactie, maar ik heb er wel een antwoord op. Ik oordeel niet over mensen die afwachtend waren, ik oordeelde over iedereen, zoals ook iedereen dat doet tijdens zo’n selectie. Er waren mensen die achter andere mensen bleven staan, niet meededen aan de uitleg, tijdens de organisatie met met ideeen kwamen, het toneelstuk dat niet goed ging en een presentatie waarin ze niet wisten wat ze moesten zeggen. Tuurlijk hebben zij ook wel ‘iets’ maar ik had niet gedacht dat die werden aangenomen, zeg niet dat jij nooit zulke dingen denkt over andere mensen. En ik kan uit de hoogte klinken, ik zou dit nooit tegen mensen zeggen die ik kende, maar ik zet hier wel neer wat ik werkelijk denk. Ik dacht ook dat ik geschikt zou zijn voor dit werk. Maar anders had ik me ook niet opgegeven, En meer kwaliteiten? Duh. Ik DACHT dus dat ik die kwaliteiten wel zou hebben. Heus niet allemaal even goed, maar wel genoeg. (Nu denkt iedereen vast dat ik mezelf helemaal geweldig vind, niet dus he, dit zijn dingen die ik super leuk vind om te doen, waarvan ik dacht dat ik het goed kon, alleen deze dingen, dus dat was bas snel geoordeeld QueenB.)

En over mijn vriendin? Ik ben super blij voor haar! Dat zij deze kans krijgt en ik niet is heel jammer, maar ik gun het niemand meer dan haar, dus dat heeft er niet zoveel mee te maken.

En ja misschien is dat inderdaad goed, maar het was echt zo’n zakelijke ‘afsluit’ mail, weer een stukje onzekerheid, ik wil niet dat ze me irritant gaan vinden of wat dan ook.

Dit is echt the story of my life.
Behalve dan het feit dat ik niet goed in dingen ben :wink: Maar bekijk het van de positieve kant, als jij inderdaad vindt dat je goed kan toneelspelen, en eigenlijk heel geschikt bent hiervoor, dan zal dat echt wel zo zijn! Alleen is het misschien niet zo overgekomen bij die mensen. Zijn het vooral activiteiten met kinderen of niet? Want misschien vonden ze je vriendin wel ‘liever’ overkomen, en dus beter met kinderen ofzo, juist omdat ze een beetje afwachtend is.
Anyway, blijf geloven in jezelf en geef je volgend jaar voor een andere organisatie op :slightly_smiling_face: Je moet niet bang zijn dat ze je irritant vinden als je mailt, alsof ze volgend jaar nog weten wie je bent… En zo wel, is het juist alleen maar goed dat je feedback wilt krijgen! Leg uit dat je niet zo had verwacht dat jij het niet bent geworden, omdat het voor jou gevoel hartstikke goed ging en je het ook heel erg naar je zin hebt gehad.

Eigenlijk vind ik het nogal vreemd dat je er zo van uit gaat dat je aangenomen zou worden, omdat je volgens jou bepaalde kwaliteiten hebt die zo’n organisatie wel zou willen. En dat je anderen beoordeelt omdat ze jouw kwaliteiten niet hebben, vind ik ook niet aardig. Je zegt in wezen dat jouw sterke punten beter zijn dan die van jouw vriendin.

Hier komt een verhaaltje van mij: Mijn hele leven teken en ontwerp ik al, ik hoorde ook vaak van anderen dat ik hier goed in ben. Twee jaar geleden ging ik daarom, overtuigd van mijn kwaliteiten, naar de kunstacademie. Hier werd ik keihard afgewezen.
En ja, ik was CRUSHED. Ik stond echt perplex. Ik ben er een volle week naar van geweest. Maar daarna dacht ik; oke, ik heb dus blijkbaar nog wat te leren. Ik heb die mensen een mailtje gestuurd met de vraag waar er ruimte was voor verbetering bij mij. Bleek dat ze me goed vonden, maar toch vonden dat ik nog te weinig ervaring had.

Conclusie: Wanneer iets je niet voor de wind gaat, kun je hier van leren. Er is altijd ruimte voor verbetering. En ja, vaak is het vreselijk kut om afgewezen te worden. Maar uiteindelijk maakt het je beter en sterker als persoon omdat je ook je flaws leert in zien.
Je kunt wel heel overtuigd van je eigen sterke punten door het leven gaan, maar vroeg of laat ga je toch een keer op je bek. Sta open voor verbetering.

Ik wil even zeggen dat ik het verschrikkelijk voor je vind maar dat vind waarschijnlijk iedereen hier wel. Ik denk dat je je hier niet te veel op moet richten. Zoek iets anders wat je leuk vind?? Misschien is het een idee om weer iets met je toneel te doen? of zoek gewoon een andere camping. Ik geloof zelf dat bij Duinrell ze altijd wel iemand zoeken. ( Dit kwam gewoon in mij op omdat we er zelf naartoe gaan in de vakantie :stuck_out_tongue:) Maar goed Don’t Dream It’s Over Toch??? :slightly_smiling_face:

Ah ik snap het! Sorry nu ik mijn eigen reactie lees was het ook wel een beetje bitchie… Sorry daarvoor!

Ze vinden je niet irritant gewoon doen meid daar heb je recht op! Daar kan je wat van leren! En je kan het toch altijd proberen?

Ik vind toch dat je gewoon moet bellen/mailen en vragen om uitleg. Dit soort mails zijn bijna altijd standaard mails, want zij willen geen overbodige moeite doen door voor iedereen een persoonlijke mail te maken. Uiteindelijk zijn er altijd (uit een grote groep) een paar mensen die wel zullen bellen ofzo voor meer uitleg, maar dat is dan nog altijd minder moeite voor ze, snap je? En in principe houden ze er volgens mij ook wel rekening mee dat er mensen om meer uitleg kunnen/zullen vragen, dat hoort erbij.

Je hebt daar gewoon recht op inderdaad en je hebt niks te verliezen. Ik kan me niet voorstellen dat je ze irritant gaan vinden en je zet jezelf er echt niet mee voor gek hoor, het hoort bij hun beroep/taak om jou deze uitleg te geven en het is jouw plaats om om die uitleg te (mogen) vragen.

Ik snap echt wel dat dit arrogant over kan komen, maar jij vind je zelf toch ook wel eens ergens beter in als iemand anders? Dat heeft toch iedereen? Ik ben niet zo’n type die zichzelf overal beter in voelt, ik vind mezelf juist nooit beter, maar toevallig denk ik wel dat ik geschikt zou zijn voor DIT werk en zijn er mensen aangenomen waarvan ik niet denk dat ze geschikt zijn. Is dat écht zo raar, ben ik de enige die dat dan denkt over anderen? En mijn sterke punten beter dan die van mijn vriendin? Nee, ik zeg dat ik ervaring heb in toneel spelen en het werken met kinderen en dat dat beide mijn grote hobby’s zijn. Dat zij dat niet heeft. Maar zij heeft sterke punten, die ik niet heb. Ik vind haar geweldig en daar gaat het écht niet om.

Ja, dit bedenkt mijn hoofd ook wel, maar het steekt toch echt wel heel erg als ik er weer iets over hoor of lees en ik ben er vooral heel onzeker door geworden.

nee maakt niet uit, ik denk dat ik dat ook wel zou denken, maar ik weet het even niet anders te omschrijven zeg maar haha.

misschien waren dat toch niet de kwaliteiten die ze zochten?

Bedankt voor je reactie! misschien moet ik het inderdaad gewoon doen… Ik ga me misschien nog inschrijven bij een andere organisatie, als ik dat uberhaubt nog durf… Maar dan is een beetje duidelijkere feedback wel handig…

Ik snap dat je rot voelt, want het is ook rot. Ik snap ook dat je denkt dat die kwaliteiten goed zijn voor zo’n baan. Maar je weet niet wat zo’n organisatie zoekt, misschien was je wel te aanwezig? En willen ze juist mensen die afwachten omdat kinderen dan kunnen experimenteren. Als je uitleg wilt moet je daarnaar vragen. En ook moet je het loslaten dat je denkt beter te zijn, natuurlijk mag je dat denken dat is niet verkeerd maar je moet er niet vanuit gaan dat je het daar mee ook wint. De andere hadden waarschijnlijk kwaliteiten die jij nog niet (genoeg) ontwikkeld hebt. Of jij hebt een kwaliteit die zij juist niet willen. Het enige wat je kan doen is vragen naar uitleg, dan weet je wat er aan de hand is.

Ik heb ook zoiets gehad: van mijn school deden 12 mensen mee met de inloting voor geneeskunde. Uiteindelijk was ik de enige die uitgeloot was. Dat is heel zuur.
het enige wat je eigenlijk kunt doen is zorgen dat je zelf iets gaat doen wat ook leuk is, waar je trots op kan zijn als je het gedaan hebt bijvoorbeeld.
Ik ging een andere opleiding doen, ik haal prima cijfers en heb het redelijk naar mijn zin. Wat jij zou kunnen doen, is bijvoorbeeld vrijwilligerswerk in het buitenland (als je dat leuk vind, en als je oud genoeg bent). Zo heb je toch iets waar je je voor kan geven.

Hoe oud ben je ? Ik begrijp dat je van jezelf denkt dat je heel goed over komt, maar misschien heb je de leiding gevende kwaliteiten nog niet helemaal. ik denk dat je misshien nog wat te jong bent ( ivm afwijzing andere bedrijven ) en zou het bedrijf gewoon mailen met wat uitleg! En je kan je volgend jaar altijd nog eens aanmelden, weer een jaartje ouder en wijzer. Ik zou niet te lang treuren als ik jou was en gewoon lekker een ander baantje zoeken.