Advies nodig

Hey meiden,

Allereerst bedankt dat jullie de tijd willen nemen om het verhaal te lezen. Ik heb echt dringend advies nodig want ik kom er zelf gewoon niet meer uit. Ik vind het fijn om het via deze weg te doen omdat bijna niemand mij of mijn vriend persoonlijk kent.

Ik heb momenteel 3 jaar een relatie met mijn vriend. Eigenlijk ging alles tussen ons perfect tot dat ik hem op Facebook en Instagram begon te controleren. hij onder foto’s ging reageren met bepaalde smileys van meisjes waar hij voor mij mee date. Ik vond het niet leuk, maar ging er niet teveel over in zitten. Niet zo lang daarna ging hij een avondje op stap. In zijn eentje zat hij bezopen op de fiets richting huis, hij was gevallen en een vriend kwam hem helpen. Hij zei tegen die vriend dat hij naar de hoeren wilde gaan en ik moest dit achteraf op de voetbal van die vriend horen. Dat heeft mij gekwetst en een stuk onzekerder over mezelf gemaakt. Alsof ik niet goed genoeg was. Ik heb hem hiermee geconfronteerd en ik wilde hem echt niet meer zien. Hij is naar m’n huis gereden met een bos bloemen en lieve woordjes om het goed te maken, vervolgens kreeg ik een week lang knuffel beertjes naar m’n huis gestuurd als spijt betuiging. Ik vergaf het hem. Vervolgens was ik een keer aan het werk en zat ik in mijn pauze hem op Facebook te controleren, hij was aan het praten met de ex van een vakantie vriend van hem, gewoon normaal. totdat zij hem uit probeerde te horen over mij en met hem af wilde spreken. Toevallig las ik deze berichten terwijl mijn vriend dat niet wist en hij had de gesprekken verwijderd. Toen ik vroeg waarom hij stiekem berichten verwijderde zei hij dat hij dat niet deed, totdat ik zei dat ik alles meegelezen had en printscreens gemaakt had. Ik vroeg hem waarom hij dat verwijderde en hij zei toen dat hij bang was dat ik boos op hem zou worden. Dit is allemaal in vrij korte tijd gebeurt en het heeft me echt diep gekwetst, vooral omdat ik enorm veel om hem geef.

Dit was allemaal vrij aan het begin van onze relatie, daarna is het eigenlijk wel weer goed gegaan tussen ons. Hij doet heel erg z’n best voor me, ik mag in zijn telefoon kijken als ik daar behoefte aan heb en hij staat ook echt altijd voor me klaar met alles.

Nu ben ik een aantal maanden zwanger van hem en we hebben ook bewust gekozen om het kindje te houden. Het ging immers onwijs goed. Nu komen mijn twijfels weer omhoog en kan ik me niet over de tijd heenzetten waarin hij me zo gekwetst heeft. Telkens voel ik een soort van angst dat hij vreemd gaat of dingen achter mijn rug om doet, terwijl hij ook echt een persoon is die alles voor me doet en alles voor me over heeft.

Graag zou ik willen weten of jullie vinden dat ik me aanstel, of dat ik misschien te snel boos geworden ben. Als jullie tips hebben of wat dan ook, zijn die ook van harte welkom.

Ik zou het allang uitgemaakt hebben. Zo iemand kan ik niet vertrouwen maar dat ben ik. Jij bent ook fout dat je hem controleert, hij heeft duidelijk geheimen voor je dat sowieso, dat is ook niet goed van hem.

Ik denk eerder dat het probleem bij jouw onzekerheid ligt dan bij hem want hij doet niet echt dingen kwaad in mijn ogen.

Ik vind dat hij niks verkeerd doet en dat jij diegene bent die jaloers en controlerend bezig is.
Ik bedoel dit niet rot maar je ziet beren op de weg die er niet zijn. Iemand zijn social media controleren. Waarom? Had je daar een goede reden voor? Zijn gesprekken meelezen? Hoe zie je dit voor je in de toekomst? Vooral met een kind.

Ik wil niet te hard judgen, maar ik vind het wel lastig omdat je nu zwanger van hem bent. Als je er zo mee zou zitten zou ik normaal zeggen; get over it, of kap er mee. Dat is nog steeds wel van toepassing, maar je bent nu natuurlijk wel een stap verder dan enkel een relatie, hij is wel de vader van je kind.

Kan dit niet te maken hebben met zwangerschapshormonen? Dat je gaat twijfelen aan dingen uit het verleden etc? Omdat je ook zegt dat het net zo goed ging, tot nu dan.
Praat erover met je vriend en ga desnoods in therapie om over je onzekerheid heen te komen. Als je ergens niet op zit te wachten is dat jij straks emotioneel instabiel wordt als je een kindje verwacht of hebt. Dan kan je dat er niet bij hebben. Ik zou eens om je heen kijken of je met iemand kan praten. En vraag steun van je vriend. Kan me voorstellen dat hij het lastig vindt, omdat hij er al spijt van had en het goedgemaakt heeft, maar wie weet kan hij je toch wat geruststellen. :slightly_smiling_face:

Hebben jullie het er nog wel eens over gehad? Je geeft aan dat het al weer een tijdje geleden is. Ik kan me voorstellen dat de relatie sinds die tijd misschien toch weer sterker/serieuzer is geworden, zeker nu er een kindje op komst is. Dat is een grote gebeurtenis en ik denk dat je er niet zomaar voor kiest om het te houden.
Ik snap dat je je er vervelend door voelde, maar hij had dat misschien net zo, omdat je hem toch controleerde.
Ik zou er misschien toch over praten op een niet-beschuldigende manier maar zeggen wat jou dwarszit en delen dat je je er nog vervelend om voelt. Misschien kunnen jullie dan samen werken aan jouw onzekerheid of een andere oplossing vinden.

Dit dacht ik ook inderdaad

Je geeft zelf aan dat dit in het begin van jullie relatie heeft gespeeld. Het klinkt naar mijn idee echt alsof hij er spijt van heeft en dat hij het niet meer doet.
Het kan heel goed zijn dat nu de zwangerschapshormonen opspelen (niet lullig bedoelt hoor) en dat daardoor jouw onzekerheid hierover groter wordt en meer opspeelt. Misschien is het goed om hier toch nog een keer over te praten met hem en dan meer in de richting van hoe jij je er over voelt, zodat je hem niet direct al beschuldigt. Maar dat jullie er echt samen over praten, zonder vooroordelen.

Dank jullie wel voor de reacties! Waardeer het enorm.
Ik ben eerlijk gezegd blij dat sommige van jullie vinden dat het meer aan mij ligt als aan hem. Ik weet ook dat ik niet goed bezig ben door hem te controleren, dat is ook zeker iets wat ik niet zal ontkennen. Ik heb inderdaad al meerdere keren met hem hierover gepraat en hij geeft aan dat hij er alles aan wil doen om mijn vertrouwen te winnen, dat zegt dan ook wel weer iets. Wilde gewoon graag weten of mijn onzekerheid het probleem is, kan nu zeker ook versterkt worden door de hormonen

ik snap best dat je onzeker bent. Zeker na wat er is gebeurd. Maar soms zeggen dronken mensen rare dingen, dit kan je hem niet kwalijk nemen, hij heeft het toch niet gedaan? Daar moet je blij om zijn. Misschien kan je met hem er over praten of in therapie gaan. Jullie situatie is een beetje onstabiel en dat is geen goede situatie voor een kind om in op te groeien!