Ademteug 16+

Lieve meiden, dit wordt mijn eerste verhaal. Ik ben zeker geen ervaren schrijfster, maar ik vind het fantastisch om te schrijven en een andere wereld te creëren en deze aan anderen te laten lezen. Tips en kritiek zijn altijd welkom.

Ademteug

[i]Ze zeggen dat er aan het einde een licht zal zijn. Dat je vervuld zult worden met een voldaan gevoel. Dat je, je verleden achter je kunt laten en eindelijk rust zult hebben.

Nooit is mij verteld waarom maar nu weet ik wel beter. Alles komt op zijn tijd.

Alleen bij mij was er niks.

In een ademteug was alles voorbij.[/i]

JE SCHRIJFT oh zo leuk! :grinning:

Moooi :slightly_smiling_face:

Wauw bedankt :flushed:
Hier alvast even een klein voorproefje van hoofdstuk 1.

Hoofdstuk 1 - [i]Just when you think it is over, it isn’t

[/i]Vaak wordt mij de vraag gesteld hoe het komt dat ik zo ben geworden. Bitter kijk ik de vragende aan en mompel iets wat moet lijken op een ‘ik kan er niks aan doen’. Want dat heb ik nooit kunnen doen. Ik heb nooit voor dit leven gekozen, het leven heeft mij gekozen.

Die goeie oude Sam denken de mensen. Dat lieftallige meisje, met die prachtige blonde haren die altijd over haar schouders golfden. Haar blauwe ogen die overal dwars doorheen leken te kijken. Ooit was ze geweldig, ze had alles. De charmes, de spontaniteit, ze was behulpzaam en ze was perfect voor zover een mens perfect kan zijn.

Maar nu, nu is ze vervormd. Vervormd door het leven dat haar heeft vastgegrepen

vastberaden haar nooit meer los te laten.

Ik vind het mooi hoe je vanuit het ik-perspectief schrijft en tegelijkertijd het personage zichzelf laat beschrijven!

Leuk! Ik ben benieuwd naar het verhaal, alleen in dat kleine stukje klinkt je eigenlijk al best ervaren. Volgens mij heb je een leuke schrijfstijl, want ik word er nieuwsgierig van (:.

Ik ben ook heel erg benieuwd naar het vervolg :slightly_smiling_face:

Bedankt allemaal, jullie laten me blozen! :grinning:
Morgen zet ik er weer een nieuw stuk op. Ik probeer zoveel mogelijk te posten!

Wauw wat mooi! Ik volg

jij hebt echt een leuke schrijfstijl ik volg!!

Hier een nieuw stuk, ik vind het belangrijk dat jullie Sam en haar gedachten eerst wat beter leren kennen, er zal in dit stuk nog geen actie-spanning zijn maar die komt er in de loop van het verhaal genoeg :slightly_smiling_face:

3 maanden geleden.

Ze zeggen dat alles veranderd als je 18 wordt. Meer verantwoordelijkheid, meer zelfstandigheid.

Vaak heb ik mij afgevraagd hoe verandering voor mij zou zijn. Het leek als een uitweg om te ontsnappen aan mijn saaie bestaan hier in Riverwood. Ik stikte hier, het leek alsof elke dag zich herhaalde om zo mijn hele leven door te gaan. Als een eindeloze achtbaan die nooit zal stoppen maar toch eindeloos het zelfde rondje rijdt. Een looping, dan omhoog om vervolgens weer naar beneden de diepte in te gaan.

Niet dat ik zo’n slecht leven heb, ik mag zeker niet klagen. Maar toch vraag ik me af hoe mijn leven zou zijn als mijn verleden ongedaan gemaakt zou kunnen worden. Zou het dan allemaal makkelijker voor me worden? Om te leven met de onwetendheid over mijn bestaan en dat van alle anderen. Geen lasten meer, alleen maar onbezorgdheid. Maar zo’n leven is niet weggelegd voor iedereen.

Je 18e verjaardag moet perfect zijn, zei mijn zus Lisa. Ze had alles tot in de puntjes geregeld zei ze me gisteravond. Ik hou niet van die heisa zei ik haar nog, maar goed, wat Lisa zegt gebeurd. Zo was het al mijn hele leven. Mijn moeder was alleen met mijn zus toen ze mij kreeg, mijn vader heb ik nooit gekend.
Lisa was als een soort tweede moeder voor me wanneer mijn moeder weer een terugslag had in haar depressie. We wilden niet klagen, omdat ze het toen al moeilijk genoeg had. Maar toch kan ik er soms boos om worden. Mijn moeder had er voor ons moeten zijn. Wij hebben ook nooit voor onze situatie gekozen dacht ik altijd, maar als we elkaar steunen komen we er samen doorheen. Vroeger was ik nog sterk, ik dacht dat alles wel goed zou komen.

Maar het verleden vormt je, of je het nou wil of niet. Door al mijn bittere zoute tranen die dagenlang over mijn schrale wangen hebben gelopen ken ik geen zelfmedelijden meer. Ik was niet zielig, en ik ben niet zielig. Ik geloof niet in toeval, maar ik geloof wel in het feit dat dingen gewoon gebeuren, of je nou wilt of niet. Daar heb je geen invloed op.

Als ik naar mijn wekker kijk zie ik dat het half 12 is. Ik sluit mijn ogen en alles wordt zwart, voordat ik het weet ben ik vertrokken van deze wereld om mijn ogen weer open te doen als ik 18 ben.

Wanneer alles zal gaan beginnen

Mooi stukje hoor! Ik vind het nu ook al redelijk spannend ook al is het nog maar kenningsmaking, dus dat doe je goed :wink:

Je schrijft heel goed en het maakt me echt nieuwsgierig haha! :slightly_smiling_face:
Het valt me trouwens wel op dat je erg veel komma’s gebruikt, vooral in dit stukje:

Maar het verleden vormt je, of je het nou wil of niet. Door al mijn bittere zoute tranen die dagenlang over mijn schrale wangen hebben gelopen, ken ik geen zelfmedelijden meer. Ik was niet zielig, en ik ben niet zielig. Ik geloof niet in toeval, maar ik geloof wel in het feit dat dingen gewoon gebeuren, of je nou wilt of niet. Daar heb je geen invloed op.

Niet dat ik last heb van die komma’s hoor. Het viel me gewoon op dus ging ik er op letten haha. En ik vroeg me af of je het om een speciale reden deed?

Die komma’s hebben niet echt een speciale reden voor mij, maar het geeft een soort extra toevoeging voor mijn gevoel met het lezen. Het maakt dat ik het op de een of andere manier makkelijker kan begrijpen hierdoor. Als jullie het vervelend vinden, dan haal ik er ze eruit hoor! (:

^^ nee, van mij mogen ze blijven staan. Het leest makkelijker

Mooi, mij heb je al gegrepen. Ik volg

Mooi, ik volg :slightly_smiling_face:

Bedankt allemaal! Ik hoop er vanavond nog een stuk op te zetten.

ik volg :upside_down_face:

Mijn dag begint doodnormaal. Gewoon. Zoals elke dag zou moeten beginnen.

Geluid, in een keer.

Woorden stromen mijn oren in , stemgeluid dat moet lijken op een bekend wijsje.

‘’Er is er een jarig hoera hoera,’’ een ademteug ‘’ dat kun je wel zien dat is ziiijjjj’’ schelt de de stem van Lisa mijn hoofd in. Kreunend kijk ik omhoog wanneer mijn moeder mijn gordijnen heeft open getrokken.

‘’Gefeliciteerd lieverd’’ hoor ik de warme stem van mijn moeder. Gedesoriënteerd kijk ik mijn kamer in. Waarom? Maar dan zie ik de taart die Lisa in haar handen heeft, met daarop geschreven het getal 18. Vandaag is het dan zover, ik ben eindelijk 18. Met een waterige glimlach kijk ik naar het tafereel voor me. ‘’Bedankt’’ hoor ik mijn schorre stem. ‘’Geen dank lieverd, en dan nu de cadeautjes!’’ zegt Lisa opgewonden. ‘’Ik eerst!’’ waarna ze een klein pakje van mijn nachtkasje pakt. ‘’Alsjeblieft Sammy, fijne verjaardag lieve schat’’ met een natte zoen erbij. Uit het pakje haal ik een zwart juwelen doosje, en ik kan al wel raden wat erin zit. Als ik het doosje heb geopend glimlach ik warm naar Lisa. ‘’Dankjewel Lisa, het is prachtig. Echt waar.’’ In het doosje zit een prachtige broche van een vlinder. Zacht strijk ik met mijn vingers over de gladde textuur van de vlinder en verbaas me erover hoeveel mooie kleuren de vleugels hebben.

’En dan nu je oude moeder’’ zegt mijn moeder. ‘’Eerst dit cadeau’’ zegt ze met een glimlach terwijl ze me een groot pakje overhandigd. Ik haal de rode strik ervan af en trek het inpakpapier eraf. Het is een prachtige sjaal, een die ik al een hele tijd heb zien hangen in een klein winkeltje. ‘’Dankjewel mam’’ en ik schenk haar een stralende glimlach. ‘’Dan nu het tweede cadeau’’ Ik zie hoe mijn moeder slikt als ze de envelop aan me geeft, nieuwsgierig kijk ik naar het handschrift op de envelop. Het is niet haar handschrift besef ik.
Plotseling krijg ik het koud. Trillend kijk ik mijn moeder aan. ‘’Ik denk dat je het liever opent als je alleen bent Samantha. Neem je tijd ervoor, maar doe het niet nu.’’ Zegt mijn moeder achter me, haar stem klinkt vermoeid. Ik leg de envelop in de la van mijn nachtkastje en sta op. ‘’Ik ga me klaarmaken voor school, als jullie het niet erg vinden.’’ Mompel ik. Waarna ik me opsluit in de badkamer.

Op school was alle normaal. Hier en daar kreeg ik wat felicitaties, en mijn vriendinnen trakteerden me op een
latte met mijn favoriete cake. Niks bijzonders.

Als ik eindelijk thuis ben komt een zoete geur me tegemoet. Nieuwsgierig loop ik de keuken in om te kijken wat er klaar gemaakt wordt. Lisa staat aan het aanrecht te mixen terwijl ze aan het telefoneren is. Ze wenkt even snel naar me maar concentreert zich dan snel op haar telefoongesprek. Ik loop naar boven en doe mijn kamerdeur op slot. De hele dag al heb ik me afgevraagd hoe het nou zat met die envelop, en nu het moment is aangebroken breekt het zweet me uit. Kom op Sam, het is maar een envelop. Niks bijzonders, moedig ik mezelf aan. Ik maak het laatje van mijn nachtkastje open en pak aarzelend de envelop eruit. Met mijn rug ga ik tegen mijn bed zitten en staar naar de envelop in mijn handen. Het velle wit van de envelop doet pijn aan mijn ogen. Het is zo’n kleur wit van verse sneeuw. Sneeuw.

Sneeuw hadden we hier in Riverwood al heel lang niet meer gehad.

Zonder erbij na te denken scheur ik de envelop open en haal ik de brief die erin zit eruit. Wanneer ik de eerste regel lees heb ik het niet meer.
Een schreeuw ontsnapt uit mijn mond en zwarte vlekken verschijnen voor mijn ogen.

Het leven heeft zojuist toegeslagen