Achteraf..

Ik kan me vaak verplaatsen in wat ze zeggen; Je mist iets pas als je het kwijt bent.
Zo realiseerde ik me vandaag dat de jongen die ik eerst kon krijgen (yes to sad, eerst) toch wel erg leuk is…

Wie nog een verhaal wat slaat op het ‘‘gezegde’’?

toen het uit was met mn ex werd ik pas echt verliefd en wist toen pas hoe erg ik hem zou gaan missen.

De jongen die naar mij kwam, een vriend was en ook echt leuk en mooi, de jongen die ik leuk vond, heb ik van me verstoten omdat ik bang was mezelf kwetsbaar op te stellen. Dat doe ik altijd. Nu praat ik niet meer met hem en haat hij mij en haat ik mezelf en haat ik hem omdat ik mijzelf haat ;(

ja dat is typisch…

Mmm… misschien met vriendschappen in het verleden…

Vriend zocht continu contact, ik zei elke keer af, op een dag hield het op en realiseer je je dan pas dat iemand echt je echt graag wilde zien…
Spijtig.

Ah meis! Hopelijk leer je ervan en kan je niks meer doen? Je moet jezelf niet haten probeer het positief in te zien dat je nu weet dat dit niet the way is. Als je jezelf niet kan accepteren kunnen anderen ook moeilijk van je houden. Iedereen maakt fouten. Kan je niet met hem praten, stuur een brief of mailtje ofzo. Leg het uit…?

ja dat had ik eigenlijk ook met een jongen… hij wou steeds iets afspreken maar ik wou wel maar iets hield me tegen, ook dacht ik; kan altijd nog maar nee nothing lasts forever I guess!

interessant, up!

Mijn konijn. Ik had hem al vier jaar maar ik ‘vergat’ hem steeds meer, omdat ik hem al zo lang had en ik was jonger en het kon me niet veel schelen. En toen opeens wassie dood. Toen voelde ik me schuldig dat ik niet meer met hem gespeeld had de laatste maanden.

En mijn oma is ook al een tijdje dood, maar ik vraag me nu steeds meer af hoe haar leven was en hoe ze als persoon was. Want ze stierf toen ik 15 (?)was, en toen was ik niet echt met haar leven bezig, het was gewoon een oma. Maar als ik nu foto’s zie of mijn moeder vertelt over haar, dan denk ik ‘dat had ik haar ook wel eens kunnen vragen’. Ook al had ze heel erg dementie.

Wat Amadorintha zegt! Achteraf zo denken over grootouders enzo, wanneer ze er niet meer zijn. Vooral omdat je naarmate je ouder wordt meer dingen wil weten etc. Maar helaas is het wel waar, dat je er pas achteraf achterkomt hoe erg je iets kunt missen… Heb het ook wel gehad met relaties, vriendschappen enzo

Jaah heel herkenbaar. Me vriendje dumpte me, omdat hij me niet meer wou kwetsen, maar achteraf had hij er spijt van. Hij zei dat hij beter moest nadenken wat hij deed, maarjaah ik ga hem niet smeken om terug te komen. Eigen schuld dikke bult :stuck_out_tongue:

mensen die overleden zijn,
ik ben depressief en heb vaak stemmingswisselingen ,
bij me oom was ik erg boos om en ofandere rede en wou geen foto`s met hem maken,
terwijl ik wist dat het de laatste keer zou zijn dat ik hem zag,
paar weken er na is hij overleden…
heb nu wel erg spijt dat mijn laatste herinnering met hem , ik zo chagerijnige k*t ben geweest en nog niet eens normaal afschijd genomen heb omdat ik zo boos was,

domdom dom… ik weet nu pas wat ik mis

Misschien romantiseer je het wel, hoor. Ik heb dat ook altijd: ‘HIJ had nu MIJN vriend kunnen zijn, stom kind, waarom heb je hem nou laten lopen!?’ maar dat heb ik niet voor niets gedaan.

Maar daar vroeg je niet om :’). Het is inderdaad wel zo, ik heb alleen niet even een nog niet genoemd voorbeeld bij de hand.

achteraf heb ik meestal spijt van nare dingen die ik wellis tegen mn vriendje zeg…

:slightly_smiling_face: true. Misschien is het voorlopig beter zo. Als het echt een hechte vriendschap was, komt het er misschien nog van. Je weet maar nooit.

Up voor dit topic

Mijn konijnen, ik speelde er bijna niet mee, en ik hou echt superveel van dieren. Nu ik dit typ krijg ik ook weer bijna tranen in m’n ogen, hetzelfde met m’n kat. Ze ging altijd naar buiten en ik had weinig tijd voor haar. Ze was superlief maar toen deed mijn vader haar weg, hoppa in het weiland gegooit. Nu is ze dood denk ik… we hebben nog gezocht. Ik heb nu een nieuw katje maar alsnog vind ik het zo kut en ben ik boos op mezelf dat ik m’n tijd niet goed besteed aan ze.

Herken dit zo he. Ik haat het dat ik me niet kwetsbaar durf op te stellen. Ik denk dat we een keuze moeten maken. Of je stelt je kwetsbaar op en je hebt heel veel geluk (of verdriet, maar dat zul je nooit kunnen voorkomen) of je stoot af en je voelt je er heel erg rot om.
Ik probeer het elke keer weer, niet gelijk afstoten als het heel dichtbij komt, maar ik vind het echht heel erg moeilijk.
UPJE