aangerand

oké, dit is al iets van de 6e keer dat ik opnieuw begin te typen om een bericht te kunnen plaatsen, maar elke keer zorg ik ervoor dat er een enorm verhaal uit komt waardoor niemand het meer interessant vindt.
Het probleem is, volgens mij ben ik aangerand. En het klinkt zo dom, ‘volgens mij’. Ik bedoel, je bent er zelf bij, je weet zelf wanneer je aangerand bent of niet.
Maar ik zit er zo mee, een jongen heeft me dus van alles laten doen, en ook bij mij gedaan. Ik heb duidelijk een paar keer nee gezegt, maar omdat die jongen zo opdringerig was heb ik het toegelaten omdat ik opeens heel bang werd dat hij boos ging worden ofzo.
Ik haat mezelf zo, en ik schaam me er ook zo voor. Ik wilde het echt niet, maar ik heb het wel toegelaten.
Ik weet niet wat ik moet doen, ik voel me echt vies.

Ik snap precies hoe je je voelt, ik heb dit zelf ook een paar jaar geleden gehad. Heb je er al met iemand over gepraat? Praat er over met een vriendin ofzo, dat helpt :slightly_smiling_face:
En heb je hem erna nog gesproken?

Ik heb het aan vriendinnen vertelt, maar het als een soort grapje gebracht omdat ik geen medelijden wil, ik wil niet zielig gevonden worden zeg maar. Dusja dat lucht ook niet echt op :slightly_smiling_face:

En ja, ik heb hem dus verteld dat ik er echt mee zit, dat ik me een slet voelde blabla dat ik zoiets echt niet wilde. Hij deed heel begripvol en dat hij me helemaal begreep, en dat ik helemaal geen slet was en dat het niet zijn bedoeling was zo opdringerig te zijn. Maar toen we het er niet meer over hadden, stuurde hij een paar dagen later weer: ‘Kom je weer een keertje langs als ik alleen thuis ben, dan krijg je weer een lolly van me.’ Gatver ik haat hem echt.

Misschien moet je gewoon 1 vriendin in vertrouwen nemen dat je je er kut bij voelt. Als je er met niemand over praat blijf je je rot voelen.

Zo was die jongen van mij ook, gewoon geen contact meer met hem hebben! en schrijf hier anders gewoon het hele verhaal op. Je hebt het dan tenminste van je afgeschreven, ook al hebben mensen geen zin om het te lezen.

Wat rot voor je dat je zoiets is overkomen, het is erg begrijpelijk dat je nu overstuur bent. Zou je het zelf niet prettig vinden om 1 vriendin in vertrouwen te nemen en het hier serieus aan te vertellen, zodat je niet alles opkropt?

Ik denk dat je bij jezelf zou moeten nagaan of je nog contact zou willen hebben met die jongen, en in hoeverre contact met hem iets zou toevoegen aan jou leven. Misschien is het verstandiger om even tijd te nemen voor jezelf zodat je kan beginnen aan het verwerkingsproces, want het is niet niets wat je is overkomen.

Ja inderdaad… Of vertel het tegen de vertrouwingspersoon op school? Misschien is dat een idee? Al kan ik best begrijpen dat je dat misschien niet fijn vind aangezien het eigenlijk maar gewoon ‘‘een vreemde’’ is. Je moet het iniedergeval ergens kwijt anders blijf je er mee zitten en het opkroppen en dat is niet goed…

Maar ik begrijp ook wel waarom ze dit niet aan een van haar vrienden wil vertellen hoor. Tegenwoordig kun je echt niemand meer vertrouwen enzo, zelfs je beste vriendin niet. Ik heb dit probleem ook gehad een paar jaar geleden, en ik heb dat dus tot nu in me opgekropt. Doe alles behalve dat! Ik ben me daardoor gaan snijden enzo, en dat is echt niet grappig meer. Maar ik ben vorige week dus naar een Maatschappelijk werkster geweest, en heb er met haar over gepraat. Dat lucht echt heel erg op, en mijn ouders weten van niks. Moet je ook proberen. Heel veel sterkte meid. :kissing:

belangrijk is dat je gewoon van jezelf moet weten dat je gewoon geen slet bent, en je dus ook niet zo zou moeten voelen. En dat ben je zeker niet, want hij heeft je overgehaald en nu voel je je slecht, wou je dat t niet gebeurt was etc., nou kun je de tijd niet terugdraaien, maar wel accepteren dat je die fout hebt gemaakt en hem gewoon vervolgens niet meer te maken (dus heel slim om contact met die jongen te verbreken). Ik hoop dat je er over kan praten met iemand, zal vast helpen :slightly_smiling_face:.

sorry maar als jij het toch echt hebt toegelaten, dan is het toch geen aanranden meer? dan had je het maar niet moeten toelaten, al zou hij boos worden.
je zegt eerst nee en dan doe je het tóch…

nja oke ik snap dat het achteraf wel heel kut is, ik zou wel met iemand praten die je echt kan vertrouwen… niet met zomaar een vriendin.
misschien heb je een zus of moeder waar je een goede band mee hebt?

Maar dat is ook aanranden dat je zo onder druk wordt gezet of anders vind hij me niet lief meer/wordt hij boos

Als jij het toegelaten hebt, is het geen aanranding. Misschien heb je daar een ander woord voor, ik weet het niet. Ik begrijp hoe je je voelt, en raad je aan om met iemand erover te praten. Het enige wat je kan doen is spijt hebben, verder niets. Succes (:

hm dat wist ik niet, maar dan ben je zelf toch gewoon dom bezig? je laat het toe, het gebeurt niet tegen je zin want je laat het gebeurden… je hebt alleen achteraf spijt.

maargoed hier heeft de ts niks aan :’) ik zal erover ophouden

Als je het niet goed kan verwoorden in het echt waarom schrijf je dan niet een brief(je) en geef je die aan je vriendinnen/ouders? Dan weten ze ook gelijk dat het serieus is. En je moet het echt aan iemand vertellen! Mijn zusje is ook aangerand en die heeft het heel lang voor zich gehouden en door stress en alles is ze laatst zo in elkaar gezakt, dat wil je echt niet!

Oké dankjewel allemaal!

Ik heb het dus tegen een vriendin vertelt, en heb haar dan ook het hele verhaal vertelt. Ik was bang dat ze opeens heel anders over me ging denken, dat ze vond dat ik makkelijk was ofzo… Dat ik met een jongen van alles doe terwijl ik het eigenlijk niet wilde. Maar ze zei juist dat ze me helemaal begreep en het juist raar vond dat ik er zo luchtig over deed, omdat het niet ‘zomaar iets’ was. Ze vond het ook niks voor mij om zomaar met een jongen iets te gaan doen terwijl ik nooit verder was gegaan. Maarja, nu begreep ze het.

En ik snap ook niet waarom ik hem niet gewoon keihard een knietje heb gegeven ofzo, maar op het moment zelf is het gewoon allemaal 10x zo moeilijk dan dat ik nu makkelijk kan zeggen dat ik dit en dat had moeten doen.