aangerand, hoe nu verder?

heej allemaal,

vorige week ben ik aangerand terzijl ik op weg naar huis was. Dit was niet laat, 23.00 ofzo. Ik ben net op tijd binnen kunnen komen, anders was ik zeker weten ook verkracht. Ik voel me er heel kut over en ik kan ook niet goed slapen savonds(vandaar dus dat ik dit nu nog zit te typen). Ik heb een heel naar gevoel de hele dag en ik voel me schuldig en heb het idee dat alles net een film is. Ik voel me ook heel alleen in dit alles, ondanks dat mn ouders en vrienden het weten en ik ook al aangifte en alles heb moeten doen. Het voelt een beetje alsof mijn wereld is stil blijven staan en de rest maar vrolijk door gaat. Ik weet ook niet goed raad met dit alles. Daarbovenop komt dat ik ook nog eens treur om een jongen en dus ook nog eens liefdesverdriet heb. Ik voel me zo verloren en kut. Soms heb ik ook het idee dat ik me aanstel ofzo, omdat ik het er met iemand over heb gehad en die tegen me zei dat ik maar positief moest blijven omdat het altijd erger kon: ik was immers niet verkracht. Ik snap wel dat iemand zoiets zegt om me te troosten, maar voor mij voelde het als een messteek. Ik dacht: moet ik vermoord worden om het pas erg te laten zijn?! Ik durf er ook niet goed over te praten uit mezelf, ik schaam me op een vreemde manier. Ook kan ik niet goed huilen bij anderen erover. Ik huil tot nu toe alleen en op mn kamer. Ik weet gewoon niet goed hoe het nu verder moet en hoe ik met dit alles moet omgaan. Ik ga wel met een professioneel iemand praten, maar dan nog. Ik zou ook graag met vriendinnen praten erover, maar ik KAN het gewoon niet. Ik kan het niet over mn lippen krijgen. Is er iemand die er ervaring mee heeft of dit gevoel herkent? Of gewoon iemand die iets weet ofzo? oja, zeggen dat ik me niet schuldig moet voelen hoef je niet te doen, dat krijg ik de hele tijd te horen. Ik weet ook wel dat ik me niet schuldig moet voelen, maar toch doe ik dat. Het blijft gewoon aan me knagen. Ik wil me niet schuldig voelen om wat er is gebeurd, maar dat doe ik toch…

Waar voel je je schuldig over?

Verder, zo te horen heeft dit alles een behoorlijke impact op je en je zal dit moeten verwerken. Er is niemand die na zo’n gebeurtenis vrolijk doorgaat met zijn of haar leven, dit is dus volkomen normaal! Wel is het gewoon heel klote omdat je je waarschijnlijk ontzettend alleen en misschien wel onbegrepen voelt… Je zal er doorheen moeten meid… Niemand kan dit zo weg halen, je zal erover moeten blijven praten en inderdaad met een psycholoog moeten praten. Maar uiteindelijk zal het beter worden! Houd de moed erin en laat iedereen zien hoe sterk jij bent! Dat wil niet zeggen dat je je in moet houden, maar juist dat je erover praat en er alles aan doet om het te verwerken!
Ooit in je leven kom je erachter hoe sterk je wel niet bent, en geloof me, je bent way sterker dan je denkt.

Wat erg wat er is gebeurd. Ik snap hoe je je voelt, en dat je je schuldig voelt. Maar doe dit alsjeblieft niet. Wat er is gebeurd heeft nu even tijd nodig… voor jezelf om het te verwerken en om ermee om te gaan. Zo’n proces kan jaren duren vertel ik je. Hoe langer je erover “zwijgt” en het niet deelt met een ander, hoe meer je het gaat opkroppen en op een gegeven moment breek je, en dat kan alles in de weg zitten en je 10 jaar na het incident nog volgen. Ik heb ook iets ergs meegemaakt en praten is echt het enige wat mij daarin heeft geholpen. Denk er eerst goed over na wat je wilt doen. Sterkte nog!

Je stelt je echt niet aan hoor! Aangerand worden is ook niet niks. Sterkte!

Hej allemaal,
bedankt voor de reacties! Ik probeer ook gewoon sterk te blijven, maar op dit moment is het net alsof de wereld is stil blijven staan en iedereen vrolijk doorleeft. Heel vreemd. Ik voel me overigens schuldig omdat ik het idee heb dat ik het zelf had kunnen voorkomen(door bijvoorbeeld geen rokje te dragen of beter op te letten of echt te gillen) ik weet wel dat die vent fout zit, maar het is moeilijk om jezelf niet voor een deel de schuld te gaan geven. De dokter zei dat dat vaak voorkomt bij dit soort situaties en dat je er over moet praten om te zorgen dat het minder wordt of weggaat. Ik voel me gewoon heel onrustig, het liefste boek ik een vliegticket en kom ik nooit meer terug. Ik doe het natuurlijk niet, want dan loop ik weg voor mn problemen. Maar het is gewoon alles bij elkaar: ik ben pas voor het eerst écht verliefd geworden, die jongen moet ik nu missen, dan de aanranding, en nu ga ik ook nog eens op kamers over een paar weken en studeren. Ik heb echt het idee dat heel mn leven overhoop ligt… maarja… leuke dingen met vriendinnen doen helpt iig. en zij weten ervan en ik ga ook wel een keer met ze praten, maar ik kan er gewoon niet over beginnen…

wat vervelend dat het juist jou is overkomen :-(, veel sterkte !

Eh… whut? Hoezo juist jou? Bij iedereen is het erg…

Maar sterkte in ieder geval hiermee! Probeer er wel over te praten, anders krop je het alleen maar op.

in de eerste plaats heel veel sterkte met het verwerken van deze verschrikkelijke gebeurtenis. als je er niet over kunt praten, dan kun je het ook op internet, bijvoorbeeld hier op GS van je afschrijven, dat kan ook helpen. of anders gewoon in een dagboek. zo kun je proberen het een plekje te geven.

Je zal je vast heel naar voelen, ik kan dat niet begrijpen want mij is het nog nooit overkomen, misschien kan je praten met iemand?

oh jeetje wat vreselijk naar voor je! eigenlijk wil ik tegen je zeggen dat je er juist wel met mensen die jij vertrouwt over moet praten. anders maak je het alleen maar erger voor jezelf omdat alles ‘opgekropt’ wordt!

nou ja, ik weet niet goed hoe ik je moet helpen, maar echt heel veel sterkte!
het komt vast helemaal goed!

heel erg bedankt iedereen! Deze week ga ik praten met een professioneel iemand, dus dat is iig fijn… het gaat nu iig met ups en downs. ene moment denk ik er even niet aan, maar daarna voel ik me plots weer heel kiut. vooral als ik opsta of naar bed ga…maarja,we zien wel hoe het gaat lopen deze week…

Goed dat je hulp hebt gezocht!
veel sterkte !

veel sterkte, je komt er wel weer bovenop!