Aan wie liegt het nou?

Ik weet echt niet meer wat ik ermee moet, mijn moeder.
Als sinds mijn zussen en ik klein zijn slikt ze regelmatig anti depressiva.
Mijn moeder heeft echt haar ups en downs. Soms is ze weken heel gezellig, grappig en flexibel. En dan ineens heeft ze weer ca. twee weken dat ik gewoon aan haar zie dat het niet goed met haar gaat. Het punt is alleen dat ze dat op ons af reageerd. Het verhaal is echt te lang om uit te leggen maar ik zal een aantal voorbeelden geven om mijn probleem duidelijker te maken.

Mijn moeder werkt 4 halve dagen in de week. dat zijn ongeveer 18-20 uurtjes in de week. Ik vind dat vrij weinig als je voor het gezin niet meer thuis hoeft te blijven en het geld juist hard kunt gebruiken. Toch doet ze altijd net alsof ze het zo verschrikkelijk zwaar en druk heeft met haar werk, en het huishouden er maar amper bij kan hebben. Kortom, ze verdeeld heel veel taken onder ons omdat wij ook mee moeten helpen. Vind ik niet erg, maar wel als zij om 1 uur van haar werk komt en lekker op de bank gaat liggen powernappen, terwijl wij gewoon van 9 tot 4 naar school gaan meestal.

Daarnaast krijgen wij in slechte buien overal de schuld van. Vandaag is ze ook weer heeeeeel slechts gemutst, en dan begint ze te zeuren dat mijn kamer niet opgeruimd is. Ze begint met zeuren, en eindigt met gillen en schelden dat we kutkinderen zijn en blabla. Ik vind dit gewoon vreemd en pijnlijk. Okee, onze kamers zijn niet altijd even netjes, maar dat komt overal wel voor lijkt me. Je wil niet weten hoe erg ze dan tekeer tegen ons gaat, en steeds rukt ze die slaapkamerdeur dan weer open met nieuwe verwijten, eisen en sancties. Zo gaat dat met alles, is ze iets kwijt dan hebben wij het of leggen we het niet terug, is de tafel nog niet afgeruimd dan doen we blijkbaar nooit iets in het huishouden etc.

Ik vind het ook moeilijk dat mijn moeder veel verzint en verdraaid. Als ik zeg dat ik op mijn 20e graag wat meer privacy zou willen (ze snuffeld vaak ongevraagd rond in onze kamers) dan komt ze ineens super boos naar boven dat ik haar een stiekeme en sneaky moeder noem. Ze schreeuwt dat ik maar op kamers moet gaan, dat mijn verjaardag niet gevierd zal worden dat we respectloos zijn, dat we kutkinderen zijn blabla.

Ik weet gewoon niet meer wat ik met deze onhoudbare situatie aan moet. Ik trek voortaan altijd mijn mond open omdat ik het niet eerlijk vind dat wij de schuld krijgen van haar problemen. Ik heb hier lang geleden ook ooit een topic geopend over mijn moeder. Ze is met lange tussen periode twee keer zo doorgedraaid dat ze verward vertrokken is en dreigde dat ze zelfmoord ging plegen. Dat zit me nog altijd heel erg dwars, vooral omdat mijn moeder vindt dat ik me daarover aanstel en dat ik dat niet serieus moet nemen blabla. Ik weet gewoon 99.9% zeker dat het probleem meer bij mijn moeder ligt dan bij ons, ze heeft wel eens hulp gezocht maar daar zou ze toen twee maanden op moeten wachten en toen heeft ze er niks meer mee gedaan. Dat maakt me gewoon zo ontzettend boos, want op deze manier wordt het niet beter. Ik heb sinds kort een vriendje en hij is op de hoogte van mijn situatie. Hij schrok er erg van…wat tevens betekenden dat dat bij hun niet zo gaat. Dat is erg confronterend, want iedere keer als ik daar ben bedenk ik me hoe fijn het bij hem thuis is.

Ik weet niet zo goed wat ik van jullie wil horen meiden, misschien dat het inderdaad niet aan mijn zussen en mij ligt? Ik wil gewoon graag met verhaal anoniem kwijt. Maar misschien mensen die een beetje het zelfde hebben of weten wat ik kan doen? Erover praten met haar heeft geen zin want ze ziet het zelf niet in en wil het ook niet van ons aannemen. Zij is de moeder, wij de kinderen.

Je kunt hulp inschakelen bij de jeugdzorg etc. die kunnen je vast beter helpen dan wij :slightly_smiling_face: .

^Dat lijkt me inderdaad beter.

Wat vervelend voor je! Maar inderdaad ^. Succes!

Ik zou inderdaad hulp voor jou en je zussen zoeken. Misschien kun je via die ‘omweg’ ook hulp vinden voor je moeder.
Ik ben niet bekend met je situatie, dus ik kan je geen raad of advies geven verder. Hopelijk vinden jullie een oplossing.
Hou oud ben jij en zijn je zussen? Wat betreft uit huis gaan namelijk. Misschien is dat een oplossing, ook al is het niet leuk (vooral vanwege de reden, je wil liever uit huis omdat het kan, niet omdat je weg wil)

Ik denk dat je moeder hulp moet zoeken bij een psycholoog. Misschien kunnen jij en je zussen (en wellicht andere familie?) daar druk achter zetten?
Luistert ze nog niet dan kun je contact opnemen met de huisarts, die kan je wellicht verder helpen.

Ik probeer de situatie ook even van je moeders kant te bekijken: Ik denk dat zij weinig van je aanneemt omdat ze je inderdaad nog als kind ziet. Aan de ene kant kun je zeggen dat je 20 bent dus dat je heus wel dingen weet, aan de andere kant gedraag je je wel als een kind door nog bij haar te wonen en van alles te profiteren dat daar bijhoort.
Waarom ga je niet gewoon op kamers als de situatie echt zo vervelend is?

Als ze depressief is neemt ze alles gewoon zwaarder, bijv. dat jij je kamer niet opruimt. Hier kan ze zelf vrij weinig aan doen, behalve hulp zoeken dus.

Ik denk ook dat het aan je moeder liegt. zoek hulp.

Jeugdzorg is niet altijd de beste oplossing. Veroorzaakt vaak meer problemen dan die er waren. Toestanden daar.

En ik denk ook niet dat je op je 20e nog heel veel aan jeugdzorg hebt.

Waarom zegt iedereen toch altijd jeugdzorg? Dat maakt alles 2 keer zo erg. En ik las ook dat ts 20 is dus dan komt jeugdzorg niet.

Jeugdzorg was maar een voorbeeld hoor. :slightly_smiling_face:

Hoe oud zijn je zussen?
Op kamers gaan is natuurlijk ook een oplossing, je lijkt me er oud genoeg voor.

Ik zou op kamers gaan inderdaad.

Ja sorry voor de titel, kwam er ook pas na het posten achter.
Mijn zus is 22, maar zij heeft heeft plannen om samen te wonen en lijdt een heel eigen leven dus ze krijgt er weinig van mee.

Op kamers gaan heb ik ook lang aan gedacht, maar ik heb er momenteel de financiele middelen niet voor. Daarnaast vind ik het sneu voor mijn jongste zusje. Zij is pas 14, en blijft dan dus alleen achter thuis. Ik wil niet dat zij er helemaal alleen voor komt te staan in deze situatie.

Zover ik weet slikt ze al twee jaar ofzo geen medicijnen. Er is nooit hardop gezegd dat ze depressief is of is geweest. Alleen het feit dat mijn moeder vroeger wel anti depressiva slikte, verklaard voor mij een hoop.
Ik heb wel eens gedacht om hulp te zoeken, zodat het mijn moeders ogen misschien zou openen dat wij er thuis erg mee zitten. Maar ik heb door de jaren heen wel geleerd dat ik dan een hele verkeerde zet zou maken. Ik weet gewoon bijna zeker dat mijn moeder zich dan juist heel erg verraden voelt en kwaad wordt op mij. Sorry, het is nogal gecompliceerd allemaal:P