A new life without them [verhaal]

Dit is mijn eerste verhaal wat ik schrijf :grinning:
ik hoop dat jullie het leuk vinden en opbouwende kritiek is altijd welkom!

Hoofdstuk 1
‘Nee dat kan niet waar zijn! Ze kunnen niet dood zijn! Ze zouden me nooit alleen achter laten,’ riep ik door het ziekenhuis terwijl de tranen over mijn wang rolde. Ik wilde wegrennen maar de agent hield me tegen. ‘Het spijt me zeer mevrouw, maar wij moeten er voor zorgen dat u veilig bij uw tante komt.’ Ik keek de agent boos aan. ‘Wat lul je ik heb helemaal geen tante, ik ben nu helemaal alleen op deze aardbodem.’ ‘We hebben het opgezocht en u heeft wel een tante. Ze woont in Engeland,’ zei de agent tegen me terwijl hij een hand op mijn schouder hield. ‘En waarom heb ik dan nog nooit over haar gehoord,’ riep ik boos terwijl ik zijn hand wegsloeg. De agent keer me met een verdrietige blik aan. ‘Daar kan ik helaas geen antwoord op geven, sorry. Maar ik moet u nu echt meenemen om naar uw tante te gaan.’ Ik had geen zin meer om boos te zijn dus liep ik verslagen mee met de agent. ‘We gaan eerst langs uw huis zodat u uw spullen kunt pakken.’ We stapte in de auto en reden weg.
‘U heeft maar een half uurtje om spullen te pakken want we moeten over 2 uur in het vliegtuig zitten en ik weet niet of er files staan,’ zei de agent tegen me. Ik stapte uit de auto en liep richting de deur. Ik zag het bankje staan waar mijn ouders altijd lazen als het lekker weer was, er zat een groene verfvlek op. Die had ik gemaakt toen ik zes was, wat tien jaar geleden is aangezien ik nu zestien ben. Ik moest zo hard huilen omdat ik bang was dat mijn ouders boos zouden zijn. Maar ze konden alleen maar lachen en zeggen dat het wel mooi stond. We hadden een klein huis, maar het was groot genoeg voor ons drieën.

Dus wat vinden jullie er tot nu toe van? :stuck_out_tongue:

Als je iets zegt, dan moet je zin tussen aanhalingstekens, zoals je doet. Maar als daarna komt; riep ik, zei ik, zei hij, antwoordde ik… dan moet je de zin niet afsluiten met een punt, maar met een komma. Zo bijvoorbeeld:

Van dit: Ze zouden me nooit alleen achter laten.’ Riep ik…
Naar dit: Ze zouden me nooit alleen achter laten,’ riep ik…

Dankje :stuck_out_tongue: Dat ga ik dan even veranderen hoor :wink:

Je mag trouwens ook je zin eindigen met een uitroepteken of vraagteken en daarna komt gewoon weer een kleine letter, dus zoals ik net zei. Ik hoop dat je er iets aan hebt in ieder geval. (:

Ik vind het leuk tot nu toe. Maar het is nog niet zo veel dus het is nog best moeilijk om een mening te vormen. En dat er na een uitroepteken of vraagteken weer een hoofdletter komt vind ik eigenlijk normaal xD zo heb ik het in ieder geval ook geleerd bij Nederlands haha xD

veder upjeeeeh

Een stukje erbij dan maar :stuck_out_tongue:

Ik deed de deur open en liep naar binnen. Het eerste wat je zag was een vleugel. Mijn moeder was pianist en mijn vader was zanger. Ze hadden me van kinds af aan al hun talenten geleerd. Ik liep de woonkamer in en keer rond. Ik zag de trouwfoto van mijn ouders. Ik pakte hem op en nam hem mee naar boven. Eenmaal in mijn kamer aan gekomen ging ik mijn spullen inpakken. Toen ik klaar was liep ik naar mijn ouders kamer. Ik keek voor vijf minuten lang naar hun kamer en liep toen naar binnen. Ik pakte een trui van mijn vader en deed hem aan, hij rook nog naar mijn vader. Ook liep ik naar de kast van mijn moeder en nam een paar kleding stukken mee, waarvan onder andere een paar jurken waar ze haar piano concerten in deed. Ik liep weer naar buiten en deed de deur dicht. De klink hield ik nog een tijdje beet maar liet die uiteindelijk los. Ik liep weer naar de auto en ging erin zitten. ‘We kunnen gaan,’ zei ik tegen de agent. Ik voelde de motor van de auto starten en we reden weg. Weg van het leven met mijn ouders wat nu het verleden is en op naar het leven wat nog onbekend is, de toekomst.

verder :stuck_out_tongue:

@cassis94 ik dnk dat @Heartattxck bedoelt dat ze in een zin waar gesproken wordt dat moet neerzetten.
Zoals dit; de eerste is fout. de tweede is goed.

Van dit: Ze zouden me nooit alleen achter laten.’ Riep ik…
Naar dit: Ze zouden me nooit alleen achter laten,’ riep ik…

Klopt. Gesproken tekst die eindigd met een vraagteken/uitroepteken en dan een haakje, moet daarna gewoon een kleine letter als er staat; zei hij, riep hij, antwoordde hij. Bij een hele nieuwe zin begin je wel met een hoofdletter.