A Butterfly Without Wings

[i]Haar gezicht verscheen voor het zijne. Ze zei iets, maar hij hoorde niets. Haar lippen bewogen, maar er kwam geen geluid uit. Zijn oren deden bijna pijn, zo hard probeerde hij te luisteren. Hij had dit gezicht nu zo vaak gezien, zo vaak gekeken naar die bewegende lippen… Maar wat zei ze toch?

Hij werd wakker met hetzelfde gevoel als altijd. Hij voelde zich ontzettend eenzaam, ontzettend nieuwsgierig en ontzettend teleurgesteld. Hij fronste. Wie was ze? Hij probeerde haar gezicht weer terug te halen, maar het lukte niet. Het beeld wat hem inmiddels zo vertrouwd was geraakt leek als waters door zijn vingers te glijden. Hoe wanhopiger hij zich eraan vastklampte, hoe onduidelijker het werd. Deze droom teisterde zijn slaap nu al een paar weken. Het was telkens precies hetzelfde, telkens probeerde het mysterieuze vrouwengezicht hem een boodschap te geven die hij niet begreep. Met een ruk sloeg hij de dekens van zich af en stond op.[/i]

Michael schreeuwde iets . Lucas verstond er niets van. “WAT?” schreeuwde hij terug. De muziek maakte het onmogelijk voor hem om het te verstaan. “Wil je nog bier?” vroeg Michael nog een keer, maar nu met zijn oor zo dicht bij het zijne dat het wel heel bijzonder zou zijn als hij het niet zou verstaan. Lucas maakte bijna een sprongetje van schrik, zo luid klonk het. “Ja,” zei hij zonder twijfel toen hij was bijgekomen van de schrik. “Doe maar twee,” voegde hij eraan toe. Hij had best wel zin om dronken te worden. Michael knikte en maakte een gebaar dat hij zo terug zou zijn. Lucas knikte en ging verder met dansen. Of nou ja, dansen… Hij bewoog op muziek, zoals de meeste jongens doen, maar hij wist heel goed dat alleen meisjes echt kunnen dansen. Meisjes en homo’s. Hij was geen van beiden.

Leuk! Ben benieuwd wat volgt :slightly_smiling_face:

up? :slightly_smiling_face:

Leukleuk! Ben indd benieuwd. :slightly_smiling_face:

ik vind een engelse titel nooit passen bij een nederlands verhaal.

Middenin de hossende mensenmassa voor hem viel hem plotseling iemand op. Hij kon alleen haar achterhoofd zien, maar hij wist nu al dat het zijn type zou zijn. Lichtblonde haren, blauw jurkje, mooi lijf… Hij zag het al helemaal voor zich. Duwend en trekkend probeerde hij naar haar toe te komen. Er waren een hoop mensen, dus dat was nog best een opgave. Toen stond hij ineens pal achter haar. Hij hield er niet zo van om achter meisjes te dansen, dus tikte hij haar op haar schouder en deed gauw een stapje achteruit. Hij wilde niet bovenop haar staan als ze zich omdraaide. Zodra ze dat deed zag hij dat hij gelijk had gehad. Groene ogen, lichte huid, smal gezichtje… Precies wat hij zocht. Hij glimlachte naar haar. “Hoi!” zei hij. Uit ervaring wist hij dat dat de beste openingszin was. “Hee,” reageerde ze. Een klein glimlachje speelde om haar lippen. Op dat moment was Lucas heel blij dat zijn uiterlijk hem mee zat. “Hoe heet je?” vroeg hij. Hij negeerde haar vriendinnen die hem ongegeneerd aanstaarden. Dat hoorde er nou eenmaal bij. Voordat ze antwoord had kunnen geven zag hij Michael vanuit zijn ooghoek naast hem komen staan. Die had hem dus gevonden. Ze begroetten elkaar, Michael gaf hem zijn bier en begon meteen met een van haar vriendinnen te praten. Michael grijnsde. Ze waren zo goed op elkaar ingespeeld!

Ze heette Cheryl, studeerde rechten aan de UvA en was 18 jaar oud. Op dit soort momenten was Lucas altijd ontzettend blij dat hij en Michael hun ‘alter ego’s’ op elkaar aanpasten voordat ze naar binnen gingen. Deze keer was Lucas 19 en had hij een tussenjaar. Wanneer mensen vroegen of hij soms twee tussenjaren had genomen (hoe kon je anders 19 zijn en net klaar met de middelbare school?) legde hij uit dat hij eerst havo had gedaan en toen vwo. Daarom had het een jaartje langer geduurd. Hij wist dat Michael deze keer ook 19 was, en ‘ook’ rechten studeerde aan de UvA. Hij hoopte maar dat Michael niet ontmaskerd zou worden door Cheryl…

what do you think?
@Sophles Oké, nou ja, ik vond het wel bij dit verhaal passen.

hmm… je schrijft leuk, maar springt wel een beetje van de hak op de tak haha. en zou je misschien al een tipje van de sluier kunnen oplichten over hoe het verder gaat? is het een crimineel ofzo? ben benieuwd!

verder :grinning:.

Bedankt voor de reacties! Ik ga nog niks verklappen, maar binnenkort kom je erachter :slightly_smiling_face: Met dat hak op de tak probeer ik de spanning er een beetje in te houden!
Ik ga zo snel mogelijk verder schrijven!

Wow jou titel.
Ik heb je verhaal (nog) niet gelezen,maar door jou titel heb ik hierop geklikt.
Laat ik zeggen, dat dat zo ongeveer mijn levenszinnetje was toen het heel slecht met me ging…

Succes met je verhaal!

misschien zou je het ‘een vlinder zonder vleugels’ kunnen noemen? het dus gewoon vertalen? dat vind ik persoonlijk mooier klinken! ;$

wouw leuk! denk dat ik benieuwd ben…

komt er nog meer? ;$

Aan het einde van de avond had hij de hele tijd met Cheryl gepraat, haar drankjes betaald, etcetera. Hij zag dat Michael ook zijn aandacht bij een meisje had gelegd, één van Cheryl’s vriendinnen, voorgesteld als Layla. Layla was meer Michaels type, donker, met ronde vormen.
“Luuuk…?” zei Cheryl en ze keek hem vragend aan. Lucas glimlachte. “Zeg het maar!”
“Ik heb het eigenlijk wel gezien in deze tent…” Cheryl keek hem met een hele specifieke blik aan toen ze dat zei. Lucas bedankte de hemel. Dit was precies waar hij op had gehoopt! Hij keek haar charmant aan. “Oh ja? En waar wil je dan heen?” Cheryl rolde met haar ogen en beet op haar lip. “Nou… Dat weet ik niet… Ligt aan jou…” Ze leek bijna teleurgesteld dat hij niet direct op haar aanbod inging. Stiekem vond Lucas het ontzettend leuk om een beetje zo met haar te spelen. Hij wist gelukkig donders goed dat je dat niet te veel moest doen, anders was je een meisje zó kwijt.
“Nou, Cheryl, ik heb toevallig een heel mooi appartement waar op dit moment niemand is.” Hij haalde zijn hand even door zijn haar. Dit was toch altijd het moment van de waarheid, kijken of ze wel mee ging… “Heb je zin om mee te gaan?” Hij hield bijna zijn adem in van spanning. Cheryl leek even na te denken en beet weer op haar lip. Toen knikte ze. “Oké,” zei ze, en een lach verscheen weer op haar gezicht. Lucas begon te stralen. “Oké!” zei hij blij. Hij tikte gauw Michael aan.
“Mich, wij gaan er vandoor. Zie ik je later nog of…?” vroeg hij. Michael keek bewonderend naar Cheryl. “Goed gedaan man,” zei hij zachtjes, zodat Cheryl niets zou horen. Lucas keek trots terug. “Ja hé, dank je.” Hij deed niet zijn best om niet arrogant te klinken. Hij mocht best trots zijn op zijn veroveringen, dat was Michael toch ook altijd? “Kan ik in je ouders’ appartement?” vroeg Michael met een korte blik op zijn Layla. “Tuurlijk. Je houdt je wel aan het verhaal hé?” vroeg Lucas. Michael knikte. “Tuurlijk. Veel plezier vanavond hé,” zei hij – hij knipoogde er nog net niet bij.

Oe leuk, verder :grinning:

moree!