[1D] Dusters and dirty jobs.

Hallo! Wij zijn Eline en Iris.
Dit verhaal gaat over one direction en als dat je niet aanstaat dan klik je maar op het kruisje. Dit verhaal is ook prima te lezen als je one direction niet kent of niet fan van ze bent. Voor het geval dat mensen ze niet kennen is hier een een foto om een beeld te scheppen:

http://i54.tinypic.com/28151cn.gif

Van links naar rechts: Liam, Harry, Niall, Zayn, Louis
Veeel leesplezier!

aaaaa waarom die foto hahahahah niall heeft daar een moustache als je inzoomt!

Zuchtend stof ik nogmaals de enorme eikenhouten kast in de woonkamer af. Johanna vond het weer eens niet goed genoeg en daarom sta ik hier nu weer op het krakkemikkige keukentrapje mijn leven te riskeren voor die stomme kast. Iris is een paar minuten geleden naar boven gegaan om Joyce op bed te leggen, die een heel verhaal aan elkaar aan het breien was met redenen waarom ze niet naar bed hoefde te gaan. Johanna had Iris even waarschuwend aangekeken met een blik dat ze Joyce echt naar bed moest krijgen. Zelf kan ze het waarschijnlijk niet. Voorzichtig klim ik het keukentrapje weer af. Ik vouw het keukentrapje weer in en loop daarmee naar de garage, waar ik het keukentrapje neer zet. De stofdoek hang ik eroverheen. Als ik door de hal loop werp ik een blik op de grote klok die daar hangt. Half tien, geeft deze aan. Ik ben helemaal kapot na deze dag, wat ik eigenlijk iedere dag ben sinds ik hier ben. Iris en ik willen allebei voor Engels lerares studeren en om de Engelse taal helemaal te beheersen hebben we besloten om naar Engeland te gaan als au pair. Het enige nadeel is dat we in dit gezin amper iets leren. We hebben nauwelijks de kans om tegen te Joyce of Johanna zelf te praten. Niet dat we dat willen, ze zijn beide erg gemeen, maar daar gaat het niet om. Het enige wat Iris en ik hier leren is hoe het voelt om uitgebuit te worden. We worden hier eerder behandeld als slaven dan als au pairs. Onze gemiddelde dag ziet er als volgt uit. Om zes uur ’s ochtends staan we op. Dan zoeken we samen een outfit uit voor Joyce. Dat is nog wel leuk, Joyce heeft een immens grote inloopkast met nog meer kleren als Iris en mij samen. Daarna moeten we er voor zorgen dat die outfit er tiptop verzorgd uit ziet: gewassen, gestreken, geen vlekjes, alle strikjes en weet ik veel wat voor versierseltjes moeten perfect op hun plaats zitten en dat soort dingen. Haar schoentjes moeten geboend zijn. Om zeven uur moeten we Joyce wakker maken, wat altijd gepaard gaat met een grote discussie. Rond tien over zeven komt ze dan eindelijk haar bed uit en moeten wij haar in haar net perfect klaargemaakte outfit hijsen. Haar haren moeten dan ook nog ingevlochten worden, wat ook niet de makkelijkste taak was: Joyce zit nooit stil. Die taak wisselen we elke dag af en dan gaat de ander het ontbijt klaar maken. Johanna vertrekt op dat moment altijd naar haar werk, wat wel mooi is. Dan hebben we daar tenminste geen last van. Tijdens het ontbijt zit Joyce altijd alleen maar met haar BlackBerry te kloten. Gelukkig heb ik Iris nog, waarmee ik wel de leukste gesprekken heb. Johanna beval ons ooit dat we tegen elkaar ook in het Engels moeten praten. Ze wil geen geroddel hebben. Pech voor haar, Iris en ik hebben niet perse woorden nodig om te zeggen wat we willen zeggen. Om acht uur moet Joyce naar school gebracht worden, wat Iris en ik ook altijd samen doen. Een van haar vriendinnetjes loopt dan altijd mee en samen maken ze gemene opmerkingen over alles en iedereen dat ze tegen komen. Ik zal je vertellen: die meisjes zijn zeven en acht. Rond half negen zijn Iris en ik dan weer terug in het huis van Johanna en we moeten zorgen dat voor vijf uur, als Johanna weer thuis komt, alles netjes is. De was moet gedaan en gestreken zijn, de vaat moet afgewassen zijn, het huis moet schoon zijn en zo ook de voor en achtertuint die beide immens zijn, Joyce moet weer van school opgehaald worden en de drie hondjes van Johanna moeten ook nog twee keer uitgelaten zijn. Om vijf uur moeten we aan het avondeten beginnen en om half zes moeten we zorgen dat Joyce aan tafel zit. Dan krijgen we een heel verhaal over ons heen over dat ons eten niet te pruimen is. Na zeven uur krijgen we van Johanna te horen wat we die dag allemaal niet goed hebben gedaan en kunnen we zo’n beetje overnieuw beginnen en dan om half tien kunnen we eindelijk naar bed.

oeeeh
verder
als er rollen zijn wil ik er wel een (kuch(Louis(kuch(

oooooh leuk!! :grinning:

LOUIS IS MINE O_O

Het is inmiddels half 9 en ik ben nog lang niet klaar met het stofzuigen van dit enorme huis. Ik moet over elk vuiltje 3 keer heen gaan omdat deze stomme stofzuiger het anders niet opzuigt. Het is zo’n geruisloze stofzuiger die zogenaamd helemaal geweldig is. Nou geef mij dat geluid maar hoor. Dan ben ik tenminste snel klaar. De stofzuiger moet natuurlijk geruisloos zijn zodat Johanna en Joyce er geen last van hebben. Het woord Johanna maakt me misselijk. Zelfs als ik het denk. Ik probeer mezelf te kalmeren door zachtjes te neuriën. Om kwart over 9 trek ik de stekker uit het stopcontact. De eetkamer en de schilderkamer daarnaast moeten nog gedaan worden. Ze stikt er maar lekker in. Ik doe de rest morgenochtend wel. Zuchtend smijt ik de stofzuiger in de naar aardappels stinkende kelder. Ik moet nu Joyce naar bed brengen. Snel werp ik een blik in de studeerkamer waar ik Eline druk bezig zie met de grote eikenhouten kast. Ze roept me nog snel een succes toe omdat ik vanavond aan de beurt ben om Joyce naar bed te brengen. Op zoek gaan naar Joyce is niet zo moeilijk, dat verwende nest zit meestal in haar speelkamer naar de tv te kijken. Ik snap niet dat dat kind pas om kwart over 9 naar bed moet. Meestal ligt ze er dan pas echt in om half 10 omdat ze nooit eens luistert. Dit keer is het precies hetzelfde verhaal. Zodra ik de speelkamer in kom zit Joyce zoals altijd tv te kijken. Zoals altijd doet ze net alsof ze me niet ziet en zoals altijd blijft ze gewoon op haar kont zitten als ik haar vraag mee naar boven te komen.
“Dit programma duurt nog maar een kwartiertje.” Probeert Joyce terwijl ze me smekend aankijkt.
“Dan neem je het maar op.”
“Kom op Iris, wat is nou een kwartiertje.” Ik kan de manier waarop ze mijn naam uitspreekt niet uitstaan. Alle Engelse spreken het fout uit maar bij Joyce en Johanna met hun bekakte accent is het nog erger. Ik pak de afstandsbediening die naast Joyce op de grond ligt op en druk op het vraagteken.
“Je moet niet zo liegen Joyce. Je ziet hier zelf staan dat dit programma tot 10 uur duurt.”
Geïrriteerd kijk Joyce me aan. “Moet jij nou altijd alles verpesten?”
“Ja, ik ben hier gekomen om jou leven te verpesten, en nu meekomen of anders zorg ik ervoor dat je morgen je telefoon kwijt bent.”
“Mama geeft hem toch wel terug.”
“Jammer genoeg is mama al weg als jij naar school gaat.”
Stampvoetend loopt Joyce naar boven. Op weg naar haar kamer somt ze nog wel 6 redenen op waarom ze niet naar bed hoeft en één daarvan is dat ze nog moet douchen. Verder negeer ik haar gewoon.

Ik loop door het huis op zoek naar Eline en stuit op Johanna. Fijn, dit had ik net nodig.
“Mevrouw, weet u waar Eline is?” Vraag ik in het Engels.
“Ja, die is boven. Ik heb haar naar boven gestuurd. Ze wilde je helpen met stofzuigen, maar dat heeft toch geen zin. Jullie zijn allebei klunzen.”
“Oke, het spijt me.” Snel ren ik de trap op. Als ik nu niet gauw wegren krijg ik straks een woede uitbarsting.
“Pffffff” Ik plof neer op mijn kleine bedje waar mijn voeten overheen vallen als ik me helemaal uitstrek. Eline en ik hebben geluk dat we allebei met opgetrokken knieën slapen en dat we zo klein zijn want anders kun je beter gewoon op de grond gaan liggen. Met een beteuterd gezicht kijkt Eline me aan.
“Ik had dit nooit zo verwacht."
“Nee wat dacht je van mij. We zitten hier in zo’n stom huis met een stom mens terwijl ik verwacht had dat we in zo’n leuk Engels gezin terecht zouden komen met een lief kind.”
“Ja, niet zo’n verwend nest als Joyce. Kom op zeg, welke moeder geeft haar kind nou op haar 8e een BlackBerry.”
Ik barst in lachen uit. “Hier, een BlackBerry. Zo hou je tenminste je mond als ik aan het werk ben.” Ik trek een zuurpruimen gezicht en probeer Johanna’s stem na te doen. Eline krijgt de slappe lach van mijn hoofd. Gelukkig heb ik Eline hier in huis. Anders was ik allang gillend dit huis uit gerend.

haha ons buurmeisje heeft blackberrie (dom kind overigens)
het verhaal is leeeeuk :wink:

Als ik mijn ogen sluit val ik gelijk als een blok in slaap, wat redelijk logisch is na zo’n vermoeiende dag. Thuis had ik altijd moeite met in slaap vallen, maar hier heb ik dat nooit gehad. Zelfs niet op deze bedjes die verschrikkelijk veel zeer doen aan je rug.

Ik word uit mijn droom gerukt door het geluid van de wekker. Iris zit inmiddels al rechtop in haar bed. Ik stap mijn bed uit en loop naar de wekker toe om deze uit te zetten. “Here we go,” zucht Iris en stapt ook haar bed uit. Ik pak een spijkerboek, een effen shirtje en schoon ondergoed. Daarmee loop ik naar de badkamer waar ik mezelf douche. Na drie minuten moet ik er weer onderuit.
“Na drie minuten ben je wel schoon,” zegt de schelle stem van Johanna in mijn hoofd. Ik droog me snel af en kleed me dan aan. Na mij gaat Iris douchen. In de slaapkamer breng ik wat make-up aan op mijn gezicht en bind ik mijn haren in een strakke staart naar achteren. Dat moet ook van Johanna. Ze is bang dat we aan haaruitval leiden en dat er dan overal haren van ons in haar huis komen te liggen. Alsof dat wat uitmaakt, wij zijn toch degene die het opruimen. Als ook Iris klaar is met douchen, opmaken en het vastbinden van haar haar vertrekken we naar de inloopkast van Joyce om een outfit uit te kiezen. Bedenkelijk staan we voor het rek met jurkjes. “Deze maar voor vandaag?” vraagt Iris aan mij en ze houdt een zwart jurkje omhoog met aan de onderkant witte rafeltjes. Ik knik en pak een wit vestje van een andere plank.
“Met dit vestje?” vraag ik aan haar en al voordat ik het vroeg knikt ze ja. Ik pak de zwarte schoentjes van Joyce van een andere plank en daarmee lopen we naar de waskamer. Iris inspecteert het jurkje en ondertussen doe ik hetzelfde met het vestje, waarop ik een klein vlekje vind.
“Het jurkje is wel helemaal schoon, voor de eerste keer,” zegt Iris opgelucht. Ik schrob het kleine vlekje van het vestje af en daarna strijken ik de kleren. Iris heeft zich inmiddels op de schoenen gestort.
“Klaar!” zeggen we tegelijkertijd. De klok geeft aan dat het nog maar kwart voor zeven is. We hebben dus nog een kwartiertje voor onszelf. Ik ga in kleermakerszit op de grond in de waskamer zitten en Iris volgt mijn voorbeeld.
“Ik heb nu al geen zin meer,” moppert ze en ze wrijft met haar handen door haar gezicht.
“Ik ook niet, maar het zou wel moeten. Nog drie maanden te gaan.” We zitten hier nu een maand en vanaf dag twee zijn we al aan het aftellen naar het eind. Op het begin hadden we nog hoop op dat Johanna ons wel beter zou behandelen na een tijdje, maar inmiddels hebben we die hoop opgegeven. We kletsen wat over wat we gaan als we hier weg zijn. Een aantal keer horen we de voetstappen van Johanna op de overloop en dan proberen we stil te zijn, wat vaak niet lukt door onze giechelbuien. Gelukkig hoort ze ons steeds niet, of besteedt ze geen aandacht aan ons.
“Zullen we Joyce maar uit bed gaan halen?” stel ik voor.
“Kunnen we haar daar niet gewoon weg laten rotten?” zegt Iris en weer schiet ik in de lach.
“Van mij wel.” Met de net gewassen en gestreken outfit lopen we naar de kamer van Joyce, waar mijn eigen kamer zeker vijf keer in past. Ik merk dat Joyce al wakker is, maar net doet alsof ze nog slaapt.
“Joyce, word je wakker, het is zeven uur?” zegt Iris en ik hoor de irritatie in haar stem. Joyce kreunt wat en doet dan alsof ze weer in slaap valt.
“Joyce, we weten dat je wakker bent, kom nou maar uit bed, dan vlecht ik je haar in,” zeg ik, wat nog geen enkel effect op haar heeft. Iris heeft inmiddels de gordijnen open gedaan en Joyce acteert dat het licht zo’n zeer doet aan haar ogen.
“Kom, uit bed!” beveelt Iris en ze slaat Joyce’ deken van haar af.

“Kom, uit bed!” Zeg ik expres heel vrolijk. Ik weet dat Joyce niet tegen vrolijke mensen kan in de ochtend. Eigenlijk kan ze er nooit tegen. Als Joyce niet reageert trek ik het deken van haar af. Meteen krimpt ze ineen en maakt zichzelf tot een bolletje.
“Niet zo eigenwijs Joyce, moet dit nou elke dag hetzelfde gaan?” Zegt een Eline terwijl ze me oogrollend aankijkt.
“Joyce als je er nu uitkomt kun je zien wat voor kleren we voor je hebben uitgezocht!” Probeer ik.
Weer een hopeloze poging want dit keer speelt Joyce dat ze dood is.
Nu word ik echt boos. “Joyce als ik het nog een keer moet vragen pak ik je BlackBerry af!”
uit voorzorg pak ik hem alvast snel van het nachtkastje af. Ik steek mijn arm omhoog en beweeg wat met haar telefoon voor haar gezicht. Meteen springt Joyce uit bed.
“Ja, nu mag ik hem terug.” Zegt ze met een arrogante blik. Ik heb zin om de BlackBerry uit het raam te gooien maar ik houd me in.
“Nee, eerst aankleden en dan pas mag je je telefoon terug.”
Boos stampt Joyce naar haar eigen persoonlijke badkamer die met een deur aan haar kamer verbonden zit. Eline loopt haar achterna en doet wat tandpasta op haar tandenborstel
“Hier, eerst je tandenpoetsen.” Zegt ze terwijl ze de tandenborstel aan Joyce geeft.
Nadat Joyce haar kleren aan heeft en haar haar is ingevlochten krijgt ze haar BlackBerry terug. Meteen begint ze erop te typen en ik slaak een zucht.
“Kom Joyce, eerst nog ontbijten en daarna naar school.”

Eline maakt de deur open. We hebben eerst Joyce samen met Andrea naar school gebracht en zijn daarna meteen boodschappen gaan doen. Ik kan echt niet geloven dat Andrea pas 7 is. Ze maakt samen met Joyce verschrikkelijke opmerkingen. Doordat er geen rij stond bij de kassa hebben we wat tijd voor ons zelf. Ik plof neer op de bank en doe mijn best om rechtop te blijven zitten. Ik zie dat Eline ook moeite heeft om niet op de bank te gaan liggen en dan schiet me een idee te binnen. Ik heb er vaak genoeg aan gedacht, maar Johanna komt zo mijn strot uit dat ik het nu ook echt ga uitspreken tegen Eline.
“Laten we vandaag gewoon op de bank slapen!” Zeg ik met een brede glimlach
Eline kijkt me verbaast aan. “En de klusjes dan?”
“Ach, Johanna heeft toch altijd wat aan te merken, dus wat als we nou eens een dagje niks doen. Ik bedoel, we stofzuigen elke dag de kamers en boenen elke dag alle meubels omdat Johanna zogenaamd last heeft van het stof. Ik denk niet dat ze het merkt als we een dag overslaan hoor.”
“Daar heb je gelijk ik.” Een grijns verschijnt op Eline’s gezicht. “ En deze bank ligt 10x comfortabeler als ons bed” Ze geeft een klopje op de beige bank waar we op zitten.
Voor de zekerheid schuif ik de gordijnen dicht. Want stel dat de buren nu merken dat wij slapen. Dan zeggen ze dat vast tegen Johanna. Eline zet de wekker op haar telefoon om half 3. Zo hebben we nog tijd om ons weer even op te frissen en kunnen we daarna Joyce ophalen op school. Snel ren ik naar boven om 2 kussens en een deken te halen. Eline ligt al op de bank en ik zie dat ze bijna slaapt. Ik prop nog even het kussen onder haar hoofd en ga dan aan de andere kant van de bank liggen. Mijn voeten liggen ongeveer ter hoogte van Eline’s borst en die van Eline liggen bij mijn borst.
“Deze bank is groot genoeg voor ons tweeën.” Mompelt Eline nog. Ik antwoord niet en val meteen in slaap.

oeeeeh
ik volg hem wel hoor!
Blijven posten! :grinning:

Aaw het is super^^
Nieuwe vaste lezer erbij<3

Aaw het is super^^
Nieuwe vaste lezer erbij<3

ooo dat is mooi! :grinning:

whoeeeee
ik lees dit verhaal nu ook :grinning:

oooh wat een kut wijven xD
haha ik ga dit ook volgen :grinning:
verder!!

Leuk verhaal:D

OMG HAD NOG GEWOON NIET GEREAGEERD TERWIJL IK HET SUPERLANG GELEDEN AL HEB GELEZEN(gister ofso)
Maaar omg wat is die johanna en joyce stom!
verdeeeer!

aaaaah leuke stukjes :grinning:

Gaan jullie niet verder…??
:c