[1D] Do you know what you did to me?

Halloooo.
Mijn vorige 1D verhaal is afgelopen, en ik wilde dus een nieuw verhaal. Tijdens Biologie gister bedacht ik dit idee, ik hoop dat jullie het een leuk verhaal gaan vinden!

Voro als je one direction niet kent, het is een engelse boyband, die meedeed aan xfactor:

http://images.sugarscape.com/userfiles/image/OCTOBER2010/KateLucey/OneDirection.jpg

Harry-Zayn-Liam-Louis-Niall

Het verhaal is geschreven uit mijn eigen pov, Tessa pov dus.
soms kan er ook een andere pov in voor komen.

Als je een rol wilt, roep maar. Ik ga alleen niet te veel rollen geven, want dan wordt het heel chaotisch.

“Oh die film was zó leuk!” zei Iris, terwijl ze een soort vreemd dansje deed. Het was vrijdag avond, en samen met Daisy was ik bij Iris. Iris en Daisy waren mijn beste vriendinnen.
“Jaaaa! En die jongen waarvan ik de naam niet weet was zo knap,” voegde Daisy er lachend aan toe. “Penn?” vroeg ik. We keken Bring it on, daar zit een superknappe jongen in, Penn heet hij.
“Ja, maar hoe heet hij in het echt dan?” vroeg Daisy. Ik haalde mijn schouders op en legde mijn hand op mijn hoofd.
Iris keek me ernstig aan. “Gaat het wel Tessa?” vroeg ze.
“Ja, gewoon een beetje hoofdpijn, meer niet,” antwoordde ik onverschillig. We kletsten nog een tijdje, maar toen begon de hoofdpijn toch wel erger te worden.
“Hé dudes, ik denk dat ik naar huis ga, ik heb echt koppijn,” zei ik. Iris en Daisy wierpen een blik op de klok, ik volgde hun voorbeeld. Het was 11 uur.
“Zal anders ook gaan? Anders moet je dat hele stuk alleen fietsen,” bood Daisy aan, maar ik weigerde. “Nee joh, blijf jij gewoon hier, ik kan wel alleen naar huis fietsen hoor,” zei ik lachend.
“Weet je het zeker?” vroeg Daisy nog voor de zekerheid. “Ja ja ja.”
“Okee dan.” Ik gaf Daisy en Iris allebei een knuffel en zei ze gedag.
“Beterschap!” riepen ze me na toen ik wegfietste. “Dankjullie!” schreeuwde ik terug. gelukkig was het niet zo heel ver fietsen, iets meer dan 5 minuutjes. Terwijl ik fietste neuriede ik somebody to love. Ik had dat liedje al de hele dag in mijn hoofd, waarschijnlijk omdat Niall hem vanochtend de hele tijd zong. Niall is onze buurjongen, en hij was vanochtend bij ons op de koffie met z’n ouders.
Niall is helemaal gek van Justin Bieber, en zingt dus vaak zijn liedjes, wat al gevolg heeft dat ik die liedjes dan de hele tijd in mijn hoofd heb.
Ik was zo in gedachten gezonken, dat ik niet merkte dat ik tegen een hek aan reed. Hek? Meestal rij ik de weg van Iris’ huis naar die van mij blind.
Ohja, nu wist ik het weer. Ze waren bezig met de straat en daarom was dit gedeelte afgesloten. Misschien was ik wel dement aan het worden, want dit hek stond er aan het eind van de middag ook al, toen Daisy en ik naar Iris toe fietsten. Ik keerde mijn fiets om en fietste richting ‘het stink steegje’.
Dit steegje was de enige manier om naar huis te fietsen, als de weg was afgesloten. Maar het stonk altijd zo in het steegje. Ik kneep mijn neus dicht en fietste het donkere, enge, stinkende steegje in.

ahaaa, spannend
ik heb mijn vermoedens

de titel deed me denken aan: i knew what you did last summer

ieeel donkere stinksteegjes, dat betekent meestal niet veel goeds xd
Ik moet nu trouwens aan Louis denken die een cheerleader is xd
ik wil wel een rolletje :flushed:

oeh het begint al echt leuk! snel verder!
en ik wil ook wel een rol :slightly_smiling_face:

spannend begin. :grinning:
ik wil ook wel een rol? :blush: maakt me niet uit wat ik ben/doe dus je mag het zelf weten. (:

oeeeeeeeeeeee leuk tesje
ik wil ook een rol :blush:

whooeeee verder teskees :grinning:

Ahw leuk! Uitkijken hoor tessatje!
Verder!

leukk, snel verder :grinning:

In het steegje waren een stuk of 3 vieze stinkcafeetjes, waar volgens mij al sinds jaren niemand meer was geweest. Deze gedachte veranderde, toen ik muziek uit een van de cafeetjes hoorde komen. Ik schrok er van en trapte snel door. Ik kwam steeds dichterbij het cafeetje waar de muziek uit kwam, en ik hoorde nu ook gelach. Ik trapte steeds sneller, tot ik ineens niet meer vooruit kwam. Aan de snelheid van mijn trappers te voelen was mijn ketting eraf. Nee he, niet nu. Ik voelde tranen opkomen in mijn ogen. Ik wilde gewoon naar huis en weg uit dit vieze stomme donkere enge stinksteegje. Ik sprong van mijn fiets af, precies op het moment dat er een persoon het café uit stapte.
“Hulp nodig meissie?” vroeg een jongensstem. Ik keek op en keek recht in het gezicht van een jongen, of man, het is maar hoe je het noemt. Hij was denk ik rond de 27 jaar.
Ik slikte eens hoorbaar, en voelde steeds meer tranen in mijn ogen. Snel veegde ik ze weg en zei: “Nee, het gaat wel hoor.”
De jongen keek me onderzoekend aan, daarna keek hij naar mijn fiets. “Volgens mij is je ketting eraf?” gokte hij. Ik knikte, “ja, maar dat maakt niet uit.”
“Hoe wil je verder fietsen dan?”
Jeetje waarom vroeg die jongen zoveel? Kon hij me niet gewoon met rust laten?
“Ik loop wel, ik woon niet zo ver weg van hier,” zei ik. Dat was waar, het was niet zo heel ver lopen vanaf hier. “Dus jij denkt dat ik zo’n jongedame als jou helemaal naar jou huis laat lopen?” zei de jongen met een lachje. Een giechel ontsnapte uit mijn mond. Flirtte die jongen nou met me? Jongens flirtten bijna nooit met mij.
“Kom anders even mee naar binnen, daar is licht en dan kan ik je helpen met je fiets,” bood de jongen aan. Ach, waarom ook niet? ik had eigenlijk geen zin om naar huis te lopen en deze jongen was redelijk knap, misschien wat oud, maar als hij me kon en wilde helpen, waarom zou ik het niet doen dan? Hij nam mijn fiets over en reed hem naar binnen. Onzeker liep ik hem achterna.
Toen ik het café binnen stapte, begon ik meteen te hoesten. De jongen keek me lachend aan. “Sorry,” kuchte ik. De jongen knipte een licht aan, zodat ik de vieze banken kon zien die hier stonden. Een echt ‘café’ kon je dit niet noemen eigenlijk, het was zo vies en stoffig allemaal, volgens mij is hier in geen jaren meer een feestje geweest. “Ga maar even zitten,” zei de jongen terwijl hij naar de gele bank wees.
Met een vies gezicht keek ik naar de bank. Er zaten vreemde vlekken in waarvan ik hoopte dat het geen pisvlekken waren en de kussens waren half kapot. Ik keek de jongen nog een keer aan, hij keek me verwachtingsvol aan. Ik liep naar de bank toe en ging erop zitten, terwijl ik toe keek hoe de jongen mijn fiets maakte.

hopelijk is hij wel een normale jongen :open_mouth:

eerst d8 ik dat is harry maar hij is 27 dus das een beetje te oud xD
snel verderrrr :grinning:

omg tessssssssssa wel voorzichtig zijn he :blush:

TESSA REN DAAR WEG NU HET NOG KAN! Hahaha xd snel verder!

iewh. Omg tessa niet bij hem gaan zitten!!

:blush:

tessa ga weg uit dat enge steegje, gauw!
haha verderrrr :grinning:

“Wil je wat drinken?” vroeg de jongen toen hij, volgens mij, klaar was met mijn fiets. Ik knikte, “ja hoor.”
Ik had eigenlijk wel dorst gekregen. Oké, ik wist dat je geen drinken enzo moest aannemen van vreemden, maar dit kon vast geen kwaad. “Wat wil je?” schreeuwde de jongen vanuit een andere ruimte. “Maakt niet uit, doe maar wat,” riep ik terug.
Hij kwam vast wel terug met een glas cola ofzo. Niet veel later kwam de jongen weer terug lopen, met twee flesjes in zijn hand. Pas toen hij dichterbij was, zag ik dat het bier was. De jongen zag waarschijnlijk dat ik schrok, wan thij keek me lachend aan.
“Bier?” Vragend keek ik hem aan.
“Lust je dat niet?” vroeg hij. “Eh… jawel,” zei ik terwijl ik het flesje bier aannam. Waarschijnlijk had hij niks anders. Ik was pas 15, dus ik dronk niet zo vaak bier. Zeg maar gerust nooit.
Maar, ik vond het niet vies ofzo. Het flesje was al open, dus ik nam er meteen een slokje van.
“Je fiets is bijna klaar,” vertelde de jongen.
“Mijn naam is trouwens Bart,” stelde hij zichzelf voor. “Oh, hoi Bart. Ik ben Tessa.”
Het kon geen kwaad toch om mijn naam te vertellen aan deze jongen, hij zag er aardig uit. Ik zat wat ongemakkelijk op de bank terwijl ik dronk van mijn bier. Na een tijdje zette Bart zijn lege flesje neer op de tafel. Ik nam ook nog een paar slokken en toen was, tot mijn grote verbazing, het flesje al weer op. Bart stond op en liep weer naar mijn fiets toe, waarna hij weer verder ging met het repareren ervan. Hij was dus nog niet klaar. Na ongeveer tien minuten stond Bart al weer op.
“Phoeh, je krijgt hier echth dorst van. Wil jij ook nog een flesje?”
Ik lachte, de bier had me goed gesmaakt dus ik zei: “Ja lekker.”
Bart liep we en kwam terug met twee nieuwe flesjes. Ik dronk er meteen van en genoot van de smaak. Ik vroeg me af of ik ooit in zo’n korte tijd twee flesjes bier had gedronken, maar volgens mij was dat nog nooit voorgekomen.
Toen ik het drinken op had, leunde ik achterover op de bank. Ik voelde me ineens een stuk meer op mijn gemak, dat kwam waarschijnlijk door het bier.
“Ik denk dat je fiets het zo weer doet,” zei Bart, terwijl hij naar mijn fiets toe liep. Ik lachte naar hem, toch lief dat hij mijn fiets wilde maken. Anders was ik nu waarschijnlijk thuis, in mijn bed aan het slapen. Maar dit was veel gezelliger. Door de drank had ik ook geen last meer van de hoofdpijn. Mooizo.
“Zo, hij doet het weer hoor.” Bart stond op en gaf een soort van schouderklopje op mijn fiets.