16 en uit huis

hallo, over een paar weken ben ik 16 en ik wil uit huis.
nee, dit is geen gevalletje pubertijd, dankje.
Weet iemand hoe ik dit kan regelen, waar en hoe?

Geen idee eigenlijk. Ga je echt op je eigen wonen of een tijdje verblijven bij vrienden/familie? Want het eerste ziet er mij moeilijk uit (niet gemeen bedoelt).

snap ik.
ik heb regelmatig wat gelezen over begeleid wonen, bij vrienden/familie is geen optie.

of om iemand te regelen die de problemen oplost? of een ‘beschermer’ in huis?

Begeleid wonen gaat niet zomaar (spreek uit ervaring). Loop je al bij jeugdzorg of heb je daar gelopen? Want zonder zorg indicaties kom je daar niet zomaar binnen wanneer je net 16 bent.

Hangt er vanaf wat de problemen zijn. Financiële problemen, lichamelijk/psychische mishandeling, … ( je hoeft niet te zeggen wat er gaande is als je dit niet wilt).

owja + mijn advies kan nutteloos zijn want ik weet niet hoe dit allemaal in NL werkt

nee, hoe zou ik daar bij kunnen?
aan de ene kant schoppen ze me soms het huis uit, en aan de andere kant mag ik absoluut niet 1 min naar de Ah omdat het gevaarlijk is :hammer:

Je mag me btw ook noten als je wilt. Ik woon momenteel begeleid (sinds 16, nu 18) en heb ook ervaring met jeugdzorg.

Ernstige Psychische problemen(al zo’n 4 jaar nu).

aan de ene kant zou ik zelfmoord willen plegen(nooit echt heel serieus over nagedacht), maar dat lost niks op. ik wil leven, ik wil dit oplossen.

ik kan er gewoon niet meer tegen.

Bij Jeugdzorg kom je alleen wanneer er echt iets gevaarlijks of bedreigends aan de hand is. Of wanneer bijvoorbeeld een huisarts of school een melding maakt dat ze zich zorgen maken. Dat je af en toe niet weg mag snap ik ergens wel omdat je natuurlijk nog maar 15 bent. Dan kunnen ouders (vooral vaders) nog even extra bezorgd worden omdat ze bang zijn dat je binnenkort op gaan groeien.

Het huis uit schoppen, is dit letterlijk, dat je buiten word gestuurd en niet meer naar binnen mag. Of is het meer dat ze je dat gevoel geven?

Bij jou, of bij je ouders? Want als het bij jou problemen zijn, dan raad ik je absoluut af om begeleid te gaan wonen, omdat je opeens enorm veel verantwoordelijkheden krijgt. Dan is er eigenlijk ook geen vangnet meer wanneer het fout gaat.

Zelfmoord lost idd niks op. Je bent jong en hebt nog een hele leven om nog te gaan leven, ik zou dat niet opgeven. Goed dat je dit niet als een oplossing ziet.

ja, zij weten heel goed dat het slecht is wat ze doen, en ze verbergen het ook voor familie “om problemen te voorkomen” krijg steeds waarschuwing als we bij de dokter zijn dat ik niks mag zeggen over wat ze thuis doen.

ik heb nog nooit iets gevaarlijks gedaan, of iets waardoor ze me niet zouden kunnen vertrouwen.
nooit aggressief geweest, of zelfs gescholden.
en ik snap niet dat ik dit blijven accepteren, maar ik weet niet wat ik anders zou kunnen doen.

soms letterlijk, maar ze ‘bluffen’ ook vaak. dat ze me opgeven voor adoptie of in een inrichting stoppen etc.

bij mijn ouders, waardoor het steeds meer effect op mij heeft.
zelfstandigheid kan ik prima aan(denk ik…) alles beter dan hier thuis.

Ik weet niet of dit een oplossing kan zijn, maar ik kan het altijd voorstellen. Samen naar de spycholoog gaan? Een apart gesprek en daarna volgende groepsgesprekken. Klinkt stom maar het kan echt helpen.

Wat is het dan dat ze verbergen en waar jij je mond over moet houden? Als je het liever niet openbaar op een forum zet hoeft dat niet hoor, maar dan weet ik of het drastisch veranderd moet worden.

Ik den kdat het ook niet aan vertrouwen ligt, bezorgdheid ligt nou eenmaal in de persoonlijkheid van de meeste ouders en ik vind het iig fijn om te horen dat ze wel bezorgd zijn. Dit toont aan dat ze wel om je geven en je veilig willen zien.

Zeggen ze dat in een ruzie of iets dergelijks, wanneer het van beide kanten komt? Want iedereen zegt weleens iets in woede. Daarmee keur ik het absoluut niet goed dat ze zoiets zeggen, maar uitspraken gebeuren af en toe. Ik heb in woede ook nare dingen tegen mijn moeder gezegd.

Ik wil het ook echt niet kleiner maken dan het is, of het goed praten, alleen ik weet hoe erg het is wanneer je hierdoor het contact met je ouders nog lastiger maakt en zelfs verbreekt, en dat wil ik je graag besparen.

om het kort te houden,psychische mishandeling.
ook buiten ruzie’s om, en tegenwoordig ook vooral omdat ze weten als ik iets wil, dat ik er ook voor ga.
bijna elke kans gebruiken ze om mij kapot te maken, elke zin die ik ook maar tegen ze zeg.

Wanneer je ouders psychische problemen hebben (ook officieel, of puur dat het nog niet gediagnosticeerd is?) Dan is dat een goede reden om uit huis te gaan, aangezien de thuissituatie dan niet veilig is. Wat er dan wss gaat gebeuren is dat je naar een pleeggezin gaat, aangezien net 16 een leeftijd is dat je eigenlijk nog niet eens begeleid MAG wonen. Of je het aankunt of niet. Of dat je ergens tijdelijk bij familie word ondergebracht, of in een tijdelijke groepswoning.

Aangezien het geen crisissituatie is, niet qua ernst, maar in het algemeen. Gebeurt dit wss niet binnen een paar weken. Er zijn lange wachtlijsten voor zowel als begeleid wonen, groepswoningen en pleeggezins vormen.

Ik zou danals ik jou was, naar de huisarts stappen, zelf. (dit kan gewoon, desnoods zeg je dat je erheen wil om een vrouwenprobleempje te bespreken) en geef je de gehele situatie aan en zeg je dat het ernstig is en dat je wilt dat er iets aan gedaan wordt. De huisarts heeft geheimhoudingsplicht naar jouw ouders toe en zal dus niet direct naar jouw ouders stappen en hen inlichten. Zij/Hij zal dan wss contact opnemen met jeugdzorg, een andere instantie of de kinderbescherming (onwaarschijnlijk de laatste) en die zullen het verder overnemen. Wanneer zij het ook als schadelijk opvatten is de kans groot dat er iets mee word gedaan.