15 jaar en nooit meer alleen..

hallo lieve lezers, zoals jullie zien is dit het nieuwe topic van mijn verhaal.
De titek is ook iets verandert, omdat 15 toch geloofwaardiger is.
Ik raad de oude lezers aan om ook weer alles opnieuw te lezen omdat alles een beetje aangepast zal zijn, sommige stukjes misschien missen en er ook hele nieuwe bij gaan komen.
Ik hoop dat jullie er weer net zo van genieten als ik!

Dit verhaal gaat over Roxanne, laat haar een voorbeeld voor iedereen zijn.

Schichtig keek ik om me heen; zag ik bekenden? Maar in de saaie witte ziekenhuishal liepen alleen maar artsen in witte jassen en wat oude mensen. Opgelucht haalde ik adem en liep rechtdoor naar de ziekenhuisapotheek. Ik begon langzamer te lopen tot ik uiteindelijk sloffend naar de nummertjes automaat liep. Ik trok een nummertje en ging zitten op een van de stoelen. B522 was mijn nummer. Ik keek op het bord, nog 10 mensen voor mij. Dat kon nog wel even duren. Onzeker bekeek ik de rij met mensen, ik voelde me alsof ze konden zien wat ik hier kwam doen. ‘weer zo’n domme tiener’ zouden ze denken ‘zeker niet opgelet bij voorlichting op school’ ik slikte mijn opkomende tranen weg. Hoe had ik zo stom kunnen zijn? Voor een keer kan geen kwaad hadden we gedacht, hij had me overgehaald ‘ik weet wat ik doe’ had hij geruststellend gezegd. Ja,hij wel die ongelofelijke stomme zak. 6 weken was het al geleden,en in die weken nog geen klein spoortje van mijn verwachtte menstruatie.
Dus hier zat ik dan, pas 15 lentes jong en nu al te wachten in de apotheek van het ziekenhuis om te vragen naar een zwangerschapstest. Al een week was ik doodsbang voor dit moment geweest, wat zouden ze wel niet denken als ze mij achter de balie zagen staan? Ik keek weer op het bord waar de nummers stonden. Nog 1 voor mij,ik kon nog snel weggaan. Ik voelde kriebels in mijn buik en in een opkomende paniek opwelling stond ik op.
Net toen ik me om wou draaien hoorde ik een ping, “B522?” riep een zuur uitziende vrouw. Ik draaide me weer om en sjokte naar de toonbank toe, ze deed me denken aan een strenge lerares. Haar dunne onverzorgde haar in een strenge knot strak naar achter gebonden, een klein rond brilletje en een stel dunne lippen in een strakke streep. “Wat mag het zijn?” vroeg de vrouw verveeld. Ik haalde diep adem, “Mag ik een…euhm…Hebben jullie ook zwangerschapstesten?” vroeg ik zachtjes, haast fluisterend. De vrouw knikte en verdween naar de schappen. Ze kwam terug met twee doosjes. Nouja eerder dozen, ik had het gevoel dat iedereen naar haar keek “Een enkele of een dubbele?” ik onderdrukte de neiging haar aan haar knot te toonbank over te trekken, deed ze dit om mij te irriteren ofzo? Waarom zou iemand in vredesnaam twee testen moeten hebben? Je hebt er toch maar 1 nodig om de uitslag te weten? “Een enkele graag” antwoordde ik met een geirriteerde glimlach op mijn gezicht. “dat is dan 7,40” snel haalde in mijn pin pas door de automaat en toetste mijn pincode in. “Is het voor jezelf?” vroeg de vrouw op dezelfde verveelde toon die ze al eerder had gebruikt, terwijl ze de test in een tasje deed. “Nee,voor mijn buurjongen” schreeuwde ik bijna. Oh fijn,nu keek dus wel iedereen naar me. Ik stamelde mijn excuses en griste het tasje van de toonbank. Met vuurrode wangen holde ik het ziekenhuis uit.

Op het terrein van het ziekenhuis zocht ik naar mijn fiets, het was hier 1 groot doolhof, hoe konden mensen in godsnaam hier de weg vinden?
Tegen de tijd dat je 1 van de 20 ingangen had gevonden was je 3 jaar ouder en hoogstwaarschijnlijk overleden aan je verwondingen. Eindelijk vond ik mijn fiets, ik zocht in mijn zakken naar mijn fietssleutel. Die op de een of andere wonderbaarlijke manier áltijd ergens anders leek te zitten dan waar ik dacht dat ik hem gestopt had.
Tot mijn grote schrik kwam ik erachter dat hij dit keer echt nergens te bekennen was.
Ik keek om me heen of hij niet ergens gevallen was en zag toen dat mijn fiets niet eens op slot stond.
Geirriteerd zuchtte ik, ik was ook zo’n domme trut af en toe.
Ik stapte op mijn fiets en fietste zo snel mogelijk richting huis, onderweg probeerde ik aan iets anders te denken dan aan de test die ik net gehaald had. Nog nooit had ik zo’n spijt gehad van iets wat ik had gedaan. Die stomme Bing, en die domme blonde ik!
Naief was ik geweest, tot over mijn oren verliefd op de dingen die hij tegen me zei.
Hoe hij mij liet geloven dat ik de enige voor hem was, dat ik spéciaal was.
Ik walgde van mezelf als ik er nu aan terug dacht. Alles was een grote leugen geweest, de mooie tijden die ik dacht dat we samen gehad waren… Uiteindelijk was het hem maar om één ding te doen… Voor maanden had ik geen enkele jongen meer vertrouwt. Iedere keer had ik mezelf voorgenomen om nooit meer in te gaan op Bings uitnodigingen om even te ‘praten’ maar steeds won mijn hart het van mijn hoofd. Steeds weer stond ik klaar om meneer te plezieren, steeds weer liet ik me overhalen. Zo ook dus een aantal weken geleden.
En nu fietste ik in een noodgang naar huis. Bang voor wat er komen ging, bang voor wat er zou gaan gebeuren. Bang voor een stomme test.

Roosje is weer terug! :grinning:
Super leuk verhaal, k hoop dat je gauw weer een stukje post!

dus je begint nu weer helemaal opnieuw als ik het goed begrijp?
maar natuurlijk verder!

xxx

huh, waarom begin je opnieuw terwijl je in het andere topic halverwege bent??

ik begin opnieuw omdat ik zelf nog niet helemaal tevreden was over hoe het eruit zag. Bovendien zijn de meeste stukjes net te kort voor een heel hoofdstuk, en uiteindelijk hoop ik toch dat het een boek kan worden :wink: en op deze manier kunnen jullie & ik weer helemaal in t verhaal komen. :wink:

oh euh wel ik zal wel wachten tot het stukje waar we ware.
want alles opnieuw weer leze, benk te lui voor =D
mr sou je wel het originele& betere hier posten?
want als je er n boek van gaat maken kan het wel zijn dat het n probleem wordt.

najaa ^^ sneeeel vedr dusss
x

Zou je dan asjeblieft, asjeblieft dan iets sneller willen posten :$. Je verhaal is prachtig, heb de vorige topic ook gelezen. Geweldig.

wat maakt het uit dat ze opnieuw begint, ze zei toch al dat ze dingen heeft aangepast (: ?
zeker verder met schrijven!

natuurlijk ben je hier vrij in, maar ik raad wel aan om door te lezen, aangezien ik sommige stukjes dus verwijder en er ook nieuwe bijplaats :wink:

:flushed: vaagheid. Komt er na 100 pagina’s dan een ‘16 jaar en nooit meer alleen’- topic ofzow?

ik zal het echt proberen, maar zoals ik al zei ben ik nog steeds een beetje van streek. Dus mijn dagen hebben zijn ups&downs, maar bij de ups zal ik proberen zoveel mogelijk te plaatsen. Ik heb zo een afspraak dus als ik me vanavond net zo voel als nu komt er vanavond zeker weten een stukje :wink:

in het vorige topic werd ze ook 15, dus dan had ik dan de titel ook aan moeten passen.
Ik ben tevreden met deze titel en zo blijft het waarschijnlijk ook :slightly_smiling_face:

nieuwe lezer =) more <3

Leuk stuk!
Maar als je het ziekenhuis uitkomt ben je meestal al geholpen met je verwondingen, en heb je dus alle tijd om je fiets te zoeken. :grinning:
Haha sorry moest ff.

xx

Heb het vorige topic ook helemaal gevolgd! leuk dat je nu stukjes anders doet zodat het waarschijnlijk echt een boek kan gaan worden! bij mij staat die dan zeker in mijn kast!
Nu zet ik hem weer bij favo :wink:

Xx
Owja: Verder <3

Oeps dubbelpost.

Wat ik zou doen als ik jou was, het volgende stuk, achter het eerste stuk plakken. ( wel alinea’s maken hè :slightly_smiling_face:. ) Dat is veel makkelijker dan dat je lezeressen alle pagina’s moeten doorspitten om een stuk verhaal te zoeken.Wordt het ook gelijk overzichtelijker.

Lezeressen kunnen bij mij op de pagina mijn nieuwste post zien, vind ik zelf wat handiger. Maar bedankt voor de tip :wink:

ik ga nu het 2e stukje bewerken

Hmm ik heb nu net het hele vroige verhaal uitgeprint, maarja ik ben benieuwd!

Hijgend kwam ik thuis, onderweg was ik 3 keer bijna aangereden en heel wat chauffeurs hadden kwaad getoeterd. Ik gooide mijn fiets in de schuur en haalde een paar keer goed adem. Ze zagen het direct als ik een beetje van streek was. Ik haalde snel een hand door mij haar en kwam zo normaal mogelijk binnenlopen.“Hoi mam!” riep ik, ik gaf mijn pa een knuffel en sjeesde naar boven.
Ik zette mijn pc aan en las de gebruiksaanwijzing van de test. Het klonk allemaal zo simpel, maar de uitslag van die test zou wel eens mijn leven drastisch kunnen veranderen. Ik nam de test mee naar de badkamer en volgde braaf de aanwijzingen op. Nu nog 3 minuutjes wachten, ik meldde me aan op msn en zette mijn status offline. Zenuwachtig trommelde ik met mijn vingers op mijn bureau en hield de klok goed in de gaten. Allerlei gedachten flitsten door mijn hoofd. Wat als ik het was? Wat moest ik dan? Van de vader hoefde ik geen steun te verwachten, maar van wie dan wel? Mijn ouders zouden razend zijn en me waarschijnlijk uit huis schoppen. Ik wist van een jongen op school dat dat echt niet fijn was. Snel wierp ik een blik op de test om te kijken of er al wat stond. Het zweet stond in mijn handen en mijn hart bonsde in mijn keel. Had ik dat goed gezien? Tranen sprongen in mijn ogen toen ik de test goed bekeek. “Ohmygod” fluisterde ik geluidloos. De twee rode streepjes van de test leken opeens op duivelsogen. Versteend staarde ik ernaar. Mijn gedachtes waren bevestigd; ik was zwanger… 15 en zwanger. Ik probeerde mijn op hol geslagen ademhaling onder controle te krijgen. Er groeide gewoon iets in mij,een mensje van ongeveer een halve centimeter. Met een hartje dat klopte en hersentjes die werkten. Mijn gedachten werden verstoord door mijn moeder “Lieverd kom je eten?” “Jaa ik kom!” riep ik terug.

Zwijgend at ik mijn eten op, lasagne. Daar was ik gek op.
Alleen vandaag kreeg ik geen hap meer door mijn keel.
Het kon niet waar zijn, hoe had dit ooit kunnen gebeuren? Natuurlijk was het mijn eigen domme fout. Maar Bing had gewoon zijn zaakjes op orde moeten hebben! “Wat ben je stil Rox” merkte mijn moeder op. “Ja… Ik ben een beetje moe” verzon ik snel.
Dit hielp, want mijn vader begon tegen mijn moeder dat ‘de jeugd van tegenwoordig’ steeds minder actief werden, en dat ze vroeger pas veel hadden moeten doen op school. Toen hadden ze zelfs op zaterdag les!
Mijn vader had het niet zo op de modernisering van Nederland, hij vond dat vroeger alles beter was, en dat veel kinderen van nu het toen niet overleefd zouden hebben.
Hij was nogal volgens het oude boekje, hij vond het dan ook vreselijk dat ik zo modern was. Het liefst zag hij me blokfluit spelen, of turnen of iets anders geks dat ik vroeger ooit leuk gevonden had.
Hij moest eens weten… Als hij wist dat ik zwanger was had ik geen leven meer. Nee, onder geen enkele voorwaarde mochten mijn ouders dit weten.
Mijn moeder was wel een schat, maar een soort van bang voor mijn vader.
Het vervelende hiervan was dat ze het dus altijd met mijn vader eens was. Zelden kon ik haar in vertrouwen iets vertellen, toen ik voor het eerst een vriendje had wist mijn vader dit dan ook direct. Hij vond dat deze jongen zich dan maar eens voor moest komen stellen.
Uiteindelijk onderwierp hij de arme ziel toen aan zo’n erg kruisverhoor dat het de dag erna direct uit was.
Als hij zou weten dat ik al verder was gegaan met jongens en dat ik nu zwanger was wou ik de gevolgen niet weten. Maar wat moest ik dan?
Langzaam kauwde ik op mijn laatste hap lasagne, “Mag ik van tafel ma? Ik heb nog een hoop huiswerk” vroeg ik, terwijl ik moeite deed om mijn opkomende tranen te bedwingen. Ze knikte, en ik liep snel de woonkamer uit.

Zacht snikkend trok ik me terug op mijn kamer. Wat zou Bing zeggen als hij dit wist? Ik twijfelde of ik hem moest bellen of niet,hij zou boos worden dat was zeker maar wat zou hij doen? Zou hij mij eigenhandig een miskraam laten krijgen of zou hij alleen zeggen dat ik het moest laten weghalen. Ik was er zeker van dat hij geen kind wou, zeker niet van mij. Maar wat wou ik eigenlijk? Ik schrok,mijn eerste reactie was geweest;weghalen. Maar ik was minderjarig,dus dan moesten mijn ouders toestemming geven. Dat was dus geen optie. Maar…Wat dan?
Zwijgend speelde ik met mijn mobiel, ik klapte hem open, en dicht… En weer open, dan weer dicht…Even staarde ik er een tijdje naar. Bing moest het toch weten… En misschien reageerde hij wel aardiger dan ik dacht.
Ik klapte mijn mobiel open en zocht zijn nummer op. Daar stond hij bij de ‘B’ van Bing. Ik zuchtte en drukte op het groene knopje. De pieptoon sneed in mijn oren en net toen ik op wou hangen werd er opgenomen.
“Yoo met Bingo” klonk het aan de andere kant van de lijn. “He met mij” zei ik zachtjes. Ik kreeg bijna direct al spijt dat ik hem had gebelt. Waar was ik nou eigenlijk mee bezig? “Rox? Wat moet jij nou weer” vroeg hij geirriteerd. Ik rolde met mijn ogen,hij kon ook nooit eens normaal doen. “Weet je nog de vorige keer? Toen je zo goed wist wat je deed?” snauwde ik. “Waar doel je op” zuchtte hij “Kijk ik weet dat ik goed ben maar echt je kan…” “IK BEN ZWANGER” schreeuwde ik bijna, en ik barstte in snikken uit. Het was maar goed dat mijn ouders hun muziek beneden hard hadden aanstaan…
Voor hij kon reageren begon ik mijn tirade “het is jouw schuld! Jij wist toch zo goed wat je deed?! Er kon togh niks gebeuren?! Ik haat je! Hoe kon je me dit aandoen klootzak!” Toen stortte ik helemaal in, “Bing wat moet ik nou” jammerde ik, terwijl tranen over mijn wangen stroomden. Je zou denken dat Bing begrip vol reageerde, maar nee. Hij zette het op een schreeuwen. “JE BENT WAT?! JE HAALT HET WEG VIEZE SLET IK ZWEER HET JE” Schreeuwde hij woest. Ik snikte nog harder,ik had hem nooit moeten bellen. Hij begreep dit niet,dit was alleen ‘zijn’ probleem in zijn ogen. En hoe ik me voelde kon hem geen bal schelen. Terwijl ik zwanger was, als hij wilde hoefde hij daar helemaal niks mee te maken te hebben. Het bleef een tijdje stil. “Morgen ben ik in town,kom om 7 uur achter jouw huis” gromde hij. En toen hing hij op. Met betraande ogen staarde ik naar het lege scherm van mijn mobiel en keek daarna in de spiegel, mijn felblauwe ogen waren troebel van de tranen en de mascara was van mijn lange wimpers gestroomd. Ik bekeek mezelf, ik mocht er zijn. Genoeg jongens die wel om mij konden geven, die me wel respecteerden. Ik kreeg vaak genoeg complimenten over mijn slanke lichaam dat ondanks mijn leeftijd echt wel volwassen was. En ik was erg trots op mijn zachte lange blonde haren waar veel slag in zat. Ik was mooi, op mijn eigen manier. Maar Bing had het voor alle jongens verpest, hij was mijn eerste echte liefde geweest en ondanks de verhalen die er gingen over dat hij meisjes alleen maar gebruikte was ik dolgelukkig iedere keer als hij zei dat hij van me hield of zei hoe erg hij me miste. Zijn smsjes hadden me blind gemaakt van liefde en uiteindelijk was ik met open ogen in zijn val getrapt. En ookal had hij nu een ander slachtoffer, of vriendin zoals hij haar noemde ik had nog steeds een zwak voor hem. En ieder lief woordje raakte me net zo hard als eerst. En dan ging ik weer naar hem toe,in de hoop dat hij me terug zou nemen…