Auteur Topic: [Verhaal] Handboek voor verwende meisjes  (gelezen 315892 keer)

Northern

  • ******
  • Berichten: 26.730
    • Bekijk profiel
« Reactie #50 Gepost op: 06 juni 2013, 15:45:33 »
Leeeuk! snel verder!

Sid

  • **
  • Berichten: 908
    • Bekijk profiel
« Reactie #51 Gepost op: 06 juni 2013, 17:46:41 »
We zouden hééél graag nog een stukje lezen ^^



Remind yourself that it's ok not to be perfect.

Kaat

  • **
  • Berichten: 336
    • Bekijk profiel
« Reactie #52 Gepost op: 06 juni 2013, 19:35:53 »
We zouden hééél graag nog een stukje lezen ^^

'Lovelife'/

  • *
  • Berichten: 27
    • Bekijk profiel
« Reactie #53 Gepost op: 06 juni 2013, 20:16:20 »
Echt een super verhaal kan niet wachten tot het volgende stukje  :bounce:

Northern

  • ******
  • Berichten: 26.730
    • Bekijk profiel
« Reactie #54 Gepost op: 06 juni 2013, 21:29:50 »
We zouden hééél graag nog een stukje lezen ^^

Zekerrr!

Nastydeer

  • ***
  • Berichten: 2.207
    • Bekijk profiel
« Reactie #55 Gepost op: 06 juni 2013, 22:18:52 »
We zouden hééél graag nog een stukje lezen ^^
Ik was Blueoreo♥

Peppermint

  • ***
  • Berichten: 3.344
    • Bekijk profiel
« Reactie #56 Gepost op: 06 juni 2013, 22:22:50 »
Hij komt er zo aan!
I don't care what you think about me, I don't think about you at all

Northern

  • ******
  • Berichten: 26.730
    • Bekijk profiel
« Reactie #57 Gepost op: 06 juni 2013, 22:50:36 »
^Yes!

Peppermint

  • ***
  • Berichten: 3.344
    • Bekijk profiel
« Reactie #58 Gepost op: 06 juni 2013, 23:19:32 »
Nog geen kwartier later zitten we in EJ’s Porsche.
 Nadat de bel was gegaan, heeft EJ bij de administrator een knap stukje acteerwerk laten zien.
 Een griepje faken kan hij als de beste. De administratoren , we hebben er drie, krijgen altijd medelijden en bieden hem vaak de halve voorraad aan pillen aan. Ik denk dat de vrouwelijke administrator, een stagiaire van begin twintig, stiekem behoorlijk op hem geilt. Hij krijgt bij haar echt alles voor elkaar. Volgens mij heeft hij dit jaar nog geen enkele keer een straf hoeven te doen. En dat terwijl mijn teller al ver boven de dertig staat.
 Nu was het dus mijn beurt om de actrice in mezelf naar boven te halen. Ik moet de school bellen en hen laten geloven dat ik Carice Ter Haalen, oftewel de moeder van EJ, ben.
 Onze school heeft namelijk de nogal irritante “Laat je ouders even bellen als je thuis bent”-regel. Maar EJ en ik hebben dit trucje al zo vaak uitgevoerd dat het minder geloofwaardig is als de echte Carice de school op belt. Mijn “Carice”-stem is er inmidddels bekender dan die van haar.
 Ik stel mijn telefoon zo in dat mijn nummer niet herkend kan worden en bel dan de school op.
 
 ‘Goedemorgen,dit is Karlijn de Boer van het Sint-Martinuscollege, waarmee kan ik u van dienst zijn?’
 Ik zet mijn volwassen, moederlijke kakkerstem op. ‘Goedemorgen, u spreekt met Carice Ter Haalen, de moeder van Erik-Jan Ter Haalen. Ik bel even om te zeggen dat hij veilig thuis is aangekomen. Hij is inmiddels in bed gaan liggen met een kruik en een aspirientje.’
 ‘Oké, bedankt voor uw belletje. Wens hem veel beterschap van me en een prettige dag verder.’
 Ik hang op en kijk EJ glimlachend aan. ‘Veel beterschap van Karlijn.’
 Hij begint te lachen. ‘Wat lief. Jammer van dat mislukte peroxidekapsel, anders had ik haar allang mee uit gevraagd.’
 Ik grinnik. ‘Ik snap eigenlijk niet waarom je dat nog steeds niet gedaan hebt. Het is zo’n schatje! Als je het lage IQ en de convectiekleding weg denkt, is ze de vrouw van je dromen!’
 ‘Blijft er nog iets over dan?’ vraagt hij met een grijns.
 ‘Jazeker. Een prachtige collectie aan vetrolletjes!’
 EJ’s lach wordt nog groter. ‘Je bent te erg, V.’
 ‘Ik weet het.’ Zeg ik, nog steeds nagrinnikend.
 EJ slaat af en rijdt mijn straat in. We moeten langs mijn huis om mijn bikini op te halen. Hoe goed de broer/zus-band tussen mij en EJ ook is, naakt met hem in de sauna zitten gaat me toch net even iets te ver.
 EJ rijdt de oprit op. Het grind kraakt onder de autobanden en tot mijn grote opluchting rijdt hij helemaal tot aan de voordeur. Dat is ook weer beter voor mijn voeten.
 ‘Ik ben zo terug.’ Ik stap uit en slinger mijn tas over mijn schouder. Als ik op het opstapje voor de dubbele voordeur sta, begin ik in mijn zakken te graven.
 Slechte gewoonte, ik weet het, maar ik heb de neiging om allerlei dingen in mijn broekzakken te stoppen. Geld, sleutels, pasjes, lipgloss. Het gevolg is dat ik vaak de helft niet meer terug kan vinden.
 Na wat gefriemel heb ik hem. Ik wurm mijn huissleutel uit mijn achterzak en open de voordeur.
 Op mijn tenen sluip ik over de marmeren vloer, in de hoop dat Angelica me niet hoort.
 ‘Farfalla! Ben jij het?’ gilt ze op haar zangerige toon zodra ik drie stappen heb gezet. Ze heeft serieus het gehoor van een goedgetrainde herdershond. Ze heeft haar carrière bij de FBI absoluut misgelopen .
 Nog een keer komen de hogen klanken van haar stem uit de keuken. ‘Farfallaaaaa?’
 Farfalla is haar koosnaampje voor mij. Het is Italiaans voor vlinder.
 Persoonlijk vind ik het niet erg toepasselijk, maar Angelica denkt daar heel anders over.Het is in haar familie gebruikelijk om iedereen een bijnaam uit de dierenwereld te geven. Angelica heeft die traditie in onze familie voortgezet. Xavier’s bijnaam is Babbiuno, oftewel Baviaan. Gek genoeg vind ik die dan wel weer erg goed passen.
 Ik sluip verder door de hal, richting de grote trap.
 Net als ik mijn voet op de eerste stenen tree zet, komt ze de hal in met Xavier op haar heup.
 ‘Oh, la mia ragazza, jij zit in grote probleem! De school heeft mij gebeld. Zij vragen waar zijn jouw ouders? Maar ik weet het niet. Zij zeiden zij tua madre opbellen. Daarna tua madre mij opbellen. Zij was woest! Zij schreeuwen en schreeuwen! Zij komt naar huis! Jij moet wachten hier tot zij thuis is.’ Angelica kijkt me bezorgd aan. ‘Wat is gebeurd, Farfalla? Tua madre nooit thuisgekomen voor zoiets.’
 Ik slik. Ik vind het zielig voor Angelica dat zij al het gezeik over zich heeft heen gekregen, maar ik kan haar niet vertellen over het filmpje. Haar hart zou het begeven. Ik hou te veel van haar om haar dat aan te doen. Ze zal denken dat het allemaal haar schuld is, dat zij iets fout heeft gedaan. Terwijl het tegenovergestelde waar is.
 ‘Het is niks, Angelica. Alles komt goed.’ Ik loop snel de trap op, Angelica loopt achter me aan, Xavier speelt met haar haar en brabbelt wat onverstaanbare dingen.
 ‘Wat gaan jij doen? Waarom ben jij niet op school?’ Onze stappen galmen over de marmeren treden de ronde hal door.
 Zwijgend ga ik mijn kamer in en loop direct door naar mijn inloopkast. Ik klik het licht aan en neem even de tijd om te bedenken waar ik mijn bikini’s ook al weer had liggen.
 ‘Maak je geen zorgen. Ik ga gewoon even een dagje weg met EJ.’ Zeg ik op geruststellende toon.
 ‘Met Cavallo? Waarheen? Jij toch niet weglopen?!’ Haar stem slaat over en haar Italiaanse accent wordt steeds sterker. Dat gebeurt altijd als ze emotioneel word. ‘Maar Cavallo moet ook naar school!’
 Cavallo is EJ’s bijnaam. Angelica ziet hem als deel van de familie.
 De eerste keer dat ze hem zag heeft ze hem minutenlang in het Italiaans staan bewonderen. Hij was pas vier en begon te huilen omdat hij die dikke vrouw die een rare, onverstaanbare taal sprak, eng vond. Ondanks dat vond Angelica de gelijkenis met een groot en loyaal volbloed paard al erg treffend. Ik kan haar nu absoluut geen ongelijk meer geven. EJ is voor vele meisjes een ware God. Hij heeft het toch verdomde goed voor elkaar.
 Ik graai wat in mijn mandje met bikini’s. Ik heb er eigenlijk veel te veel, in allerlei kleuren en modellen. Misschien moet ik er wat aan het Leger des Heils doneren.
 Terwijl ik een Lanvin bikini in mijn tas prop, ratelt Angelica maar door. Ik heb medelijden met haar, maar ik heb nu gewoon niet de wil om een moeilijk gesprek met haar aan te gaan.
 Ik doe het licht uit en loop de gang weer op.
 ‘Farfalla! Jij kunt niet weggaan! Wat moet ik tegen tua madre zeggen? Zij is woest. Zij straks nog woester!’
 ‘Farfalla stout?’ vraagt Xavier met grote puppyogen aan Angelica. Hij begint, tot grote irritatie van mijn moeder, Angelica’s spraakgewoonten over te nemen. Ik kan me eigenlijk niet herinneren dat hij EJ en mij ooit anders heeft aangesproken dan met onze bijnamen. Zijn Italiaans is inmiddels beter dan zijn Nederlands.
 ‘Si, tue sorella is erg stout.’ Stemt ze met hem in.
 ‘Bambina cattiva!’ Xavier wijst beschuldigend met zijn kleine vingertje naar me.
 Sarcastisch rol ik met mijn ogen en zo snel als ik kan ga ik de trap af. Met moeite houdt Angelica me bij.
 Half hollend ga ik de gang door, om maar van alle vragen af te zijn.
 Met een ruk trek ik de voordeur open.
 ‘Ciao’ zeg ik tegen de afkeurend kijkende Angelica. En dan trek ik met een klap de deur weer achter me dicht.
 
Notitie:
Farfalla: Vlinder
Babbuino: Baviaan
La mia ragazza: Mijn meisje
Tua madre: Jouw moeder
Cavallo: Paard
Tua sorella: Jouw zus
Bambina cattiva: stout meisje[/size][/font]
I don't care what you think about me, I don't think about you at all

Sid

  • **
  • Berichten: 908
    • Bekijk profiel
« Reactie #59 Gepost op: 06 juni 2013, 23:21:00 »
ik kan goed zien, maar dat is me nu wel even te klein :')

zelfs tegen de huishoudster is ze grofgebekt :o


« Laatst bewerkt op: 06 juni 2013, 23:26:52 door Jade »
Remind yourself that it's ok not to be perfect.

Peppermint

  • ***
  • Berichten: 3.344
    • Bekijk profiel
« Reactie #60 Gepost op: 06 juni 2013, 23:23:14 »
^ Haha, je was te snel. Dat heb ik telkens als ik uit word kopieer, dan moet ik het eerst posten en dan pas ik het vervolgens aan.

So, there you go!
I don't care what you think about me, I don't think about you at all

Northern

  • ******
  • Berichten: 26.730
    • Bekijk profiel
« Reactie #61 Gepost op: 06 juni 2013, 23:33:30 »
Super leeeeuuk!!

PERFECTIONING

  • **
  • Berichten: 962
    • Bekijk profiel
« Reactie #62 Gepost op: 07 juni 2013, 08:02:43 »
Een like voor jou en het verhaal!
“The story so far: In the beginning the Universe was created. This has made a lot of people very angry and been widely regarded as a bad move.”

Nastydeer

  • ***
  • Berichten: 2.207
    • Bekijk profiel
« Reactie #63 Gepost op: 07 juni 2013, 17:37:13 »
Ik heb best wel medelijden met die werkster
Ik was Blueoreo♥

Niceleanth.

  • ***
  • Berichten: 3.982
  • It always seems impossible until it's done.
    • Bekijk profiel
« Reactie #64 Gepost op: 07 juni 2013, 18:02:55 »
Vind het echt een leuk verhaal, heb alle stukjes gelezen, en dat doe ik normaal echt nooit... :bounce:
When life hands you lemons, find a really annoying guy with paper cuts and have a good laugh...

'Lovelife'/

  • *
  • Berichten: 27
    • Bekijk profiel
« Reactie #65 Gepost op: 08 juni 2013, 22:57:55 »
Next next next  :bounce:

valerie

  • *
  • Berichten: 6
    • Bekijk profiel
« Reactie #66 Gepost op: 09 juni 2013, 09:49:40 »
Wanneer komt er weer een nieuw verhaal.  :blush:

Lianne

  • ***
  • Berichten: 1.147
  • The only limits in life are the ones you create.
    • Bekijk profiel
« Reactie #67 Gepost op: 09 juni 2013, 11:55:02 »
Leeuk verhaal! Ik ga je volgen, het pakte me meteen.
Snel weer een stukje!
I fell in love the way you fall asleep: slowly, and then all at once. - John Green

Heart

  • ******
  • Berichten: 54.274
    • Bekijk profiel
« Reactie #68 Gepost op: 09 juni 2013, 17:35:08 »
Hier een stille lezer, TS plaatst hier ongeveer 3 dagen niks meer (in dit forum dan), maar ik blijf het volgen, echt een leuk verhaal!
Doing what you've been doing is going to get you what you've been getting.

jedolwinine

  • **
  • Berichten: 227
    • Bekijk profiel
« Reactie #69 Gepost op: 09 juni 2013, 18:27:52 »
Dit ga ik volgen (:
YOLO. You Only Live Once.
If you obey all the rules, you miss all the fun. (:

Peppermint

  • ***
  • Berichten: 3.344
    • Bekijk profiel
« Reactie #70 Gepost op: 09 juni 2013, 21:32:12 »
Lieve meiden, sorry dat het zo lang duurde! Dat jullie het alvast weten, in de weekenden ben ik altijd nauwelijks thuis, dus vandaar het wachten. Bedankt voor de leuke reacties, super fijn om te zien dat jullie het graag lezen!

‘Goedemorgen meneer Ter Haalen, juffrouw Jones. Wat een genoegen u beiden weer te verwelkomen.’ Zegt Henriëtte, receptioniste van de Zilverlinde, op slijmerige toon tegen EJ. Nog zo één die haast klaarkomt bij zijn aanblik.
 Afwezig staar ik naar de fontein in het midden van de lobby. Het rustige geluid van het kabbelende water kalmeert me enigszins.
 Ik zucht en laat mijn ogen over de rest van de lobby glijden. Op vrijdagochtend is het, zoals gewoonlijk, tamelijk leeg. Pas tegen de middag zal het wat drukker worden.
 Niet dat de Zilverlinde daar erg onder te lijden heeft, ze maken een enorme omzet.
 Het is de favoriet bij de elite in Nederland, en dat is niet voor niets.
 De Zilverlinde staat bekent om zijn onberispelijke service, prachtige uitstraling, enorme variëteit aan massages, stoombaden, sauna’s en andere behandelingen. Dat ze geweldige cocktails en heerlijke gerechten hebben, werkt ook niet in hun nadeel.
 Henriëtte knippert charmant met haar wimpers als ze een lading handdoeken, badjassen en teenslippers op de balie legt.
 ‘Een hele prettige dag verder. Als ik je ergens mee van dienst kan zijn, wat dan ook, laat het me weten.’ Haar stem klinkt gemaakt hees. Een beetje als een pornoster in een slechte b-film. Volgens mij is Henriëtte zo toegewijd aan haar baan dat ze zelfs buiten haar taakomschrijving werkt. Wat een heldin!
 Ik grinnik om mijn eigen sarcasme. EJ kijkt me aan met een opgetrokken wenkbrauw. Hij weet precies wat ik denk: Zielig typje.
 EJ pakt de stapel op en geeft haar een speelse knipoog. Henriëtte giechelt nerveus en staart hem vervolgens smachtend aan. Haar telefoon gaat af. Ze lijkt het niet te merken.
 EJ buigt zich naar voor. Henriëtte doet hetzelfde. Haar gezicht verraadt precies wat er nu door haar hoofd gaat. Ze wil EJ. Onmiddellijk.
 Ze hangt nu ongeveer over de balie heen. EJ grijnst. ‘Volgens mij gaat de telefoon af.’
 Even kijkt Henriëtte verward. Dan laat ze zich snel weer van de balie zakken. ‘Euh, ja. Natuurlijk. Dankjewel.’
 Ze graait de telefoon uit de houder en neemt op. Haar hoofd is vuurrood. ‘Goedemorgen, met de Zilverlinde. Waarmee kan ik u van dienst zijn?’
 Lachend lopen EJ en ik naar de kleedkamers. We zouden echt op moeten houden met deze streken, het begint behoorlijk flauw te worden.
 ‘Hier, V.’ EJ geeft me een badjas, een paar teenslippers en twee handdoeken. ‘Ga je omkleden, ik zie je zo.’ En dan verdwijnt hij in de herenkleedkamer.
 Ik duw de deur van de dameskleedkamer open en zie tot mijn opluchting dat deze leeg is.
 De koelen beige stenen, het stromende water van de muur en de rustgevende muziek geven me een relaxt gevoel.
 Ik laat me op het bankje zakken en haal mijn telefoon tevoorschijn.
 Achttien smsjes en vijf gemiste oproepen. Ik bekijk ze niet eens en stuur alleen Chloé een berichtje om te laten weten waar ik ben.
 Ik leg mijn telefoon naast me en begin me langzaam uit te kleden. Mijn ledematen voelen zwaar en ik heb spierpijn. Als ik mijn bikini aan heb doe ik daar de badjas over heen. Hij is heerlijk zacht en geeft me een veilig gevoel.
 Het irritante zoemende geluid dat het zoveelste smsje aangeeft gaat vrolijk verder. Ik besluit hem maar gewoon helemaal uit te zetten.
 Dan valt mijn oog op mijn twitterapplicatie.
 Ik slik. Dit moet ik doen. Dit moet ik mezelf echt niet aandoen.
 Maar voor ik het weet heb ik twitter aangeklikt en typ ik mijn eigen naam in in de zoekbox.
 Er zijn veel hits. Heel veel hits. Te veel hits.
 Een machteloos, gefrustreerd gevoel verspreidt zich door mijn lichaam heen als ik de tweets lees.
 
 “Vesper Jones, waar gaat het toch heen?”
 Antwoord-tweet: “Naar de klote en totaal van de kaart.”

 
 Het ergste is, ze hebben nog gelijk ook.
Als ik mezelf een halve depressie heb aangepraat, besluit ik dat het tijd wordt om naar EJ te gaan. Die arme jongen zit daar al zeker twintig minuten op me te wachten.
 Ik prop mijn kleren in mijn tas en stop het geheel vervolgens in mijn persoonlijke kastje. Ik toets de beveiligingscode in en slof dan op mijn teenslippers de kleedkamer uit.
 EJ zit op het bankje in het midden van de binnentuin. Hij leunt relaxt naar achter en neemt een slokje van zijn gekleurde, vermoedelijk niet alcoholvrije, drankje. Ach ja, het kan erger. Er zijn tijden geweest dat we op vakantie onze dagen begonnen met een cocktailontbijt.
 ‘Zo, V. Je hebt je tijd wel genomen zeg.’ EJ knipoogt lief naar me.
 Moedeloos zak ik naast hem neer. ‘Ik heb twitter gecheckt. Het duurde even voor ik over die shock heen was.’
 EJ zucht. ‘Ik weet het, lieverd. Je kunt ook maar beter geen bladen lezen de komende tijd. De tv zal ik ook maar even uitlaten.’
 Ik frons boos. ‘Het slaat toch nergens op! Er is zat ellende in de wereld, mensen sterven van de honger, raken alles kwijt bij natuurrampen en ondertussen focussen degene waar het wel goed mee gaat zich op de privélevens van anderen, alsof ze niets beters te doen hebben.’
 God, deze machteloosheid en frustratie begint me op te breken. Straks ga ik nog iemand slaan. Er hoeft nu slechts één persoon een verkeerd woord te zeggen en ik sla door. Even knijp ik mijn ogen dicht, nog steeds naarstig opzoek naar een oplossing.
 Maar ik zie het niet. Ik zie gewoon niet hoe ik deze rotzooi weer goed krijg.
 Vastberaden sta ik op en met een stevige pas loop ik naar de bar.
 ‘Een dubbele vodka.’ Zeg ik op een ‘don’t you dare messing with me’-toon tegen Edmond, de vaste barman.  ‘En doe er maar wat jus d’orange bij.’ Het is tenslotte ochtend.
 Hij gaat ongeïnteresseerd verder met het afdrogen van zijn glas, hij heeft waarschijnlijk de bevelende intonatie in mijn bestelling gemist. ‘Beetje vroeg om daar nu al mee te beginnen, vind je niet, Vesper?’
 Oké, dit kan ik helemaal niet hebben nu. Nog één zo’n opmerking en ik trek hem over de bar heen om hoogstpersoonlijk zijn gezicht te verbouwen.
 ‘Edmond, ik zweer het je, als je me dat glas niet geeft, zal ik ervoor zorgen dat je op staande voet ontslagen wordt en voor de rest van je verdure leven zal moeten afwassen ik de keuken van een tweederangs Chinees, begrepen?’ sneer ik hem toe. Ik sta af en toe versteld van mijn vermogen om van de ene op de andere seconde in een kwaadaardige bitch te veranderen.
 Edmond knikt verschrikt, hij had deze snauwende reactie duidelijk niet zien aankomen. Zich tien keer verontschuldigend haalt hij een fles Absolut Vodka tevoorschijn en schenkt een glas vol. Blijkbaar is hij van mening dat ik meer nodig heb dan een dubbele. Voor de sier giet hij ere en scheutje jus d´orange bij.
 ´Dank je. Dat was het enige wat ik van je vroeg. Ik kom hier niet om commentaar van anderen te krijgen, ik kom hier voor mijn rust. Zo moeilijk is dat toch niet?’
 Edmond knikt weer. ‘Sorry juffrouw Jones, het zal niet meer gebeuren.’
 ‘Mooi zo, zet dit maar op de rekening en voeg er tien euro fooi aan toe, omdat je zo behulpzaam was.’ Ik pak het glas aan en neem meteen een grote slok. Het branderige, kalmerende gevoel in mijn keel laat me onmiddellijk een stuk rustiger voelen. Ik geef Edmond een knipoog om te laten weten dat alles goed is, anders heeft hij zelf ook nog een slok nodig. Hij knipoogt terug. Hij weet dat ik het niet zo gemeen bedoelde, hij kent me langer dan vandaag.
 ‘Die eeuwige vodka toch ook.’ Zegt EJ lachend als ik naar hem toe loop. ‘Daar kom je volgens mij ook nooit meer vanaf.’
 Ik neem nog een slok en schud mijn hoofd. De helende kracht van alcohol gaat sowieso niet vervelen.
I don't care what you think about me, I don't think about you at all

Northern

  • ******
  • Berichten: 26.730
    • Bekijk profiel
« Reactie #71 Gepost op: 09 juni 2013, 21:32:43 »
Ik kan het niet lezen... xD Ik wacht wel even haha

Peppermint

  • ***
  • Berichten: 3.344
    • Bekijk profiel
« Reactie #72 Gepost op: 09 juni 2013, 21:33:16 »
^Jij bent echt veel te snel haha
I don't care what you think about me, I don't think about you at all

Northern

  • ******
  • Berichten: 26.730
    • Bekijk profiel
« Reactie #73 Gepost op: 09 juni 2013, 21:38:55 »
Super leuk!! Je kan echt onwijs goed schrijven!

Sid

  • **
  • Berichten: 908
    • Bekijk profiel
« Reactie #74 Gepost op: 09 juni 2013, 21:47:58 »
Ik kan het niet lezen... xD Ik wacht wel even haha

Had ik ook bij het vorige :D

Haha dodelijke Vesper !
Remind yourself that it's ok not to be perfect.