Auteur Topic: [Verhaal] Handboek voor verwende meisjes  (gelezen 315893 keer)

Peppermint

  • ***
  • Berichten: 3.344
    • Bekijk profiel
« Gepost op: 01 juni 2013, 01:38:45 »
Lieve meiden,

Dit is het eerste verhaal wat ik hier post. Ik ben in 2011 gestart met een beginnetje, maar ben er op een gegeven moment mee gestopt. Afgelopen week kwam ik het weer tegen en ik vond het nog steeds super leuk. Er kwamen allemaal nieuwe ideeën in me op en daarom leek het me leuk om het weer op te pakken.
Echter heb ik wel wat aansporing nodig en daar leken jullie me perfect voor! Ik ben het verhaal nu aan het aanpassen. De eerste stukken zal ik vrij snel achter elkaar posten en vervolgens ben ik van plan minstens 1x per week een nieuw stuk te plaatsen.

Tips en feedback zijn van harte welkom! Het lijkt me super wat reacties van jullie te krijgen.
Hier is het eerste deel, ik hoop dat het bevalt!







1
Ik heb een kater.
Ik weet het en ik heb er spijt van.  Momenteel hang ik met mijn hoofd boven de wc-pot de longen uit mijn lijf te kotsen terwijl ik me probeer te bedenken waarom ik in godsnaam zoveel gedronken heb. Misschien denk je nu, ah meid, maak je niet zo druk, het is maar voor één keertje, neem een paracetamolletje, kruip weer lekker je bed in en drink de volgende keer een glaasje minder.
Tja, dan komt nu  het probleem aan zetten. Het is vandaag vrijdag. En het is pas over een week vakantie.
Wat betekent dat ik gewoon naar school moet. School! Ik moet er niet aan denken!
Ik heb alles geprobeerd om thuis te mogen blijven, maar de wrede Angelica zegt dat het mijn eigen schuld is dat ik gister ging feesten. Angelica is onze  au-pair. Ze verzorgt me al zolang ik me kan herinneren. Ze betekent meer voor me dan mijn echte moeder.
Mijn  moeder, als je haar zo kan noemen, is net veertig en een mannenverslindster eerste klas.
Ze is wel lief, hoor. Maar ze is nogal ongeschikt als moeder. Ze is nooit thuis, altijd weg met vriendinnen of nieuwe vriend nummer 324. Ze is behoorlijk naïef, op alle gebieden. Mannen, vriendinnen, geldzaken, maar op mijn gebied blinkt ze uit in haar naïviteit.  Ze denkt dat haar geliefde dochter nog steeds het brave meisje van twee jaar geleden is, zonder ook maar een enkel schandaal op haar naam.  Ik laat haar lekker verder dromen.
Als mijn hoofd eindelijk is opgehouden met draaien, spoel ik het toilet door en sta  op om de schade in de spiegel te bekijken.
O. Mijn. God.
 Ik zie er uit als een aan heroïne verslaafde hoer! En ik heb nog maar tien minuten voor E-J me op komt halen!
Chaos.
Ik spring onder de douche en neem niet eens de tijd op fatsoenlijk mijn haar te wassen, vervolgens  glijd ik uit over een badspeeltje van mijn kleine broertje Xavier (dat word sowieso een gigantische blauwe plek) en begin als een maniak allerlei beautyproducten door elkaar heen te gebruiken.
Dit word een lange dag.

Als er voor de vijfde keer getoeterd word, grijp ik mijn Céline tas en hol ik de trap af naar buiten.
Angelica schreeuwt me nog wat na, iets over eten of zo, maar ik hoor het nauwelijks.
EJ staat zoals gewoonlijk aan het begin van de oprit geparkeerd.  Ik vervloek mijn hooggehakte DKNY-laarsjes en begin te rennen. Ik ben toch ook zo stom, dan heb je een kater, doe je stiletto’s aan van tien centimeter. Ik moet echt beter leren nadenken voor ik ’s morgens iets aantrek. Anders komt er straks weer zo’n gymfiasco. Ik heb vorig jaar  een uur lang op mijn Louboutins over een modderig grasveld moeten rennen omdat ik vergeten was dat we sportdag hadden. Schoenen verpest, moeder pissig en de beelden van mij in een jurkje met leren jasje en die stomme schoenen door de blubber heen baggerend staan op Youtube. Beste dag van het jaar.
Hijgend trek ik de portier van EJ’s Porsche Carrera open. Het was een cadeautje van zijn vader. Nog vóór hij z’n rijbewijs had gehaald. Lucky bastard.
EJ begint te grijnzen als ik me uitgeput op de comfortabele passagiersstoel laat zakken.
‘Je ziet er niet uit , V.’
Ik heb ineens de enorme drang om hem te slaan. ‘En bedankt. Je ziet er zelf ook goddelijk uit.’ Zeg ik sarcastisch.
Het erge is, dat hij er daadwerkelijk goddelijk uit zag. Behalve wat lichte wallen zag hij er zoals altijd uit om op te eten. Het leven is te oneerlijk.
‘Zo, wat zijn we weer aardig vandaag.’
‘Hou je kop.’
Ai, dat was wel erg kattig. Ik moet me niet zo op EJ afreageren. Het is niet zijn schuld dat ik zo chagrijnig ben. Misschien helpt een sigaret om te kalmeren. Ik begin in mijn tas te graaien.
Tevreden steek ik een Marlboro op als ik mijn pakje gevonden heb. Ik voel me meteen rustig worden.
‘Die dingen worden je dood.’
En daar gaan we weer.
‘Ik moet toch ergens aan sterven.’  Antwoord ik terwijl ik op het knopje druk om het raam te openen.
EJ haalt zijn schouders op. We hebben dit gesprek haast elke ochtend. Ik vind het wel prettig dat er iemand is die zo voor me zorgt.
Ik ken Erik-Jan al m’n hele leven. Hij is drie jaar ouder en is voor mij als een grote broer. Hij kent mij als geen ander, weet al mijn geheimen en gebreken. Ik ga hem missen als hij volgend jaar naar de universiteit gaat.  Hoe anders zal mijn ochtend er dan uit zien? Ik zal naar school moeten fietsen! Wat een hel. En dat terwijl ik totaal geen ochtendmens ben. Ik zie mezelf echt niet vroeger op staan om vrolijk door de ijzige kou naar school te fietsen om daar met een geruïneerd kapsel en uitgelopen make-up aan te komen. Dat deed ik twee jaar geleden voor het laatst. Sindsdien lift ik met EJ mee. Het eerste jaar had hij een scooter. Maar nu ik er over nadenk, ben ik blij dat die tijd voorbij is. Die scooter was zo mogelijk nog erger voor je uiterlijk dan een fiets.
Maar nu heeft hij deze fantastische auto bedenk ik me tevreden terwijl ik mijn hand over het soepele leer van de stoel laat glijden. Elke ochtend krijgen we van alle kanten jaloerse blikken.  En ik moet toegeven, dat voelt lekker. Wie wil er nou niet door een hunk in een strakke sportwagen naar school gebracht worden? Juist, niemand zou dat weigeren.
Maar ergens heb ik  ook wel medelijden met ze, met die sneue typjes die kilometers moeten fietsen met dikke, gewatteerde jassen aan en mutsen op.  Jammer genoeg heeft de Porsche maar plek voor twee.
‘Nog laat geworden gister?’ vraagt EJ als hij merkt dat ik weer een beetje bij zinnen gekomen ben.
‘Huh?’ Ik kijk hem verbaasd aan.  Dat moest hij toch weten, hij had me ten slotte thuis gebracht.
‘Tot hoe laat ben je gebleven?’ EJ bekijkt me wantrouwend. Ik begin me nu toch echt af te vragen of hij zich helemaal niks meer kan herinneren van gisteravond.
‘We zijn samen weggegaan. Rond een uur of twee, we wilden het niet te laat maken.’ Antwoord ik.
Oké, ik vind EJ’s blik nu toch wel heel erg eng worden. Hij lijdt blijkbaar aan een acuut geval van geheugenverlies.  Arme jongen.
‘V, dat was zaterdag. Gister ging ik om half 1 al weg, jij bent gebleven.’
Ik begin te lachen.’Doe niet zo idioot, ik weet echt wel dat  je me gister hebt thuis gebracht.  Ik was heus niet zo dronken.’
‘Ik meen het. Ik ben gister zonder jou weggegaan.’
O. Blijkbaar was ik dus wel zo dronken.  Dat kan dan nog leuk worden vandaag.
‘Maar, eh, hoe ben ik dan wel thuis gekomen?’
‘Shit, V, je weet het echt niet meer, hè?’ EJ schudde zijn hoofd. ‘Dat heb je weer lekker voor elkaar.´
We rijden de straat van school in. Ik gooi mijn sigaret uit het raam en probeer me ondertussen te bedenken wat er nou precies gebeurd is gister. Alles is wazig, ik kan me de hele donderdag nauwelijks herinneren.
Ik schrik op uit mijn gedachten als iemand luid begint te toeteren. Het is Laurens, kakker eerste klas, op zijn Vespa. Hij zwaait naar me als een te blij en overactief  kind. Ik geef hem een klein grimasje ter wijze van begroeting. Meer hoeft hij niet van me te verwachten. Het is een eikel.
EJ rijdt de parkeerplaats op en parkeert de auto moeiteloos in. Zuchtend stap ik uit, hopend dat iedereen ziet hoe chagrijnig ik ben en me met rust laat.
EJ klikt de auto op slot en geeft me een kus op m’n wang. ‘Succes vandaag, meid. Volgens mij zul je het nodig hebben.’
Wat is het toch een schatje. EJ is de perfecte jongen. Hij is knap, charmant, grappig, intelligent en hij bulkt ook nog eens van het geld. Veel beter kun je ze niet krijgen.
Oké, ik weet wat je nu denkt. De gedachte gaat al een tijdje door je hoofd. Die V is stiekem hartstikke verliefd op EJ en aan het einde van de rit komen ze romantisch samen en leven ze nog lang en gelukkig.
Nou, niet dus. En ik zal je uitleggen waarom.
Ten eerste, ik word nooit, maar dan ook nooit verliefd. Dat gebeurd gewoon niet. Zelfbescherming denk ik, een soort instinct. Natuurlijk vind ik wel is een jongen aantrekkelijk en charmant. Maar echt hoteldebotel Romeo&Juliet-achtig verliefd, dat overkomt me gewoon niet.  En eigenlijk vind ik dat wel prima zo. Ik word nooit gekwetst en ik heb ook niet het gevoel alsof ik iets mis. Je kan immers niet missen wat je niet kent, toch? Al dat relatie-gedoe zie ik mezelf voorlopig echt nog niet doen.
Ik peins nog wat verder tot een irritant stemgeluid me wakker schud.
‘Hoi, V! Zo, jij hebt het wel naar je zin gehad gister! Dat hoorde ik tenminste van Anne-Marie.’
Met mijn dodelijkste blik kijk ik Laurens aan. Tot mijn grote frustratie heeft hij niks door en kletst hij gezellig verder.  Achter in mijn hoofd begint alweer een zeurende hoofdpijn te bonken.
‘Ik vind het zó jammer dat ik niet kon komen. Anne-Marie was zelf ook erg teleurgesteld, je wordt ten slotte maar één keer zestien. Maar ja, van m’n pa mag ik echt niet doordeweeks gaan feesten, hij doet nogal moeilijk over dat soort dingen.’ Laurens ratelt nog wat door. Ik luister maar half en probeer Chloé, mijn beste vriendin, in de massa scholieren te ontdekken.  Chloé zit pas sinds dit schooljaar bij ons op school. Toch kent iedereen haar nu al. Ze past perfect in het wereldje hier. Perfect in mijn wereldje.
Ze is Nederlands, maar heeft haar hele leven in België gewoond. Het resultaat is een lief Vlaams/Nederlands accent waar jongens massaal voor vallen.
‘Zeg, luister je eigenlijk wel?’ vraagt Laurens. Hij klinkt geïrriteerd.
‘Ja hoor.’ Zeg ik afwezig. Echt niet dat ik luister. Laurens kan de pot op. ‘ Ik ben alleen nog niet zo spraakzaam. Beetje een hang-over, snap je?’
Laurens knikt serieus, alsof we het over politiek hebben in plaats van mijn overmatige drankgebruik.
‘Maar, eh, wat ik me afvroeg.’ Begint Laurens zenuwachtig. ‘Er is die nieuwe film, weet je wel en, eh.’
O nee, het zal toch niet. Nee, Laurens, alsjeblieft niet. Dat kan ik nu echt helemaal niet erbij hebben.
En dan, als een door god geschonken engel staat Chloé ineens naast  me.
‘Hé, schatteke! Hoe is het? Vette kater zeker?’ zegt ze terwijl ze me een knuffel geeft.
‘Je hebt me net gered.’ Fluister ik in haar oor.
Ze glimlacht en kijkt vervolgens naar Laurens, die er een beetje beduusd bij staat.
‘Ik spreek je later nog wel.’ Hij haalt een hand door zijn haar en loopt de school binnen.
‘Wat  was dat?’ vraagt Chloé verbaasd. ‘Hij ging je toch niet mee uit vragen, hè?’
Ik kreun. ‘Volgens mij wilde hij dat nou juist wel.’
Wat erg. Ik heb een hekel aan Laurens. Hij is opschepperig, kinderachtig en weet absoluut niet wanneer hij niet gewenst is. En hij is nooit gewenst. Bij mij in ieder geval niet
De bel gaat. Een grote golf van leerlingen in Ralph Lauren overhemden en Supertrash shirtjes beweegt zich naar de ingang van het oude, doch statige gebouw. Zoals gewoonlijk wordt er volop geroddeld. Het gesprek van de dag is ongetwijfeld het feest van Anne-Marie. Ik word een beetje ongerust als ik verscheidene keren mijn naam hoor vallen, samen met de woorden wodka, lekker ding, slet en iPhone. Ik probeer gesprekken op te vangen om er achter te komen hoe erg ik me gister misdragen heb, maar tevergeefs. Zodra ik ook maar in de buurt kom klappen alle door Chanel lipstick versierde monden dicht.  Ze ontwijken mijn dringende blik en beginnen zenuwachtig te giechelen.
Ik haal diep adem. Het is vast niet zo heftig. Ik bedoel, hoe erg kan het zijn? Ik doe wel vaker domme dingen, dit is gewoon weer zo’n klein foutje.
Ik recht mijn schouders en loop door zonder verder iemand nog een blik waardig te gunnen. Ik moet gewoon doen alsof ik van alles op de hoogte ben, alsof ik precies weet wat ik gister allemaal heb uitgehaald. Gedachtes als sextapes en naaktfoto’s probeer ik te verdringen. Zo dronken was ik vast niet. Toch?
« Laatst bewerkt op: 11 juni 2013, 22:01:27 door Peppermint »
I don't care what you think about me, I don't think about you at all

Unbreakable

  • ***
  • Berichten: 2.304
    • Bekijk profiel
« Reactie #1 Gepost op: 01 juni 2013, 09:08:47 »
Leuk verhaal!
Wel jammer dat je maar 1x per week een stukje plaatst.
You don't have a bad life, just a bad day.

izmir35

  • *
  • Berichten: 52
    • Bekijk profiel
« Reactie #2 Gepost op: 01 juni 2013, 09:32:19 »
Super leuk verhaal! x

Peppermint

  • ***
  • Berichten: 3.344
    • Bekijk profiel
« Reactie #3 Gepost op: 01 juni 2013, 12:50:44 »
Bedankt voor de reacties! Ik ga vanmiddag een nieuw stuk posten
I don't care what you think about me, I don't think about you at all

Enara

  • *
  • Berichten: 96
    • Bekijk profiel
« Reactie #4 Gepost op: 01 juni 2013, 14:11:27 »
Leuk verhaal en gave titel! Nieuwe volger:)
When you photograph people in colour, you photograph their clothes. But when you photograph people in black and white, you photograph their souls.

AppelGroen

  • ****
  • Berichten: 5.067
    • Bekijk profiel
« Reactie #5 Gepost op: 01 juni 2013, 14:14:43 »
Ik volg! :)

DreamCatcher

  • **
  • Berichten: 145
    • Bekijk profiel
« Reactie #6 Gepost op: 01 juni 2013, 14:15:14 »
Leuk verhaal! Ik volg :)
Never give your dreams up.

Niceleanth.

  • ***
  • Berichten: 3.982
  • It always seems impossible until it's done.
    • Bekijk profiel
« Reactie #7 Gepost op: 01 juni 2013, 14:18:24 »
Leuk verhaal.., Meestal spreekt een verhaal me nog niet zo aan na zo'n klein stukje, maar ik ben nu al verkocht. Heel leuk geschreven.
When life hands you lemons, find a really annoying guy with paper cuts and have a good laugh...

Sid

  • **
  • Berichten: 908
    • Bekijk profiel
« Reactie #8 Gepost op: 01 juni 2013, 15:19:36 »
Volger ! :D
Remind yourself that it's ok not to be perfect.

Snickers

  • **
  • Berichten: 214
    • Bekijk profiel
« Reactie #9 Gepost op: 01 juni 2013, 15:34:27 »
leuk verhaal,kan niet wachten tot de vervolg!  :bounce:
I'm selfish, impatient and a little insecure. I make mistakes, I am out of control and at times hard to handle. But if you can't handle me at my worst, then you sure as hell don't deserve me at my best.

Peppermint

  • ***
  • Berichten: 3.344
    • Bekijk profiel
« Reactie #10 Gepost op: 01 juni 2013, 16:03:33 »
Allemaal bedankt voor de leuke reacties! Hier is nog een stukje, zoals beloofd. Enjoy!


Met een plof slinger ik mijn tas op de tafel van het wiskundelokaal. Ik haat wiskunde. Vooral het eerste uur. Op vrijdag. In mijn staat.
 Meneer Reigers komt naar me toe met een stel papieren en een nors gezicht. Hij doet zijn naam absoluut geen eer aan. Alles wat een reiger is, is meneer Reigers niet. Waar reigers lang, slank en gracieus zijn, is meneer Reigers klein, dik en zweterig. Erg zweterig.
 Ik ga bijna over m´n nek als hij naast me komt zijn en ik zijn gebruikelijke Eau de Zweetsalami ruik.
 Hij geeft me de papieren. Er zitten kleine,  vochtige vingerafdrukjes op. Gatver.
 ´Hier is je repetitie terug. Zoals verwacht niet al te best.´ deelt hij me mee met zijn verrassend hoge stem voor zo´n dik mannetje.
 Ik haal mijn schouders op. Ik had het zelf al geweten toen ik het vragenblad voor me kreeg. Ik zou het gaan verpesten.  Ik bekeek het cijfer dat in grote rode letters gekalkt stond. Een vier.
 Hé, dat was eigenlijk nog beter dan ik had verwacht. Ik geef mezelf een denkbeeldig schouderklopje.
 ´Ik weet niet wat dat nou met jou is! Je toont geen inzet, bent er acht van de tien keer niet en het kan je allemaal niks schelen! Je komt er niet alleen met Pappies  geld in het leven. Wiskunde is belangrijk! Het allerbelangrijkst!´ Raast Reigers. Rare vent is het toch. Ik ben er niet van onder de indruk, eveneens als de rest van de klas. Ik krijg haast dagelijks van dit soort preken, niemand kijkt er nog van op.
 ´Dus u zegt dat ik zonder wiskunde uiteindelijk in de goot zal belanden en in één of ander fastfoodrestaurant moet aan werken?’
 ‘Precies! Zonder wiskunde kom je nergens.’ Reigers krijgt een zelfvoldane glimlach op zijn gezicht. Hij denkt dat hij zijn gelijk heeft gehaald. Nou, niet dus.
 ‘ Ik denk dat u zich daar toch erg in vergist. Mijn vader heeft geen wiskunde gehad op de middelbare school. Nu heeft hij mensen onder zich die de wiskunde voor hem doen. En we weten allebei hoeveel mijn vader verdiend, dus ik denk dat we kunnen zeggen dat hij absoluut niet in de goot is beland.’ Ik schenk hem mijn liefste glimlach,draai me om en begin mijn spullen uit te pakken. Reigers kucht nerveus en loopt vervolgens naar zijn bureau om wat aan zijn laptop te prusten. Chloé begint naast mij te grinniken.
 ´Die was goed, V. Hij stond met zijn mond vol tanden.´
 Met een tevreden gevoel zet ik mijn tas op de grond.  Reigers heeft zijn lesje ook weer geleerd. Met mij valt niet te spotten.
 Een wolk van J´adore Dior parfum komt naast mijn tafel staan. De geur van de vijand. De geur van… Rixt.
 Rixt en ik… Dat werkt gewoon niet.  Persoonlijk zou ik ook erg gefrustreerd zijn als mijn ouders me een paardennaam hadden gegeven, maar bij Rixt is de frustratie omgezet in totale bitcherigheid.  Alles om haar heen moet en zal vernederd worden. Er is geen ontkomen aan. Wie je ook bent, wat je ouders ook doen, zelfs al ben je populairder en rijker, Rixt zal je de grond in boren. Ik bereid me maar alvast voor.
 ´Zo, V.´ Begint Rixt met  haar gebruikelijke neerbuigende toontje. ´Je hebt behoorlijk het feestbeest uitgehangen bij Anne-Marie gisteren. Nog soa’s  opgelopen?’
 Wendelien, één van haar domme, blonde volgelingen begint te giechelen. Het geluid doet me denken aan een hysterische pony.
 ‘Nee, hoor. Maak je maar geen zorgen.’ Zeg ik met een sarcastische blik. ‘Maar als ik jou was zou ik wel even een bezoekje aan de dokter brengen. Je hebt toch met Gijsbert gezoend? Die heeft een tijdje geleden Gonorroe opgelopen.’
 Ha,die zat! Er is niks van waar, maar ik zou mijn lievelingsjurk nog weggeven om te kunnen zien hoe Rixt zenuwachtig haar hand naar haar mond brengt. Dat kreng is ook zo onwetend. Gonorroe loop je niet op door te zoenen. Tenzij ze haar lippen misschien op andere lichaamsdelen heeft gezet dan alleen zijn mond…
 ‘Ik sta tenminste niet met mijn dronken kop op het hele internet.’ Rixt steekt haar neus in de lucht en loopt naar een lege tafel. Wendelien hobbelt hinnikend achter haar aan. Dat mens heeft serieus psychische problemen. Ik vraag me af hoe ze ooit op het VWO terecht is gekomen. Pappie zal wel een leuk bedrag hebben neergelegd.
 ‘Bitch.’ Mompelt Chloé naast me. Ik zweer het je, Chloé kan mijn gedachten lezen. Ze zegt altijd precies wat ik denk.
 Nu vind jij het misschien raar dat ik me geen zorgen maak over mijn verschijning in niet zo nuchtere toestand op het internet, maar dat is niet nieuws. Ik denk dat er wel een stuk of tien van die filmpjes ronddwalen op Facebook en  Twitter. Me ervoor schamen doe ik niet. Die filmpjes zijn niet zo boeiend. Eentje van mij dronken dansend op een bar met een stel studenten. (Als ik het me goed kan herinneren deed minstens de helft economie, bedrijfskunde of rechten, mijn vader is vast trots.) Een ander op een boot in het nabijgelegen meer,nog één tijdens  één van de beruchte feesten van EJ’s broer en ga zo maar door. Erg oninteressant allemaal. Ik had elke keer al mijn kleren aan (nou ja, wat kleren. Maar ik was nooit naakt!) en het ergste wat ik hooguit deed was zoenen en blowen. En dat hebben we allemaal wel is gedaan of niet?
I don't care what you think about me, I don't think about you at all

AppelGroen

  • ****
  • Berichten: 5.067
    • Bekijk profiel
« Reactie #11 Gepost op: 01 juni 2013, 20:15:15 »
Ik houd echt van zulke verhalen, zeker als ze zo goed geschreven zijn. :)

Teacup

  • **
  • Berichten: 226
    • Bekijk profiel
« Reactie #12 Gepost op: 01 juni 2013, 21:05:19 »
Ik houd echt van zulke verhalen, zeker als ze zo goed geschreven zijn. :)

Seraphine

  • ***
  • Berichten: 2.272
    • Bekijk profiel
« Reactie #13 Gepost op: 01 juni 2013, 21:14:35 »
Je kan echt super goed schrijven!
ik volg!
Put your big girl panties on and deal with it

Infinitum3

  • ***
  • Berichten: 3.072
    • Bekijk profiel
« Reactie #14 Gepost op: 01 juni 2013, 21:29:59 »
Echt een superleuk verhaal! Ik volg.
> l'esprit de l'escalier < Je suis formidable :)
nature tumblrblack-white tumblrweheartit

Nastydeer

  • ***
  • Berichten: 2.207
    • Bekijk profiel
« Reactie #15 Gepost op: 01 juni 2013, 23:02:37 »
Nieuwe volger!
Ik was Blueoreo♥

DreamCatcher

  • **
  • Berichten: 145
    • Bekijk profiel
« Reactie #16 Gepost op: 01 juni 2013, 23:24:03 »
Verder!  :wink2:
Never give your dreams up.

Unbreakable

  • ***
  • Berichten: 2.304
    • Bekijk profiel
« Reactie #17 Gepost op: 02 juni 2013, 09:47:38 »
Verdeer! C:
You don't have a bad life, just a bad day.

Sid

  • **
  • Berichten: 908
    • Bekijk profiel
« Reactie #18 Gepost op: 02 juni 2013, 10:23:16 »
Leuk ! Verder  :bounce:
Remind yourself that it's ok not to be perfect.

Nirvana

  • ***
  • Berichten: 4.299
  • Have a happy period, always.
    • Bekijk profiel
« Reactie #19 Gepost op: 02 juni 2013, 10:41:02 »
Ik houd echt van zulke verhalen, zeker als ze zo goed geschreven zijn. :)
Because, believe it or not, each and everyone of us in this room is one day going to stop breathing, turn cold, and die. - R.W. || ENQUÊTE

Peppermint

  • ***
  • Berichten: 3.344
    • Bekijk profiel
« Reactie #20 Gepost op: 02 juni 2013, 23:10:57 »
Bedankt voor alle lieve en leuke reacties! Het is echt een aansporing om verder te gaan! Hier nog een stuk, er volgt snel meer!


De seconden tikken langzaam voorbij. Wiskunde vertraagt de snelheid van het leven met 85%, ik weet het zeker.
 Chloé en ik zijn onze kater aan het uit zitten. We kijken als een stel lijken voor ons uit. Al het gefluister en de geheimzinnige blikken die naar me toe worden geworpen kunnen me niks schelen. Ik wil alleen naar bed. Misschien kan ik gewoon heel even m´n ogen dicht doen. Ik schrik op als ik m´n Iphone in mijn tas hoor trillen. Chloé heeft blijkbaar ook een berichtje want ze begint als een bezetene in haar tas te graaien. Chloé is nogal verslaafd aan haar telefoon. Ze zet nog geen stap zonder haar mobiel. Ik denk dat ze nog meer telefoonnummers en een hogere telefoonrekening als ik heeft. Wat haast onmogelijk is.
 `Hé, appje van EJ.´ zegt Chloé. Verbaasd kijk ik haar aan. Ik heb er ook één van EJ.
 Snel open ik What’s app.
                                           Je hebt ´t weer voor elkaar V.
                                           Ik weet niet of jullie het al gezien hebben,
                                           maar het is ernstig.
                                           Ik laat je echt niet meer alleen achter.

 
Er staat een link naar youtube bij.
 Shit! Als EJ zegt dat het ernstig, dan moet het wel echt ernstig zijn. EJ is namelijk heel wat van me gewend.
 Chloé staart me aan.
 ´Weet jij wat ik gedaan heb?’ vraag ik zenuwachtig aan haar.
 Chloé schudt haar hoofd. ‘Ik ging om vier uur weg. Jij bleef toen, maar ik kan me niet herinneren dat je echt iets choquerends gedaan hebt.’
 Verdomme, was ik er om vier uur nog?  Ik had mezelf beloofd om tot uiterlijk drie uur te blijven. Ik had het kunnen weten, ik ben niet te vertrouwen.
 Ik laat mijn hoofd in m’n armen zakken en probeer voor de zoveelste keer vandaag terug te halen wat er gebeurd is. Ik weet het gewoon niet. Ik weet het gewoon echt niet meer.
 Ik draai mijn hoofd en zie dat Chloé haar oortelefoontjes in heeft en op haar iPhone het filmpje aan het bekijken is.  Ik draai mijn hoofd weg. Ik wil het niet zien. Nog niet.
 ‘V, poppemieke1?’
 Ik ga weer rechtop zitten en kijk haar triest aan. ‘Hoe erg is het?’
 ‘Behoorlijk erg. Ik vrees voor je leven als Van Stalten er achter komt.’
 Ik kreun. Van Stalten is de directrice en inmiddels een goede bekende van me. De tijden dat ik naar de afdelingsleider  werd gestuurd zijn al lang voorbij. Die man was veel te slap. Met een zielig gezicht, wat neptranen en een spijtbetuiging kwam je er bij hem zonder ook maar één centje pijn vanaf.
 Ik mis die vent
 Nu word ik altijd direct naar Van Stalten gestuurd en die is op z’n zachts gezegd een stuk minder mild.
 Het irritante belletje van de intercom schalt door de klas.
 ‘Vesper Jones, nu melden bij directrice Van Stalten.’
 De meeste meiden uit mijn klas kijken me grijzend aan. Je kunt precies zien wat ze denken. Eigen schuld, dikke bult, slet.
Ik pak mijn tas en spullen. Dit is officieel het einde van mijn leven, bedenk ik me terwijl ik de ogen van mijn klasgenoten in mijn rug voel branden als ik de klas uit loop.
Voor ik me bij Van Stalten ga melden, loop ik de toiletten in. Dat mens wacht maar even, ik heb het nu toch al verkloot.
 De toiletten zijn koel en er heerst een kille sfeer. Eén van de lampen is kapot waardoor de ruimte gedeeltelijk gehuld wordt in schaduwen. De marmeren wasbakken en gouden kranen lijken daardoor ineens uit een horrorfilm te komen. Het past wel bij mijn humeur.
 Als een zombie staar ik mezelf aan in de spiegel.
 “Nog één zo´n actie en je wordt geschorst. En je weet wat dat betekend”, dat waren de exacte woorden van Van Stalten geweest, enkele weken geleden. Het dreunt door mijn hoofd. Ik weet precies wat nog een schorsing betekent. Mijn dagen op haar prestigieuze kakkerschool zouden dan geteld zijn.
 En iedereen zou het weten… Ik zie de krantenkoppen al voor me: Dochter bekende mediamagnaat van school getrapt na wild feesten en meerdere drugsincidenten.
 Shit.
 Terwijl ik mijn handen onder de ijzig koude kraan houd vervloek ik mijn naam.
 Waarom is ie toch ook zo verdomde herkenbaar? Vesper is al erg, maar voeg daar Jones bij en geen enkele Nederlander zal je ooit nog vergeten.
 Twitter staat nu waarschijnlijk al vol tweets met mij in de hoofdrol. RTL Boulevard zou mijn dieptepunt als klapper van de avond behandelen, er zou met psychologen, glamourkenners en met mensen van de afkickkliniek gepraat worden. Ik zie mezelf al vergeleken worden met Paris Hilton en Nicole Richie. En dat allemaal voor het vermaak van het gewone publiek.
 Ik zucht. Ik wou dat ik zo’n oer-Hollandse naam had. Sara Janssen of zoiets, dan heb je tenminste niet meteen volledige naamsbekendheid.
 Ik vervloek mijn naam, mezelf, de hele school, alles. Ik vervloek mijn opa, omdat die als Engelsman per se zijn bedrijf naar Nederland moest uitbreiden. Als hij nou in Engeland was gebleven, was ik daar al een stuk minder opgevallen.
 Het leven is hard.
 Ik staar mezelf nog steeds aan, het onophoudende gezoem dat uit mijn tas komt negerend.
 Ze rotten maar lekker op met hun berichtjes.
 Abrupt draai ik me om en trek een toiletdeur open. Ik doe de deksel van het toilet naar beneden en ga erop zitten. Terwijl ik een sigaret op steek, klik ik de link uit EJ’s berichtje aan.
 Tijd om het filmpje te bekijken.
 Tijd om mijn zonden te aanschouwen.

Notitie 1: poppemie(ke), Vlaams koosnaampje voor klein meisje of pop
« Laatst bewerkt op: 02 juni 2013, 23:15:33 door Peppermint »
I don't care what you think about me, I don't think about you at all

Unbreakable

  • ***
  • Berichten: 2.304
    • Bekijk profiel
« Reactie #21 Gepost op: 02 juni 2013, 23:33:22 »
Leeukk!
VERDER.
You don't have a bad life, just a bad day.

Sid

  • **
  • Berichten: 908
    • Bekijk profiel
« Reactie #22 Gepost op: 03 juni 2013, 00:34:09 »
geweldig  :bounce:
Remind yourself that it's ok not to be perfect.

'Lovelife'/

  • *
  • Berichten: 27
    • Bekijk profiel
« Reactie #23 Gepost op: 03 juni 2013, 17:37:50 »
Kan nu al niet wachten tot het volgende deel :bounce: :bounce: :bounce: :aanbid: :aanbid: :aanbid:

Niceleanth.

  • ***
  • Berichten: 3.982
  • It always seems impossible until it's done.
    • Bekijk profiel
« Reactie #24 Gepost op: 03 juni 2013, 17:47:53 »
oooeehh... Echt leuk, snel verder, hahahahaha.. :bounce: :bounce:
When life hands you lemons, find a really annoying guy with paper cuts and have a good laugh...