Auteur Topic: (Twistory) Nighttide  (gelezen 140015 keer)

TheNeonSign

  • ***
  • Berichten: 4.361
    • Bekijk profiel
« Reactie #50 Gepost op: 29 april 2010, 17:30:30 »
haha leuk :P
TUMBLR BLOG You bitches are going to be bigger than the fucking Beatles.

bluhhhhh

  • ***
  • Berichten: 4.206
    • Bekijk profiel
« Reactie #51 Gepost op: 29 april 2010, 19:45:48 »
Dankjewel! ;D
@ stoeptegeltj: hij is een weerwolf en weerwolven zijn heel erg heet van zichzelf, dus ze hebben het nooit koud en daarom draagt hij nooit een shirt. Snap je? :')
------
‘Ik ben echt blij dat je langskomt,’ zei Jacob terwijl hij een moersleutel pakte. ‘Hoe gaat het eigenlijk met jou, Bells?’
Ik beet op mijn lip terwijl ik toekeek hoe hij aan het werk ging en bedacht wat ik zou gaan zeggen op die vraag. Normaal gesproken was het een doodnormale vraag geweest voor ieder ander, maar als mensen het aan mij vroegen kreeg ik het behoorlijk benauwd. ‘Wel oké.’
Jacob leek de licht-hysterische ondertoon in mijn stem niet te horen en tuitte zijn volle lippen terwijl hij zijn spieren aanspande en iets van het metalen stuk draaide.
‘Dus, je bent weer aan het werk in je garage?’ Ik vond het raar om Jacob hier aan het werk te zien. Meestal had hij geen tijd om dit te doen en was hij altijd maar met het roedel weg. En áls hij dan vrije tijd had, bracht hij die meestal door in zijn bed.
‘Ja,’ mompelde Jacob. ‘We hebben niet zo veel meer te doen sinds het gevecht met die roodharige vampier en haar speeltjes.’
Ik slikte even, Jacob zag het en schudde verontschuldigend met zijn hoofd. ‘Sorry, je hebt er vast nogal een traumatische ervaring aan over, of zo.’
Ik grijnsde om Jacobs formulering. Zo kon je het wel noemen, ja.
Het was een tijdje stil en het voelde fijn dat ik niet geforceerd op zoek moest naar een onderwerp om over te praten. Ik genoot ervan Jacob zo bezig te zien met zijn technische kunsten en was opgelucht te horen dat hij het niet meer zo druk had met het roedel. Nu had hij genoeg tijd om zijn hobby te beoefenen, genoeg uit te rusten en zijn… vriendin aandacht te geven.
Ik huiverde even en schudde zachtjes met mijn hoofd, ik durfde Jacob er niets over te vragen en wachtte tot hij er zelf maar over zou beginnen, ook al betwijfelde ik dat.
Ik vlocht mijn vingers in elkaar en vouwde mijn handen tussen mijn benen. Jacob had zijn oude radio zachtjes aanstaan als achtergrondmuziek en zong zachtjes mee met een rocknummer. Hij leek volkomen op zijn gemak. Af en toe vroeg ik me af of hij nog wel realiseerde dat ik er ook was.
Blijkbaar had geen van ons de behoefte om over ons liefdesleven te beginnen, ook al lag het mijne nu voor pampus, maar dat wist Jacob niet.
‘Hoe ben je hierheen gekomen?’ vroeg Jacob plotseling. Hij kneep zijn ogen een beetje samen en keek van onder zijn wimpers omhoog naar mijn gezicht.
Ik deed mijn best het vlak te houden. ‘Ik ben via Alaska met het vliegtuig naar mijn moeder gegaan, en van daar met het vliegtuig en vervolgens de trein naar Forks.’ Ik hield expres de details achterwege en gebruikte het enkelvoud zorgvuldig. Jacob had vast wel in de gaten dat Edward niet met me mee was. Desondanks trok hij zijn wenkbrauwen op en ging soepel door met het draaien aan een schroef in het metalen geval.
‘Hoe was het met je moeder in Florida?’ vroeg Jacob onverschillig.
Ik haalde mijn schouders op. ‘Goed, Phils honkbalcarrière gaat erg goed. Mijn moeder is erg gelukkig met hem.’

stoeptegeltj

  • **
  • Berichten: 554
    • Bekijk profiel
« Reactie #52 Gepost op: 29 april 2010, 19:53:50 »
Oohw, :P Dankje, nu snap ik het.
En snel weer een stukje, want je schrijft super!
If you can life forever, where do you life for?

TheNeonSign

  • ***
  • Berichten: 4.361
    • Bekijk profiel
« Reactie #53 Gepost op: 29 april 2010, 20:32:23 »
verder ;"D
TUMBLR BLOG You bitches are going to be bigger than the fucking Beatles.

bluhhhhh

  • ***
  • Berichten: 4.206
    • Bekijk profiel
« Reactie #54 Gepost op: 29 april 2010, 21:40:05 »
Jacob knikte goedkeurend en legde toen de moersleutel weg.
‘We moeten weer een keer met de motoren rijden,’ zei hij grijnzend.
‘Zeker weten!’ stemde ik resoluut in. Dat leek me echt geweldig. Ik dacht aan de motorhelm en het leren jasje dat Edward me voor op de motor had gegeven. Afstand, ik moest afstand nemen van al zijn spullen. Misschien was het een goed idee om binnenkort alle spulletjes die me aan hen herinnerden op te bergen, ik kon niet langer in dat wereldje zitten, hoeveel pijn het me ook zou gaan doen.
Ik probeerde mijn nieuwsgierigheid - wat deels uit angst bestond - niet langer te bedwingen en boog me iets voorover. ‘Charlie vertelde me dat je een vriendin hebt,’ mijn stem trilde lichtelijk. ‘Ik ben erg blij voor je, het is fijn te horen dat je… gelukkig bent.’
Jacob keek me geschrokken en verward aan. ‘Charlie heeft je het verteld?’
Ik knikte. ‘Ik vind het echt… eh, echt leuk voor je,’ mompelde ik en ik hoopte dat mijn overdreven interesse niet door de mand viel.
‘Eh, ja,’ Jacobs stem klonk krakerig en toen ik opkeek zag ik dat er roze vlekken onder de roodbruine huid van zijn wangen waren opgekomen. ‘Het is eigenlijk wel wat meer dan dat.’
Verbaasd keek ik op. ‘Wat bedoel je?’
Jacob kreeg zijn harde gezicht weer, het masker dat hij van Sam had geleend - althans, zo noemde ik het - en beet op zijn volle onderlip terwijl hij zijn ogen naar de grond sloeg. ‘Bella…’ Hij sprak mijn stem trillend uit, ik bereidde me voor op iets ergs, ‘ze is mijn verloofde.’
Ik voelde hoe mijn mond openviel, mijn ogen bijna uit hun oogkassen rolden en hoe er een rilling over mijn rug liep. Mijn hart begon sneller te kloppen en ik was er wel zeker van dat Jacob dat net zo goed kon merken als ik deed. Mijn handen werden klam en het leek alsof er kortsluiting in mijn hersenen ontstond. Ik probeerde me met moeite te herstellen en kreeg mijn gebalde vuisten niet ontspannen. ‘Wat… leuk voor je…’ stootte ik uit. ‘Je. Gaat. Trouwen. … Wauw.’ Ik probeerde blij te klinken.
‘Ik weet het… ik kan het zelf nauwelijks geloven.’ Jacob grinnikte, maar er kwam meer een soort kriebelhoest uit zijn keel. Jacob ging trouwen? Ik kon het maar nauwelijks bevatten… hij was pas zeventien.
‘Bella, is alles goed met je?’ Jacob klonk oprecht bezorgd. ‘Je ziet er een beetje groen uit.’
‘Eh,’ stotterde ik. ‘Het is vast nog van de jetlag, vannacht heb ik ook weinig geslapen.’
Jacob kwam naast me op de armleuning zitten en legde toen zijn hand om mijn pols. Het bloed steeg naar mijn wangen toen ik besefte dat ik alwéér het schakelarmbandje omhad. Ik vroeg me af wat Jacob ervan zou vinden, hopelijk zou het stenen hartje niet te veel opvallen.
‘Je draagt het nog steeds,’ zei hij met een schorre stem. Ik vroeg me af of hij het wolfje of het hartje bedoelde, of gewoon in het algemeen.
‘Natuurlijk.’ Ik keek voorzichtig op naar zijn gezicht, ver weg was hij niet. Zijn warme adem kriebelde op mijn voorhoofd en hij keek recht in mijn ogen. Zijn gezicht had een pijnlijke uitdrukking, hij was ergens niet blij mee.
Snel liet ik mijn hoofd zakken. Wat als hij helemaal niet blij was dat ik nog steeds het wolfje om mijn handpalm droeg? Misschien wilde hij dat ik die eraf haalde, omdat hij nu niet meer geïnteresseerd in me was, niet op die manier in ieder geval. Straks was hij bang dat zijn vriendin het zou zien en boos zou worden.
Ik probeerde me groot te houden en Jacob niet teleur te stellen, dus trok ik het schakelarmbandje in één keer van mijn pols.
‘Ik had niet eens gemerkt dat hij om mijn pols zat,’ mompelde ik vlak en liet het armbandje in mijn broekzak glijden. Ik durfde Jacobs reactie niet te peilen, maar ik was er wel zeker van dat hij goedkeurend keek. Dat dacht ik tenminste.
‘Ik ben echt blij voor je, fijn dat je het geluk gevonden hebt.’ Mijn stem had een koude ondertoon, maar ik was niet van plan er iets aan te doen. Het zou me niet eens lukken als ik mijn best deed.
‘Dank je,’ mompelde Jacob.
Ik probeerde interesse te tonen. ‘Waar ken je haar van?’ De moeite om mijn stem in bedwang te houden ebde langzaam weg en de moed zakte in mijn schoenen. Ik wilde hier niet eens het antwoord op krijgen, ik wilde niet eens weten hoe ze heette, hoe ze eruitzag. Hij ging trouwen? Binnenkort was ik hem helemaal kwijt. Het sneed door me heen en ik voelde mijn ogen nat worden.
‘Ze is een aantal weken geleden nieuw op school gekomen,’ fluisterde Jacob. ‘Het is een nichtje van Emily, heel toevallig.’
Ik wilde niets liever dan hier weg. Het was duidelijk, Jacob was verliefd en wilde me niet meer, hij wilde me niet laten lijden en schuldig laten voelen.
‘Toevallig,’ beaamde ik.
‘Het spijt me, Bella,’ fluisterde Jacob net verstaanbaar.
Ik deed net alsof ik het niet had gehoord en stond aarzelend op. Jacobs hand viel van mijn pols en zijn bruine ogen priemden in de mijne.
‘Waarom zou je je verontschuldigen?’ zei ik met een lichte hysterische ondertoon in mijn stem. ‘Dat is belachelijk.’
Jacob zei niets en staarde terneergeslagen naar de grond. ‘Dat is waar… nu zijn we beide in ieder geval gelukkig.’
‘Ja, daar ben ik blij mee,’ mompelde ik. Ik snapte even niet wat hij bedoelde met ‘nu zijn we beide in ieder geval gelukkig’, hoe kon ik nou gelukkig zijn zónder Edward… zónder Jacob.
‘Ik… eh, ik moet gaan.’ Tevergeefs probeerde ik een glimlach op mijn gezicht te zetten.
Dit was het dan. Ik werd afgewezen en zou binnenkort ook nog mijn beste vriend verliezen. Zonder nog om te kijken liep ik snel de opening van Jacobs garage uit, op weg naar mijn pick-up.

BLACKHEARTS

  • ***
  • Berichten: 1.819
    • Bekijk profiel
« Reactie #55 Gepost op: 30 april 2010, 10:44:03 »
nee ;(

VEDER ;D
TUMBLR        -Stealing cars and breaking hearts, pills and thrills and acting smart-

bluhhhhh

  • ***
  • Berichten: 4.206
    • Bekijk profiel
« Reactie #56 Gepost op: 30 april 2010, 13:08:31 »
Hoofdstuk 2. Afscheid - Farewell.[/font size]
Futloos lag ik op het dekbed van mijn bed.
Het raam van mijn slaapkamer stond op een kier open, het was een benauwde dag. De zon scheen niet, natuurlijk, maar toch was de lucht vochtig en warm.
Ik slaakte een vermoeide zucht, dat was al de zoveelste deze avond. Het was nu drie dagen geleden dat ik bij Jacob was langs geweest en ik had nog steeds niks van hem gehoord. Oké, het bericht was duidelijk: ik was niet meer welkom.
Hij was over me heen, ik betekende niks meer voor hem, maar waarom had hij me dan zo enthousiast verwelkomt om me vervolgens weer in de dichtstbijzijnde prullenbak te mieteren?
Ik keek opzij, naar mijn nachtkastje. Het kleine lichtbaantje dat uit het raam kwam viel precies op de plek waar mijn schakelarmband lag. Het kristallen hartje brak het licht in duizenden kleine regenbogen.
Was het wel een goed idee geweest om terug te komen naar Charlie? Werd dit mijn leven? ‘s Ochtends opstaan, vermoeid niet te vergeten: ik sliep nog steeds bagger, en na mijn bezoekje aan Jake nóg slechter. ‘s Middags de was doen, schoonmaken, uit het raam kijken, wat lezen, eten koken en wachten tot Charlie terugkwam van zijn werk.
Als mijn leven er zo uit kwam te zien, wat had het dan voor nut om hier nog een seconde langer te blijven?
Maar ook ergens wist ik dat ik hier niet wilde vertrekken. Waar moest ik dan heen, terug naar Florida, naar Renée en Phil? Ik zou binnen no time weer naar Forks moeten vertrekken om dezelfde reden als ik in eerste instantie had gedaan: ik maakte mijn moeder ongelukkig door bij haar te blijven. Ze kon minder bij Phil zijn en dat was precies waar zij zich nu op moest richten. Ik wilde en kon haar geluk niet verstoren, ook al zou ik daar doodongelukkig van worden. Ik had het recht niet mijn moeders leven te dwarsbomen.
En ten tweede hoopte ik ergens, diep ver weg in mijn lichaam nog steeds op een hereniging met Jacob.
Waarom was ik toch zo egoïstisch? Ik dacht alleen aan mezelf, aan mijn leven en mijn geluk. Net zoals Jake had gedaan, moest ik hem ook loslaten. Wat kon ik anders doen? Wat kon hij anders van mij verwachten?
En toch verlangde ik hopeloos naar een telefoontje van hem. Om nog even zijn vertrouwde stem te horen, ook al schreeuwde hij mijn trommelvlies kapot of zou hij me de huid vol schelden: het zou het waard zijn.
Ik kreunde, rolde me op tot een balletje en sloeg mijn armen stevig om mijn benen. Mijn gezicht verborg ik in mijn knieën, zodat het gesnik dat uit mijn borstkas kwam gesmoord werd en de tranen niet al te zichtbaar werden.
Waarom moest dit nou bij mij gebeuren? Waarom moesten alle mythische verhalen waarin ik ooit met spottende ogen naar had gekeken waar komen en mijn leven verwoesten? Nou, dat was eigenlijk niet waar. De tijd die ik met Edward had gehad was geweldig, ik had genoten van elk moment en ik zou alles doen om het overnieuw te beleven.
Maar de mythische wezens stonden me nu een beetje tegen. Vampiers waren er niet meer in Forks, enkel de weerwolven waren overgebleven, en over een tijdje zou ik ook niks meer met hen te maken hebben.
Het gesnik werd heviger toen ik aan Jacob dacht en pijn sneed door mijn borst. Ik wilde hem zo graag terug, ik wilde zo graag zijn liefdevolle, warme, sterke armen om me heen voelen. Ik wilde opgevrolijkt worden door zijn altijd blije aura en dat hij me geruststelde met zijn hese stem. Ik wilde dat hij geen weerwolf was, maar dat hij nog steeds de Jacob was die ik vanaf mijn kindertijd had gekend. Zijn lange haren die hij altijd als een paardenstaart droeg of los, lekker ruig, zijn altijd lieve gezicht met een glimlach van oor tot oor in plaats van zijn nieuwste aanwinst, het harde masker van Sam.
Mijn tranen kwamen er met tientallen tegelijk uit en mijn broek werd kletsnat.
Dit mocht niet meer: huilen om Jacob. Ik zou hem moeten vergeten, loslaten, hem zijn eigen leven laten leiden, ook al werd ik daar minder gelukkig op. Hij ging binnenkort trouwen en dit was ongetwijfeld een geweldige periode in zijn leven. Hij had zijn vriendin, wie het ook mocht wezen, zijn roedel en een heel leven voor zich, en ik… ik had niets.

Maaike

  • ***
  • Berichten: 1.686
    • Bekijk profiel
« Reactie #57 Gepost op: 30 april 2010, 16:44:28 »
:( :( :(
Een tweede New Moon, en tegelijk een tweede (begin, zonder Edward) Twilight.
Ik wil meer!
Je schrijft echt super!

TheNeonSign

  • ***
  • Berichten: 4.361
    • Bekijk profiel
« Reactie #58 Gepost op: 30 april 2010, 17:08:45 »
ahh :(
TUMBLR BLOG You bitches are going to be bigger than the fucking Beatles.

bluhhhhh

  • ***
  • Berichten: 4.206
    • Bekijk profiel
« Reactie #59 Gepost op: 30 april 2010, 20:39:51 »
‘Bella?’ Een schorre stem kwam vanuit een plaats, ver weg. Een plaats waar ik ver weg van was. Ik wilde niet naar die stem, ik wilde nog verder wegzweven.
Maar de stem werd harder, luider en trok me naar zich toe. Koppig kneep ik mijn ogen nog verder dicht, ik wilde niet ontwaken uit deze prachtige wereld, ik wilde hier blijven!
‘Bella, wordt nou wakker!’ smeekte de bezorgde stem van Charlie.
Met tegenzin opende ik mijn ogen en zag de wazige contour van Charlie die voor mijn bed stond. Ik besefte nu pas dat ik het koud had, en ik rilde.
‘Bella,’ zei Charlie met een diepe afkeuring in zijn stem en schudde langzaam met zijn hoofd. Ik fronste mijn wenkbrauwen en probeerde om me heen te kijken, ik lag nog steeds op mijn bed, nog steeds in een bolletje met mijn armen om mijn benen geslagen, alleen was het licht achter het raam pikkendonker in plaats van een mengeling van groen en geel.
‘Wat is er in godsnaam met je gebeurd,’ verzuchtte Charlie. ‘Je zou jezelf eens moeten zien, Bella.’
Hij trok voorzichtig aan mijn elleboog en zonder tegenstribbelen ging ik overeind zitten. De tijd op mijn wekker gaf een voor mijn gevoel vreemde tijd aan en mijn ogen deden pijn bij het zien van de felle, rode cijfertjes.
Ik kreunde en slaakte vermoeid een zucht. ‘Wat is er gebeurd?’
Charlie zuchtte merkbaar. ‘Je bent in slaap gevallen, ik moest overwerken en toen ik thuiskwam en alle lichten beneden nog uit waren, dacht ik dat er wel iets aan de hand was,’ Charlie nam even een pauze om diep te zuchten, alweer. ‘Wat is er verdomme gebeurd, Bella?’
Ik knipperde met mijn ogen, Charlies frons werd steeds dieper terwijl ik hem wezenloos aanstaarde en het leek even alsof zijn voorhoofd uit marmer gehouwen was.
‘Ik, eh… ik was moe,’ mompelde ik en keek beduusd de kamer rond. Was ik dan in slaap gevallen? Hoe lang had ik wel niet liggen slapen? Die arme Charlie… komt hij thuis, helemaal geen eten, helemaal ongerust. Ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan, wat had ik in hemelsnaam gedaan? Dat mijn leven ongelukkig werd, hoefde niet te betekenen dat er mensen in mijn omgeving mee aangetast zouden worden.
‘Ja, dat kan ik zien.’ Charlies boze ondertoon verloor het van zijn ongerustheid en hij wreef over mijn rug. ‘Meissie toch, kun je me nu alsjeblieft vertellen wat er gebeurd is?’
Ik pijnigde mijn hersens. ‘Ik voelde me misselijk en toen ben ik denk ik flauw gevallen op bed of zo,’ zoog ik uit mijn duim. Het was beter dan de waarheid. Ik schaamde me rot.
Charlie leek er niet in te trappen, maar het er wel bij te laten. ‘Nou, dat mag niet nog een keer gebeuren,’ bromde hij.
Ik begon al op te staan en wankelde naar de deur. ‘Je moet eten.’
Charlie spurtte naar me toe en greep mijn elleboog vast. ‘Ho, ho, ik heb al gegeten, jij gaat in bed liggen dame. Weet je wel hoe laat het is?’
Ik schudde mijn hoofd en liet me terug duwen naar mijn bed.
Charlie stopte me met kleren en al in en ik schopte onder de dekens mijn gympen uit.
‘Welterusten,’ fluisterde Charlie en even later hoorde ik zachtjes mijn slaapkamerdeur in het slot vallen.
Het was alsof ik in een roes lag: ik voelde geen pijn, maar ook geen vreugde. Het was een opluchting dat ik net had kunnen slapen zonder de enge droom te hebben.
Het voelde een beetje aan als toen ik van de klif was gesprongen in La Push. Het voelde vredig.
De dood is vredig. Makkelijk. Het leven is moeilijker.
Was ik maar dood, dat zou een heleboel dingen opklaren. Ik zou geen last meer zijn in Jacobs leven, Charlie zou geen hartaanval meer krijgen van zijn negentien-jarige puberdochter die af en toe zomaar uit het niets instortte en op bed in slaap viel. Renée zou gelukkig zijn met Phil en Edward… shit, als hij me maar niet achterna kwam. Ik wist niet of ik hem ooit nog onder ogen zou durven te komen, zelfs niet als dat op een grote wolk zou zijn in de hemel… of waar ik ook naartoe zou gaan.
Mijn gepeins werd onderdrukt door een nieuwe vloedgolf, ik viel in slaap en even was ik weer weg van de realiteit, de pijn, maar die harde golf zou al snel weer toeslaan.

Het was woensdagmiddag, Charlie was op het politiebureau en zou daarna gaan vissen.
Hij had wel tien keer aangeboden om thuis bij me te blijven als ik dat fijner zou vinden, maar ik had hem verzekerd dat dat absoluut niet nodig was en ik het prima zou redden in mijn eentje. Ik had hem zelfs beloofd dat ik met Angela zou bellen, om een afspraak te maken om samen te gaan studeren, alleen wist ik niet zeker of ik die belofte wel na zou kunnen komen.
Met ingehouden adem zat ik aan de keukentafel, staarde uit het raam en had mijn armen om mijn opgetrokken knieën heengeslagen.
Teleurgesteld realiseerde ik me dat ik té impulsief had nagedacht bij het feit dat het lege gat in mijn borstkas niet was teruggekomen. Die was namelijk wel teruggekomen, in kleinere mate weliswaar, maar het zou vast niet lang meer duren tot hij zijn originele maat zou behalen.
Ik had nog steeds niks van Jacob gehoord, hij dacht zeker dat ik blij was in mijn eentje zo zonder Edward, in ieder geval probeerde hij niks meer met me te maken te hebben. Eigenlijk had ik nog liever dat hij níet belde dan dat hij zou bellen uit een schuldgevoel met medelijden om me.
Wat moest ik in hemelsnaam doen om deze eenzame middag door te komen? Charlie zou de hele middag weg zijn en pas ‘s avonds weer terugkomen. Hij zei dat hij zelf zijn vis zou gaan bakken met zijn vissersmaatje. Ik had niet durven te vragen wie dat zogenaamde vissersmaatje was, bang dat het Billy zou zijn.
Charlie zei ook niks, ik denk dat hij wel snapte waarom ik me zo rot voelde. Ik deed mijn best om mijn emoties zo min mogelijk aan Charlie te laten zien, ik wilde niet dat hij hier ook bij betrokken raakte, dat had hij niet verdiend.
Ik dacht terug aan de voorwaarden die ik Charlie had gedaan, zou ik toch Angela bellen? Jessica moest nu weer terug zijn uit Port Angeles aangezien ze alleen van vrijdag tot en met maandag bij haar tantes kapperszaak stage liep.
Jessica had me verteld dat ze in een eetcafé studeerden, iedere middag. Ik had niet hoeven vragen welk eetcafé, er was er namelijk maar eentje hier in Forks en dat was het café waar Charlie en ik in het begin van mijn aankomst, bijna drie jaar geleden, altijd aten.
Als ik dat in ieder geval kon doen om mijn gedachten af te leiden, zou het me zeker waard zijn. Zonder er nog over na te denken pakte ik mijn jas van de kapstok en liep de voordeur uit.
Toen ik voor het bekende eethuis stopte, haalde ik even diep adem. Ik hoopte dat Angela en Jessica er waren, maar ook dat ze mijn aanwezigheid op prijs zouden stellen.
Ik stapte uit en liep naar de voordeur, duwde die open en keek het café rond.
De achtergrondmuziek was een prettig deuntje en de melodie bleef al snel in mijn hoofd hangen. Er waren weinig mensen en er klonk een zacht gebabbel naast de muziek.
Ik liep het café door en bleef toen stilstaan toen ik helemaal achterin het café, aan een tafeltje, Jessica en Angela zag zitten. Ze waren druk in gesprek en grijnsden.
Voor Jessica stond een bordje met sla, een glas met zo te zien cola en een stapeltje boeken. Bij Angela stond er alleen een glas water en haar opengeslagen laptop.
Shit, door mijn nervositeit en snelle beslissing was ik totaal vergeten om ook de reden van mijn komst mee te brengen: mijn studieboeken.
Even overwoog ik me om te draaien en mijn boeken op te halen, maar toen kreeg Angela me ineens in de gaten. Ze glimlachte verbaasd en zwaaide vrolijk naar me.
Jessica draaide zich nu om, om te zien waar Angela naar zwaaide. Toen ze me zag wenkte ze me naar het tafeltje.
Ik liep timide naar het tafeltje toe en nam plaats op de vrije stoel.
‘Wat leuk dat je er bent,’ zei Angela zacht en oprecht. Ik glimlachte naar haar en hoopte dat mijn gezicht niet zo pijnlijk stond als mijn gedachten waren.
‘Wil je wat drinken?’ vroeg Jessica. ‘Ik haal wel wat voor je.’
Voor ik antwoord kon geven was ze al opgestaan en snelde door het café. Angela knipoogde naar me en nam een slok van haar water.
‘Ik ben mijn boeken vergeten, ik dacht dat ik jullie hier wel zou kunnen vinden,’ mompelde ik.
‘Dat geeft niet,’ zei Angela. ‘Je hoofd staat vast niet echt naar leren.’
Ik vroeg me af of ze dat zei om het laatste gesprek dat we hadden gehad, of om mijn gezicht. Desondanks probeerde ik dat in de plooi te houden.
‘Je zal wel gelijk hebben.’ Jessica was alweer terug met een groot glas cola en zette die voor me neer. Ik pakte hem beet en nam gulzige slokken; ik besefte nu pas dat ik best wel dorst had.
‘Hoe gaat het met je? Heb je nog geen hekel aan Forks?’ vroeg Jessica grijnzend terwijl ze over het tafeltje naar me toe leunde.
Ik dacht even na. ‘Het gaat goed,’ zei ik. Ik besloot maar niks over Jacob te zeggen, straks zou ik nog in tranen uitbarsten.
‘Voel je je alweer een beetje thuis?’ vroeg Angela. Ik knikte en nam snel weer een slok van mijn cola. Jessica trommelde op haar stapeltje boeken en ik werd er een beetje nerveus van. Alsof Angela mijn gedachten kon lezen begon ze met Jessica te praten en voelde ik me al wat meer op mijn gemak.
Ik keek even het café rond. De lichten waren gedempt, het was niet donker maar ook niet heel licht en er hing een prettige sfeer.
Toen ik door het raam keek zag ik plotseling een rode flits langs schieten. Het was zo snel voorbij geraasd dat ik niet zeker wist of ik het wel echt gezien had.
Ik kneep mijn ogen een beetje samen en zocht de mistige weg af, maar ik zag niets ongewoons.
Het deed me denken aan het vuurrode haar van Victoria en ik rilde even. Maar Victoria was niet degene waar ik bang voor hoefde te zijn, zij was dood en ze zou nooit meer terugkomen om op mij te wreken.
Ik was er tenslotte zelf bij geweest toen Edward haar doodde, dus als er één ding moest zijn waar ik niets meer voor te vrezen zou hebben was dat Victoria wel.
Ik richtte me weer op Jessica en Angela en probeerde me te concentreren op hun gesprek, nog steeds met de rode flits in mijn achterhoofd.
Toen ik thuiskwam en uit de pick-up stapte was ik enigszins verbaasd om mijn humeur. Ik was niet meer zo down, Ang en Jess hadden me een beetje kunnen opvrolijken. Alleen hoopte ik dat mijn humeur niet te snel weer zou verdwijnen.
Op de salontafel liet ik een briefje achter voor Charlie met het bericht dat ik vroeg naar bed was gegaan en met Angela en Jessica had gestudeerd in het eetcafé - waar ik ook een maaltijd naar binnen had gewerkt.
Ik deed alle lichten uit en sloop de trap op naar mijn kamer.
Na het douchen liet ik mezelf direct in bed vallen en liet mijn ogen wennen aan het donker. Mijn raam stond een klein stukje open en de gordijnen veerden af en toe op door de onrustige wind.
Mijn betwiste gedachten lieten een pijnlijk spoor na. Er was geen enkel moment dat ik niet aan Jacob dacht en ik deed zo ontzettend veel moeite om ergens anders aan te denken. Elke blik die ik wierp op mijn kamer herinnerde me wel aan een krenkende herinnering.
Ik moest iets doen om al die herinneringen uit mijn leven te bannen. Als ik nog langer werd gepijnigd met de omstandigheden waar ik nu in zat wist ik niet of ik het wel zou redden. Maar wat? Ik kon moeilijk mijn hele slaapkamer in de fik zetten zonder dat iemand het zou merken en dat er andere dingen onaangetast zouden blijven.
Weer een dag ging voorbij en ik voelde hoe ik stukje bij beetje uitgeput werd. Jacob belde niet, Charlie keek alleen maar bezorgd en de kwellende herinneringen vraten me levend op.
Ik zocht wanhopig naar een oplossing, naar een uitweg om me van deze levende hel te bevrijden, maar ik was de laatste dagen zo inspiratieloos dat ik niet eens kon bedenken een fatsoenlijke maaltijd voor Charlie samen te stellen.
Zou ik Angela bellen? Misschien zou zij me weer beter laten voelen. Ik wenste vurig dat ik iemand had om mee te praten, mijn ei kwijt te kunnen. De gedachten die me dwarszaten los te laten op een luisterend oor.
Maar natuurlijk wist ik dat mijn verhalen voor een sterveling absolute nonsens waren en dat het streng tegen de regels was om mijn verhalen over de mythische wezens rond te gaan bazuinen. Binnen de kortste keren zou de Volturi hier op de stoep staan en me naar het hiernamaals sturen.
Misschien was dat niet eens zo’n slecht idee: de Volturi zouden mij vermoorden en de rest met rust laten. Alleen had ik dan wel een onwillig mens nodig om het aan door te fluisteren. En dat iemand kon absoluut niet Angela zijn, ik kon haar leven niet in gevaar brengen.
Wat zat ik toch weer te bedenken? Dit sloeg nergens op… mijn plannen waren krankzinnig. Ik slaakte vermoeid een zucht. Het was donderdagmiddag en de tijd kroop langzaam voorbij.
Wat kon het mij ook allemaal schelen? Heel veel.

TheNeonSign

  • ***
  • Berichten: 4.361
    • Bekijk profiel
« Reactie #60 Gepost op: 30 april 2010, 21:06:48 »
Lekker lang stuk :'D
verder!
TUMBLR BLOG You bitches are going to be bigger than the fucking Beatles.

Lisa

  • *****
  • Berichten: 20.601
    • Bekijk profiel
« Reactie #61 Gepost op: 01 mei 2010, 12:05:18 »
oh fantastisch, weer veel stukken - en dat laatste is echt huge!
ben stiekem blij dat ik twee dagen ben weggeweest zodat ik veel te lezen heb
Just keep me where the light is. http://thisisjustdailystuff.tumblr.com/

Lisa

  • *****
  • Berichten: 20.601
    • Bekijk profiel
« Reactie #62 Gepost op: 01 mei 2010, 12:25:05 »
zo, ik heb alles gelezen. x]
en nu moet je snel verder gaan.
Just keep me where the light is. http://thisisjustdailystuff.tumblr.com/

Maaike

  • ***
  • Berichten: 1.686
    • Bekijk profiel
« Reactie #63 Gepost op: 01 mei 2010, 12:42:50 »
nice
:D :D :D :D

J.

  • ***
  • Berichten: 1.375
    • Bekijk profiel
« Reactie #64 Gepost op: 01 mei 2010, 12:45:16 »
leuk !

bluhhhhh

  • ***
  • Berichten: 4.206
    • Bekijk profiel
« Reactie #65 Gepost op: 01 mei 2010, 13:16:12 »
‘Ah!’ Schril en kreunend verliet het geluid mijn mond en ik trok met gebalde vuisten aan mijn haar. De pijn van mijn tegenstribbelende haarwortels was flauw vergeleken de mentale pijn die ik iedere seconde waarnam.
Bij elke ademhaling, bij elke hartslag, bij elke beweging.
Mijn beeld was wazig en ik kon de vormen in de woonkamer niet meer zo goed van elkaar onderscheiden. De woede verloor het en mijn handen verslapten hun grip.
Na een tijdje onderdrukte ik mijn gehijg en gesnik en mijn ogen droogden voorzichtig op. Achter de ramen zag de lucht er niet echt uitnodigend uit, maar desondanks stond ik op van de stoel onder me en liep vastbesloten door de achterdeur naar buiten.
Het bos was rustgevend en ik sloot mijn ogen terwijl ik met mijn gympen over de bemoste bosgrond liep. De wind was frisjes en ik had de capuchon van mijn vest over mijn hoofd geslagen, mijn handen waren diep weggestoken in de handzakken.
Het besef drong veel te laat tot me door, dat ik in gedachte zat te fantaseren hoe ik door het bos vloog. De wind in mijn haar, mijn gezicht. Mijn armen en benen stevig vastgeklampt aan mijn voertuig. Het gevoel van vrijheid, de bomen en struiken die zo snel voorbij flitsten dat ze langzaam in een mengelmoes van groen en bruin veranderden.
Maar het voertuig dat ik zo zorgvuldig niet had gefantaseerd, miste ik nu onvoorwaardelijk. Hoe kon ik nog aan hem denken? Ik had zo mijn best gedaan om niet aan hem te denken, maar toch verraadde ik mezelf keer op keer. Het leek een onmogelijke missie, om niet aan de persoon te denken waar een maandje geleden mijn hele leven nog om draaide. Waardoor ik elke dag werd beschermd, getroost, wie mij liefde gaf.
De tranen waren op mijn wangen opgedroogd door de gure wind en ik proefde de zoutwater smaak op mijn lippen.
Toen ik mijn ogen opendeed stond ik vlakbij een grote boom en zonder nog te aarzelen liet ik me door mijn knieën zakken en rolde mezelf op tegen de schors. Het gesnik dat vanuit mijn borstkas kwam had lange halen en klonk diep door in het bos.
Ik dwong mezelf om overeind te gaan zitten en deze belachelijke vertoning te beëindigen. Terwijl ik overeind krabbelde en mijn tranen wegwreef, zag ik een rood stipje tussen het wazige groene struikgewas.
Het bewoog heen en weer, als een soort kabbelend vuurtje. Toen ik mijn ogen dichtkneep om de tranen te verdringen en weer open deed, was het rood verdwenen.
Plotseling vroeg ik me angstig af wat het was en duwde mezelf gedesoriënteerd omhoog, mijn vest was een beetje vochtig en hier en daar zaten bruine en groene vlekken van het mos en de aarde.
Ik knipperde ongelovig terwijl ik voor me uit tuurde in het bos, maar mijn menselijke zintuigen waren te zwak om als verrekijker te functioneren. Ik rilde toen een windje mijn haar overeind blies.
Snel zocht ik de terugweg op en bleef schichtig om mijn schouders kijken, bang dat iets me achtervolgde. Ergens hoopte ik om een gesnuffel in de bosjes te horen, twee paar ogen die me vanuit de duisternis bekeken. Een laag gegrom dat als een gniffel in mijn oren klonk, maar natuurlijk was dat niet het geval.
Ik versnelde mijn pas en was opgelucht toen ik eindelijk het bos uit kwam en het vertrouwde witte huis van Charlie zag.
Langzaam ebde het gevoel van benauwdheid weg en wakkerde het mistroostige gevoel weer aan en vergat ik het nut om terug naar het huis te gaan. Wat moest ik daar doen? Ik zou alleen maar meer gaan nadenken en dat was nou juist waar ik bang voor was, omdat ik mijn gedachten de laatste tijd niet op een rijtje kon krijgen.
Aarzelend weerde ik me af van het huis en liep richting de stad. Mijn maag rommelde en ik bedacht me dat ik wel even in het eetcafé wat kon gaan eten. Angela en Jessica zouden op dit tijdstip toch niet meer studeren, ik had even geen behoefte aan gezelschap.
Ik liep mat over de stoep. Mijn kin op mijn borst en mijn dikke ogen naar de grond gericht. Auto’s zoefden langs me heen, maar ik leek nauwelijks te bevatten dat er mensen om me heen waren.
Toen ik mijn gezicht ophief, zag ik dat het aardig druk was op straat, en liet hem snel weer hangen.
Een bulderende lach kwam van de overkant van de straat en instinctief hief ik mijn gezicht weer op en zag tot mijn schrik dat de Quileute jongens uit La Push aan de overkant van de straat liepen.
Zoals altijd liepen ze halfnaakt: een naakt bovenlijf, korte, afgescheurde spijkerbroeken en gympen. Quil, Seth en Embry liepen voorop met elkaar te lachen en achter hen liepen Jared en Paul. Ik hoefde niet lang na te denken om te weten waar Jacob uithing.
Ik verstarde, maar toen kreeg Embry me in de gaten en de hele groep stopte alsof iemand op een fluitje had gefloten.
Elk gezicht keek me wantrouwig, maar ook met medelijden aan en snel liet ik mijn hoofd hangen en begon weer te lopen.
Langzaamaan begon ik te hyperventileren en probeerde mijn pas te versnellen zodat de Quileute jongens uit zicht waren. Ik durfde niet om te kijken en toen ik eindelijk de hoek om was plofte ik neer op een bankje en leunde met mijn polsen op mijn knieën.
Ik haalde diep adem en hijgde terwijl ik mijn hoofd tussen mijn benen neerlegde.
Toen ik na een paar minuten zeker was dat ik bijgekomen was ging ik weer overeind zitten en opende mijn ogen.
‘O!’ riep ik terwijl mijn stem een paar octaven omhoog schoot. Alle jongens van het roedel stonden in een halve cirkel voor me en ik sloeg van schrik mijn hand voor mijn mond.
Elk paar ogen keek me dreigend aan, behalve die van Seth en hun lippen waren één smalle, samengeperste streep.
Paul deed grimmig één stap naar voren, maar Quil legde zijn hand op Pauls schouder om hem tegen te houden.
Het was Embry die zijn mond open deed. ‘Wat doe je terug in Forks, Bella?’
Hij tilde zijn bovenlip op en ik schrok van de bijtende toon.
‘Eh, h-hoe bedoel je?’ stotterde ik en keek angstvallig om me heen, maar de hele straat was verlaten.
‘Embry,’ smeekte Seth, maar Embry weerde zijn blik geen moment van mij af.
Plotseling hervond ik mijn kracht en liet de angst wegebben. ‘Heb je er problemen mee, dat ik weer in Forks ben?’
Mijn vlakke toon was koud bedoelt en ik keek met samengeknepen ogen naar Embry’s gezicht en toen naar de rest van alle gezichten.
‘Jacob is over je heen, Bella.’ Embry’s woorden sloegen in mijn gezicht. ‘Ik weet niet wat je hier nog langer doet, maar denk maar niet dat je zomaar weer Jake‘s leven kan binnenvallen.’
Ik hapte naar adem en keek weg. Waarom deden ze zo gemeen, zo dreigend? Ik voelde me geïntimideerd en wanhopig, maar ik wist dat ze me niks zouden aan doen. Dat zou Sam nooit accepteren. Hoopte ik.
‘Jacob gaat trouwen, je bent toch zeker niet van plan om dat te dwarsbomen hè?’ Jared leek met Embry in te stemmen en ik raapte al mijn moed bij elkaar en schraapte mijn keel.
‘Wat moeten jullie nou van me?’ zei ik scherp met nadruk op elk woord en keek ieder gezicht één voor één aan. ‘O, moet ik soms oppassen? Voordat ik het weet veranderen jullie nog in honden.’
Het was de eerste keer dat ik hen zo had genoemd, en ik schrok toen ik het woord uitsprak, maar ik nam het niet terug. Ze kwamen zo dreigend over dat ik geen zin had om nog één aardig woord tegen ze te zeggen.
Ik grijnsde kil, maar deinsde toch een klein beetje terug toen Paul begon te trillen.
‘Bella. Ga. Weg.’ spuugde Paul uit terwijl hij langzaam tot stilstand kwam. Quil, die achteraan een beetje erbij stond als de leider, had nog niks gezegd over mijn brutaliteit en ik zat erop te wachten, maar hij keek alleen maar nauwlettend naar Paul. Ik greep mijn kans met beide handen.
‘Goed zo Paul, ik zie dat je je woede wat beter onder controle kan houden. Wat krijg je dan van Sam? Een hondenbrokje?’ Mijn stem klonk neerbuigend en ik wist mijn angst goed verborgen te houden. Want alhoewel ik genoot om dit Paul toe te bijten, was ik ook bang dat hij de controle over zichzelf zou verliezen.
‘Bella, hou op,’ zei Quil dwingend. Ik stond met getuite lippen op en sloeg mijn armen over elkaar.
Pauls handen trilden terwijl hij me woedend aankeek. Ik keek net zo minachtend terug en keek toen nog even naar ieders gezicht.
‘Laat me met rust,’ zei ik ijzig en liep toen van ze weg.
Verward zat ik in het eetcafé, ik at spaghetti maar proefde het niet echt. Mijn gedachten konden de herinnering van de ontmoeting met de Quileute jongens maar niet verwerken of loslaten.

Maaike

  • ***
  • Berichten: 1.686
    • Bekijk profiel
« Reactie #66 Gepost op: 01 mei 2010, 15:40:13 »
:S :S
meer!

Lisa

  • *****
  • Berichten: 20.601
    • Bekijk profiel
« Reactie #67 Gepost op: 01 mei 2010, 16:26:58 »
oehhh, dit smaakt naar meer x]
Just keep me where the light is. http://thisisjustdailystuff.tumblr.com/

bluhhhhh

  • ***
  • Berichten: 4.206
    • Bekijk profiel
« Reactie #68 Gepost op: 01 mei 2010, 17:00:34 »
Nog steeds snapte ik eigenlijk niet waarom ze zo dreigend tegen me waren geweest. Ze waren er in ieder geval niet blij mee dat ik terug in Forks was.
Logisch eigenlijk, net zoals Jacob. Ze wilden dat ik de bruiloft niet in de war kwam schoppen en dat ik Jake met rust liet, dezelfde wens die Jacob ook had.
Kon ik maar op de een of andere manier afstand doen van alles, alles ineens vergeten en alle puinhoop in mijn hoofd opruimen.
Maar zo makkelijk was het leven natuurlijk niet, en vooral mijn leven was de makkelijkste niet.
Thuis warmde ik een kant-en-klaar maaltijd op voor Charlie en net toen de magnetron piepte hoorde ik Charlies auto de oprit oprijden.
Ik zette het bord net op de keukentafel neer toen Charlie binnenkwam en blij leek te zijn dat zijn eten al klaar was. ‘Lekker Bells,’ zei hij tevreden. ‘Alles goed met je?’
Terwijl Charlie ging zitten en begon te eten kwam ik tegenover hem zitten. ‘Jawel.’
Ik besloot niks te zeggen over het gesprekje met de jongens uit La Push vanmiddag. Ze hadden me geraakt en ik was boos op ze, maar het deed nog meer pijn dat Jacob precies hetzelfde over me dacht en ik kon het hem niet aandoen om alles door te vertellen aan Charlie. Straks ging hij nog Billy bellen.
Ik mompelde wat over studeren en boven op mijn kamer begon ik zuchtend aan mijn studeerboeken.
Na twee samenvattingen geschreven te hebben was mijn pen leeg en ik vervloekte het ding binnensmonds. In de laden van mijn bureau en nachtkastje kon ik nergens een pen vinden en toen vond ik mijn oude reistas onder mijn bed.
Aarzelend trok ik het ding onder mijn bed vandaan, ritste de bovenkant open en graaide verwoed in de rommel op zoek naar een pen. Een zucht ontsnapte uit mijn mond en ik draaide de tas om en schudde nijdig ermee totdat alle rommel eruit was.
Opnieuw begon ik te graaien tussen de bende totdat ik van schrik achteruit deinsde. Op de grond, naast de rest van de zooi die in mijn reistas had gelegen, lagen allemaal foto’s en een ring. Mijn… verlovingsring.
Ontstelt krabbelde ik naar voren en tilde de ring op, die plotseling vijf kilo leek te wegen in mijn hand. Ik voelde hoe de tranen in mijn ogen sprongen en ik balde mijn hand tot een vuist, met middenin, ver weggestopt, de ring.
Mijn oog viel op de foto’s, een paar oude van mijn achttiende verjaardag en een paar die in Alaska waren genomen.
Edward die als perfect fotomodel in de camera keek met zijn arm stevig om mijn middel, ik en Alice die lachend naar elkaar kijken, een foto van Carlisle, Edward, Esmé en ik, nog meer foto’s van Emmett en ik, Jasper en ik, lachend, grijnzend, grinnikend. Allemaal blije, vrolijke foto’s. Vrolijke, fijne herinneringen die nu pijnlijk in mijn hoofd krasten.
Ik slaakte een zachte kreet en spong overeind terwijl ik de ring uit mijn hand liet vallen, bovenop de foto’s.
Wanhopig snelde ik door mijn kamer, tastte met mijn handen over mijn nachtkastje tot ze vonden wat ze zochten.
Een klein, oceaanblauw sieradendoosje die ik ooit van mijn moeder had gekregen. Ik klapte hem met trillende vingers open en schudde de parelring en de armband met de blauwe steen die ik gewoonlijk aan had eruit op mijn bed en liet me weer op mijn knieën vallen.
Bibberig greep ik de verlovingsring van de grond en smeet hem in het doosje wat bekleed was met een zachte, zwarte stof. De diamantjes staken spierwit af naast het zwarte materie. Ik vouwde de foto’s en lette er zorgvuldig op dat ik alleen naar de witte achterkant keek met de gouden logotjes van de foto ontwikkelaar. Nadat ik de gevouwen foto’s in het doosje had gepropt stond ik op en liep naar mijn nachtkastje.
De tranen rolden nu echt over mijn wangen, maar ik deed mijn best ze te onderdrukken en pakte het schakelarmbandje dat ik van Jake voor mijn eindexamen had gekregen, met het houten wolfje en het stenen hartje eraan, en gooide die ook in het doosje.
Ik klapte vlug het doosje dicht zodat ik niet meer hoefde te kijken naar de voorwerpen die erin zaten en keek mijn kamer rond om te zien of ik nog iets vergeten was.
Mijn ogen dwongen zichzelf naar het doosje te kijken en ik kuste zacht de bovenkant. Vandaag zou het nog bij me blijven, morgen zou het niet meer bij me horen. Dit was het afscheid aan mijn herinneringen.

Lisa

  • *****
  • Berichten: 20.601
    • Bekijk profiel
« Reactie #69 Gepost op: 01 mei 2010, 17:56:23 »
echt heel erg mooi, hoe veel hoofdstukken heb je nu eigenlijk al?
Just keep me where the light is. http://thisisjustdailystuff.tumblr.com/

bluhhhhh

  • ***
  • Berichten: 4.206
    • Bekijk profiel
« Reactie #70 Gepost op: 01 mei 2010, 18:42:44 »
3 pas. en op een ander forum ben ik al wat verder en dus bijna door mijn voorraad heen, maar nu ben ik al aan hoofdstuk 4 begonnen dus. ;D
en bedankt!
-------------

De volgende morgen was ik vroeg opgestaan. Ik voelde me niet verheugd, maar het stelde me wel gerust dat ik afstand kon gaan nemen vandaag. Het doosje hield al een hele tijd mijn blik vast terwijl het tegenover me stond op de keukentafel.
Mijn vingers stuurden een lepeltje rond in mijn cornflakes, maar ik had nog geen hap door mijn keel kunnen krijgen. Ik zat te bedenken hoe ik afscheid zou nemen van de spullen. Bang dat ik neerslachtig zou worden als ik het verbrandde. Dan zou het écht uit mijn leven zijn.
En ik kon het niet over mijn hart krijgen om de ring en het armbandje te vernietigen, daarom had ik die twee dingetjes apart gelegd en in een envelop gedaan.
Ik twijfelde of ik het armbandje met het wolfje terug naar Jacob zou sturen en het stenen hartje en de ring - het was tenslotte de erfenis van Edward en ik kon het niet maken om de dingen die zijn moeder hem had nagelaten weg te gooien - ook terug naar Alaska te verzenden.
Charlie zou ik wel kunnen opschepen met de smoes dat ik een of andere vriendin in Alaska had en dat ik naar Jacob een brief wilde sturen om hem te feliciteren met zijn bruiloft.
Ik trok een grimas.
Misschien dat ik het doosje wel in de tuin zou begraven, of nog beter, ik kon me vaag herinneren dat Charlie had zitten mopperen tijdens het avondeten een paar dagen terug, dat hij rotzooi van het politiebureau naar de stortplaats moest wegbrengen - of iets in die richting.
Het zou een briljant idee zijn om hem te vragen of hij het oceaanblauwe sieradendoosje met de foto’s mee kon nemen. Ik glimlachte zelfvoldaan en durfde eindelijk een hap te nemen van mijn cornflakes.
Als Charlie maar niet moeilijk ging doen dat ik net zo goed naar La Push kon gaan om Jacob persoonlijk te feliciteren of dat ik het doosje niet zomaar weg kon gooien omdat het een cadeau van mijn moeder was geweest.
Maar toen Charlie geïrriteerd thuiskwam die middag - er was een zaak op het politiebureau dat hij maar niet opgelost kreeg - en ik hem voorzichtig gevraagd had of hij voor mij de brieven wilde posten en het doosje mee naar de stort wilde nemen, had hij zonder tegenstribbelen ‘ja’ gezegd en was naar een of andere honkbalwedstrijd op televisie gaan kijken.
‘Ik leg het doosje en de enveloppen in de hal, dan kun je ze straks gelijk meenemen wanneer je gaat,’ zei ik toen ik langs Charlie heen liep naar de hal. ‘Goed?’
‘Jep,’ mompelde Charlie afwezig terwijl hij vloekte om een doelpunt van, waarschijnlijk, het team waar hij níet voor was.
‘Ik heb Angela gebeld, Jessica gaat vanmiddag weer naar Port Angeles en we gaan haar uitzwaaien,’ riep ik bij de voordeur terwijl ik mijn regenjas aantrok. ‘Daarna blijf ik nog even bij Angela.’
‘Goed, veel plezier.’ Charlie wuifde slapjes en richtte zich toen snel weer op de flatscreen.
Toen ik in mijn pick-up stapte en de verwarming lekker hoog zette voelde ik me op de een of andere manier veel beter. Het was alsof de gewichten die ik de afgelopen tijd op mijn schouders droeg waren weggehaald en ik zo licht als een veertje woog.
Ik zocht mijn favoriete radiozender op en zong zachtjes mee met de muziek.
Toen ik door de stad reed en me bewust was van de grens tussen Forks en La Push maakte ik me een klein beetje zorgen.
Wat als ik de Quileute jongens weer zag? Wat als Jacob dit keer bij hen was en had gehoord van mijn poging om Paul eens flink op te fokken, zou hij kwaad op me zijn?
Wat als ik hem hand in hand zag lopen met een meisje?
Ik trok een grimas terwijl ik eraan dacht en drukte harder op het gas. Als ik dan toch Jacobs vrienden zou zien, dan hoefde dat niet te betekenen dat ze míj zouden zien.
Voor Angela’s huis slaakte ik een zucht van opluchting en stapte vlot uit de auto. Haastig liep ik het grindpad over, klom de veranda op en belde aan.
Angela deed al gauw open en begroette me met een grote glimlach. ‘Je bent net op tijd Bells, Jess wilde net gaan.’
Jessica stond in de woonkamer en pakte haar reistas in. Toen ze mij zag glimlachte ze beleefd en liep naar me toe om me een dikke knuffel te geven.
‘Bella!’ kreunde Jess terwijl ze zich loshaakte uit onze omhelzing. ‘Wat leuk om je weer te zien.’
Ik grijnsde. ‘Hoe gaat het in de kapperszaak?’
Jessica ratelde vol genoegen over haar stage in Port Angeles en aan haar enthousiasme gebabbel te horen was ze geestdriftig op weg naar ‘de beste kapster van Port Angeles’ te worden.
‘Mijn tante zegt dat ik het geweldig doe en over een tijdje niet alleen de afgeknipte haren hoef op te vegen, maar ook echt mensen mag knippen!’ zei ze dolblij. ‘Dat is beter dan om die poppen te knippen.’
‘Wat leuk voor je Jess!’ zei ik grinnikend. Ik was oprecht blij voor het succes van mijn vriendin.
‘En nu moet ik echt weg,’ zei ze en drukte vluchtig een kus op mijn wang.
‘Dag Jess,’ mompelde ik en reikte haar reistas aan.
Angela gaf haar een korte knuffel. ‘Doei Jess.’
Angela en ik bleven even in de deuropening staan om Jessica uit te zwaaien en liepen toen weer terug naar de woonkamer. Ik plofte neer op de bank en Angela ging tegenover me zitten.
‘Hoe gaat het met je?’ vroeg Angela onverschillig, maar ik zag haar verontruste ogen en ik slaakte een zucht. Waarom moest ze toch altijd alles opmerken? ‘Om eerlijk te zijn zie je er een beetje vermoeid uit.’
‘Eh, ja, ik slaap nog al slecht de laatste tijd,’ mompelde ik en ging met mijn hand door mijn haar.
‘Dat bedoel ik niet.’ Angela keek me met doordringende ogen aan en ik kon niets anders dan de waarheid opbiechten.
‘Jacob, mijn beste vriend uit La Push, wilt niks meer met me te maken hebben.’ Angela fronste haar wenkbrauwen.
‘Waarom niet?’ Haar stem was vol van ongeloof.
‘Hij gaat trouwen, heeft medelijden met de zielige ik en wilt dat ik verder ga met mijn eigen leven, en hij heeft het volste recht om dat te denken.’ Nu ik het allemaal zo opsomde en het uit mijn eigen mond hoorde komen, voelde ik een steek van zelfmedelijden. Wat was ik toch eigenlijk zielig.
‘Hij gaat trouwen en daarom wilt hij niks meer met jou te maken hebben?’ Angela keek me met opgetrokken wenkbrauwen aan en barstte daarna in lachen uit. ‘Bella, geloof je het zelf?’
Ik keek Angela ontzet aan. ‘Natuurlijk, ik zuig dit echt niet uit mijn duim!’
Angela wreef geruststellend over mijn hand. ‘Ik denk ook niet dat je liegt Bella, tegen mij niet in ieder geval. Ik denk dat je tegen jezelf liegt.’
Ik schudde verbouwereerd mijn hoofd en kreeg de frons die op mijn voorhoofd lag niet weggewerkt. ‘Ik volg je even niet, denk ik,’ mompelde ik.
‘Waarom zou hij je nou ineens niet meer willen zien? Denk nou eens na Bella, jullie waren béste vrienden! Nu ben je terug en hij gaat trouwen - oké, misschien wilt hij even wat meer tijd met zijn verloofde doorbrengen, en dat is begrijpelijk. Maar dat hij jou laat vallen, dat kan gewoon niet. Dat slaat nergens op.’
Ik stond op en ijsbeerde door de kamer. ‘Mijn léven slaat nergens op.’
Angela zuchtte en sloeg haar benen over elkaar. ‘Jacob is een goede jongen. Hij zou je zoiets nooit aan doen.’
Ik trok een grimas. ‘O, geloof me Ang, ik kreeg gisteren nog zijn vrienden op mijn dak. Ze vroegen me nog netjes of ik op wilde rotten.’
‘Wát?’ vroeg Angela vol ongeloof.
‘Zoals ik het zeg,’ bromde ik en sloeg mijn armen in elkaar. ‘Ik liep over de stoep en daar liepen ze aan de overkant van de straat. Toen ze mij zagen verstarden ze allemaal en toen ben ik snel weggevlucht naar een bankje, weg van hen. Angsthaas die ik ben,’ ik schudde mijn hoofd. ‘Wat denk je? Ze kwamen allemaal naar me toe en vroegen wat ik wel niet deed hier in Forks. Dat ik uit Jacobs leven moest blijven en zijn bruiloft niet in de war moest schoppen.’ Ik snoof. ‘Eigenlijk lijkt dat me nu helemaal niet zo’n slecht idee meer. Ik zou wel willen weten hoe ze eruitzien als ik zomaar binnen kom lopen…’
Angela onderbrak mijn gebazel. ‘Bella, vroegen ze dat echt aan je?’ Angela wilde me nog steeds niet geloven en haar stem klonk spottend. ‘Denk je echt dat Jacob er ook zo over denkt?’
Ik knikte heftig. ‘Zeker weten!’
‘Nou… wat naar voor je dan.’ Angela liet zich verslagen in de stoel zakken en ik was blij dat ik haar eindelijk had weten overtuigen.
‘Ach, maak je geen zorgen. Ik ben helemaal over hem heen,’ mompelde ik, ik was er niet helemaal zeker van of ik de waarheid sprak. ‘Mijn vader gaat vandaag het schakelarmbandje van Jake en de verlovingsring en het stenen hartje van Edward op de post doen. Ook gaat hij alle foto’s die me aan Edward herinneren naar het grofvuil brengen.’ Mijn stem klonk vreedzaam en een tikkeltje zelfvoldaan.
Angela keek me verbaasd aan. ‘Je gaat alles weg doen?’
Ik grijnsde om haar verbaasde uitdrukking en keek toen even naar het kleine klokje dat boven de openhaard hing. ‘Bovendien,’ zei ik. ‘Als het goed is, is alles nu verleden tijd. Charlie zou zo’n tien minuten geleden naar de stort gaan.’
Angela kneep haar ogen samen. ‘Weet je zeker dat dit wel is wat je wilt?’
‘Natuurlijk, maak je maar geen zorgen Ang.’ Ik kwam met een zucht weer op de bank terecht en tikte nerveus rondjes met mijn voet.
‘Goed dan,’ mompelde Angela. ‘Maar als je ooit ergens over in zit, weet je bij wie je terecht kan hè?’
Ik glimlachte halfhartig. ‘Geloof me, dat zal vast niet nodig zijn,’ mompelde ik en was blij dat hierbij het onderwerp eindigde.
Toen ik thuiskwam trof ik Charlie in de keuken aan. Hij leunde met een gerimpeld voorhoofd over de krant.
‘Pap?’ vroeg ik en hij keek geschrokken op. ‘Sorry, laat ik je schrikken?’
Hij grijnsde nerveus toen ik tegenover hem kwam zitten. ‘Neuh,’ mompelde hij onverschillig.
‘Heb je vanmiddag mijn brieven op de post gedaan en dat ene doosje bij het grofvuil gezet?’
Charlie deed alsof hij ineens heel veel aandacht voor een artikel in de krant had en ging met zijn vinger over de regels die hij las. ‘Ja,’ mompelde hij afwezig.
‘Mooi, ik ga naar mijn kamer. Er liggen nog kliekjes in de koelkast, je kan toch wel iets opwarmen zonder het te verpesten hè?’
Charlie kon niet lachen om mijn droge humor. ‘Ja, ga nou maar,’ bromde hij.
Ik trok mijn wenkbrauwen op van Charlies chagrijnige gedrag. ‘Ik meen het, moet ik anders even blijven en het zelf doen?’
‘Bella,’ zei Charlie kreunend en ik gaf grinnikend een kus op zijn wang.
‘Welterusten pap.’

Misschien is het iemand al opgevallen dat er soms huge stukjes zijn? :') Ik wil graag even ver zijn als op andere forums, en hier loop ik iets achter omdat ze bij dat andere forum veel spammen, dus post ik hier af en toe een hoop zodat ik even ver ben.

Lisa

  • *****
  • Berichten: 20.601
    • Bekijk profiel
« Reactie #71 Gepost op: 01 mei 2010, 18:58:25 »
hahah leuk dat laatste XD
je moet niet gaan haasten, want als je door je stukjes heen bent plaats je ook minder haha
en dat wil ik niet hebben, want het is veel te leuk om te wachten. x]
Just keep me where the light is. http://thisisjustdailystuff.tumblr.com/

Maaike

  • ***
  • Berichten: 1.686
    • Bekijk profiel
« Reactie #72 Gepost op: 01 mei 2010, 20:28:10 »
ik vind het echt leuk :D
maar wel contaminaties: het is 'naar Alaska te zenden'
en die andere week ik niet meer xD

bluhhhhh

  • ***
  • Berichten: 4.206
    • Bekijk profiel
« Reactie #73 Gepost op: 01 mei 2010, 20:33:02 »
Hoofdstuk 3. Geur - Scent.[/font size]
Er was een week voorbijgegaan en ik voelde me elke dag iets slechter.
Impulsief, zoals ik altijd was, had ik gedacht dat door afscheid te nemen van mijn herinneringen ik me ook weer goed zou gaan voelen.
Nou. Nee dus.
Ik had op zijn minst nog verwacht een reactie van Jake te krijgen nadat hij zijn armbandje terug had gekregen. Stel dat ik hem tegen zou komen, dan kon ik er maar beter niets over zeggen. Wat als ik wanhopig over zou komen? Dat wilde ik al helemaal niet.
Elke middag sprak ik samen met Angela en Jessica af in het eetcafé. We studeerden, kletsten, aten en dronken wat.
Charlie was blij dat ik weer wat meer met de buitenwereld omging. Ook al waren dat alleen maar Jessica en Angela, Charlie was tevreden. Ik vond het gezellig en ik hoefde ook minder vaak te koken voor Charlie. Natuurlijk was het mooi meegenomen dat ik tegelijkertijd mijn hersens een beetje bijspijkerde met nieuwe informatie.
Charlie had gezworen dat ik minder vaak hoefde te koken en dat hij het prima zou redden, en na een paar vermoeide pogingen gedaan te hebben tegen dat idee in te gaan, had ik maar opgegeven.
Ik vroeg me vaak af of er iets met mijn ogen was gebeurd, want regelmatig zag ik de rode flits: waar ik ook was. Liep ik door het bos, zat ik met Jess en Angela in het eetcafé - ook al leken zij daar trouwens geen last van te hebben - keek ik uit mijn slaapkamerraam, de rode stip kwam op willekeurige tijden en plaatsen.
Zat het tussen mijn oren of was ik echt niet gek geworden? Of moest ik er gewoon niet al teveel bij stilstaan? Het was moeilijk om te proberen er niet veel aan te denken, want de rode flits verraste me bijna elke dag wel - hoewel hij soms wel dagen niet verscheen. Maar ook in mijn nachtmerries kwam het rode geval tevoorschijn en overdag bleef het stilletjes door mijn schedel spoken.
Ik maakte me er niet al te druk om, ik had wel wat grotere problemen aan mijn hoofd. Ik begon steeds meer aan het dagelijkse leven te wennen. Het ritme was elke dag wel hetzelfde: ‘s ochtends stond ik vroeg op, meestal als ik wakker werd was ik niet meer in slaap te krijgen, Charlie was al naar het bureau en ik at ontbijt. ‘s Middags ging ik met Angela en Jessica studeren en op de dagen dat Jessica in Port Angeles zat was ik bij Angela thuis te vinden.
Van maandag tot vrijdag - wanneer Jess er niet was - kookte ik ‘s avonds voor Charlie. Dat was het compromis dat we gesloten hadden en de overige drie dagen van de week maakte Charlie eten voor zichzelf.
Na het eten ging ik altijd direct naar mijn kamer en keek ik even op de computer, tegen de tijd dat het oude ding eindelijk was opgestart en ik alle pop-ups had weg geklikt was er alweer een halfuurtje voorbij gegaan. Ik studeerde nog een klein beetje als ik daar niet aan toe was gekomen bij Angela en nam een lange douche voordat ik in bed stapte.
En dat patroon herhaalde zich elke dag. Moeizaam sleurde ik mezelf er doorheen, ook al wist ik dat ik elke dag zwakker werd. Het voelde alsof ik elke nacht iets minder sliep, elke ochtend iets eerder wakker werd, elke avond iets minder op kon eten.
Alleen vanmiddag was het vrijdag en ging Angela met Jessica mee naar Port Angeles, dus had ik in feite de hele middag niets te doen.
Ik durfde niet meer zo goed een boswandeling te gaan maken; nadat ik ook de rode stip in het bos had gezien en niet alleen in het verkeer, was ik behoedzaam van het bos weggebleven. In het verkeer was het nog begrijpelijk: de stoplichten, de lampen van de auto’s… maar het bos van Forks en La Push? Ik had geen idee wat het daar moest voorstellen…
Charlie ging vanmiddag vissen, dus zat ik vast in huis. Eigenlijk kon ik geen kant op: in Forks was niks te doen, naar La Push wilde ik al helemaal niet gaan: stel dat ik wéér de Quileute jongens tegenkwam? Of nog erger: stel dat ik Jacob tegenkwam.
Hem durfde ik al helemaal niet meer onder ogen te komen.
Terwijl ik opstond om een mok thee te gaan maken en een pak tarwekoekjes uit de kast te halen, galmde het schelle geluid van de telefoon door de keuken. Enigszins verbaasd keerde ik om en haalde de haak van de hoorn.
‘Met Bella,’ zei ik aarzelend.

pentagrams

  • ****
  • Berichten: 7.949
  • post-mortem.
    • Bekijk profiel
« Reactie #74 Gepost op: 01 mei 2010, 20:51:22 »
verdeer :3
~ Godzillionaire ~