Auteur Topic: Story  (gelezen 134 keer)

m0nsterr

  • *
  • Berichten: 32
    • Bekijk profiel
« Gepost op: 10 januari 2019, 14:44:51 »
Haaii, :)

Ik ben begonnen met het schrijven van een verhaal. Het is niet af en heeft nog geen titel.
Ik hoop door het hier te plaatsen dat ik gemotiveerd blijf om verder te schrijven. Graag ontvang ik feedback / tips enz.

Het verhaal gaat over een jongen en een meisje die elkaar ontmoetten bij een therapiegroep voor jongeren met problemen, zoals depressie, angst, enz.

Alvast bedankt voor het lezen!

------------------------------------------------------------------------------------------

~ 1 ~

Het is december. Daar staat hij dan. Voor het saaie grijze gebouw met rode letters waar 'Centrum voor Psychologie' hoort te staan, maar door een aantal verwijderde letters er nu nog slechts 'Centrum voor Psycho' staat. Dat hebben vast een paar rotkinderen gedaan. Hij neemt een laatste haal van zijn sigaret en zucht diep. 'What the fuck doe ik hier?' fluister hij zachtjes tegen zichzelf, voordat hij naar binnen gaat.

Ze zitten in een kring met zijn achten, vier jongens en vier meisjes. Het lijkt wel alsof het weer zijn eerste dag is op de kleuterschool. De twee therapeuten, een man en vrouw, stellen zich voor. Hij kent ze al van het intake gesprek. De vrouw heet Marianne en de man die naast haar zit heet Klaas. Klaas is overduidelijk gay. Niet dat daar iets mis mee is ofzo. Ze heten iedereen welkom en praten over het weer. Het irriteert hem nu al. Ze doen dit vast om het ijs te breken ofzo, maar het maakt het hele gebeuren nog ongemakkelijker.
'Het gaat misschien zelfs sneeuwen,' zegt Klaas opgewekt, alsof hij het helemaal ziet zitten om ingesneeuwd te raken met een stel menselijke wrakken.
Hij kijkt de kring rond en ziet dat iedereen er net zo opgelaten bij zit als hij zich voelt. Zijn oog valt op een mysterieus meisje dat naar haar zwarte Dr. Martens staart. Ze heeft lang golvend donker haar, een bleek gezicht en bloedrode lippen. Ze ziet eruit als een aan de coke verslaafde sneeuwwitje.
'Goed, we gaan beginnen. Laten we eerst een voorstelrondje doen,' zegt Marianne. 'Vertel kort iets over jezelf. Je naam, leeftijd en waarom je hier bent.'
Het eerste meisje begint te praten, maar hij luistert al niet meer. Hij is gefascineerd door de manier waarop sneeuwwitje met haar voet heen en weer wipt, alsof ze haar eigen stille orkest slaat. Plots kijkt ze hem aan. De haren op zijn arm gaan recht overeind staan. Haar ogen zijn smaragdgroen met lange zwarte wimpers, die op spinnenpootjes lijken door teveel mascara. Normaal houdt hij niet van meiden die veel make-up dragen, maar dit is werkelijk het mooiste meisje wat hij ooit heeft gezien. Ze kijkt hem onderzoekend aan en hij beseft plots dat hij naar haar staart. Snel wendt hij zijn blik af. Een bloedrode glimlach verschijnt rond haar lippen.
'Bedankt Joey,' zegt Marianne 'Volgende,'

'Ik ben Emilia, maar iedereen noemt me Mila.' begint ze. Hij kijkt haar aan. Ze kijkt uitdagend terug met een grote grijns en een opgetrokken wenkbrauw. 'Ik ben hier, omdat ik officieel ben ontspoort nadat die ouwe de pijp uit is gegaan. Hij heeft wel een dikke erfenis voor me achtergelaten, maar dat heb ik bijna al helemaal opgemaakt aan feesten en drugs.'
De groep giechelt nerveus, terwijl Marianne wat op haar kladblok krabbelt.  'Mijn moeder is een nieuw leven begonnen in Frankrijk en ik leef nu in me eentje in ons ouderlijk huis. Het is een echte teringzooi. Ik heb zelfs mijn paard moeten verkopen en...'   
'Bedankt Emilia,' onderbreekt Marianne haar. 'Volgende en denk eraan hou het kort.'
'Ik ben Thomas,' mompelt hij. Zijn blik is gevangen in die van haar als een hert in een stel koplampen. 'En ik heb vandaag het mooiste wezen van het hele universum ontmoet.'
Mila kijkt hem gevoelvol aan. De groep begint te lachen. Grotendeels door de ongemakkelijkheid van de hele situatie.
'Kun je ons misschien vertellen waarom je hier bent?' vraagt Marianne licht geïrriteerd.
De groep stopt met lachen en hij kijkt Marianne aan.
'Ik heb depressieve klachten,' antwoordt hij.
'Kun je dit misschien ook met ons delen zonder er de draak mee te steken?' vraagt Marianne. Klaas, de mannelijke therapeut, kijkt haar een beetje bedachtzaam aan, maar ze geeft hem een koele blik terug.
'Natuurlijk,' Hij schraapt zijn keel.
'Ik ben Thomas en ik heb depressieve klachten,' herhaalt hij mechanisch als een robot. De hele groep lacht weer, inclusief Mila. Hij lacht naar haar terug.
'Bedankt Thomas,' zeg Marianne en schenkt hem een dodelijke blik.
'Bitch,' doet Mila geluidloos, doelend op Marianne.
Hij grijnst en knikt bijna onmerkbaar. Eerlijk gezegd zag hij eerst het nut niet in van groepstherapie, maar hij heeft zojuist een reden gevonden om te blijven gaan.
'Volgende,

mona.

  • **
  • Berichten: 167
    • Bekijk profiel
« Reactie #1 Gepost op: 13 januari 2019, 16:01:23 »
Mijn tip is dat je minder uit gossip girl moet kopieren.
Sommige zinnen zijn gewoon uit het boek, dat is niet heel orgineel. En andere zinnen zijn er heel erg op gebaseerd.

Het is leuker als je het helemaal zelf bedenkt!
don't let them challenge you, don't let them intimidate you. and do your thing because thats the only way to do it

Ms.Jackson

  • **
  • Berichten: 742
    • Bekijk profiel
« Reactie #2 Gepost op: 13 januari 2019, 17:59:10 »
^ Als dat zo is zou ik het verhaal van Girlscene afhalen, want dan pleeg je plagiaat.
Ik was Encore
''Watch me move, when I lose it hard. Get you off with the touch, dancing in the dark.''