Auteur Topic: [RPG] The Aim and the Hunt  (gelezen 1467940 keer)

Lancelot

  • ******
  • Berichten: 31.620
  • Armored.
    • Bekijk profiel
« Reactie #104250 Gepost op: 15 augustus 2018, 23:43:23 »
Ik hou ervan hoe zowel Finn als Klaus denkt dat de ander slecht is voor Thomas, terwijl ze allebei zijn leven hebben verpest en terwijl hij nu om beiden geeft
S.O.S. | Sum haats Kim help

PurpleBerry♥

  • *****
  • Berichten: 24.165
    • Bekijk profiel
« Reactie #104251 Gepost op: 16 augustus 2018, 11:30:32 »


Thomas
“Klaus .. do I really need to lecture you about the term God complex?” I laughed at him. “You’re basically proving my point right now.” Of course I noticed he was being sarcastic, but as I stared at him my smile slowly faded. I wasn’t so sure if it was reasonable for him to be sarcastic about it .. In a way he checked all the boxes. An inflated sense of self-importance, check. An insane need for admiration, check. A total lack of empathy for other people, check. Even the extreme confidence that was supposed to mask his cripplingly low self-esteem, where even the slightest form of criticism could lead to a complete breakdown .. check. I had seen it happen, right in front of me.
The silence that followed my sudden realisation was too long; it became weird. He even checked for a probable cause, since he had received his fair share of parental criticism .. For god’s sake his father hunted him because he wasn’t content with how his sun turned out to be.
I tried to blink the astonishment away, big eyed and staring at the man in front of me like I had finally figured him out. But no way that I was going to tell him that.
“Uhm ..” I mumbled awkwardly. “Okay, let’s go.” Without giving him another glance I walked ahead to the house. Trying to process this newly found realisation. I could almost feel his degrading looks when it came in sight. In a way, I was rather embarrassed by the house, but at this point of place and time, I simply didn’t care enough to act on it.
“Uh-uh ..” was all I dryly muttered when Klaus mentioned he was having too much of a good day to run into Finn. He better. “Well .. you’re invited, I guess ..” Without bothering to check the lock - I don’t think we had ever locked our front door, ever - I walked into the main hall. It didn’t look that bad I guess. Yesterday morning I had made an attempt to tidy up a bit, but the sad truth was that now Sarah hated me, the house was cleaned a lot less than it used to. And in the time I lived here I had never seen it properly clean.
“Don’t. Judge,” I warned Klaus before he could make a comment. “I know. It’s basically a ruin, but no one dares to visit and there are enough places to explore while drunk and stoned.”
I threw my jacket in a corner and sat down on the old settee. Reaching for the plastic bag next to it. For a second I wondered if I cared if Klaus saw me smoking pot, but my hands were still trembling and really .. It wasn’t like I didn’t reek of it anyway. The whole place did, so I just grabbed the pot and lighted a cigarette.
My eyes slowly focussed on Klaus as I tried to figure out his response. "Have you ever ..?" I asked with a self-explaining nod to the joint clenched between my two fingers. It was genuine curiosity you could hear in my voice, and quite some amuse. The idea of seeing Klaus stoned was just too .. odd, so I chuckled softly. Laughing it off as I stared at my feet. "Nevermind."


Klaus
'God complex?' herhaalde ik verbaasd. 'Never heard of it.' Thomas zijn blik veranderde even en het leek alsof hij aan het uitzoeken was wie of wat ik was. Na al die jaren had ik wel verwacht dat Thomas me doorhad. Hij was een slimme jongen. Maar op dit moment leek het alsof hij een nieuwe invalshoek had gevonden. God complex. Het klonk in ieder geval niet positief.
Thomas opende de deur en het zag er van binnen nog walgelijker uit dan van buiten. Ik kreeg spontane smetvrees van dit huis. Don't judge, zei hij nog. En zo hard als ik ook probeerde niet mijn bekritiserende woorden uit te spreken, mijn gezichtsuitdrukkingen zeiden al genoeg. Ik zou nooit begrijpen dat Thomas koos om hier te leven. Hij kon alles krijgen wat hij wilde, simpelweg door iemand te compellen. 'You know you can just compel someone to hand you over his villa? Or rob a bank and buy yourself a proper house? You're a hybrid, it's that simpel. I just don't understand why you would ever choose to live here,' zei ik afkeurend en schudde mijn hoofd. Daarna realiseerde ik me dat ik mijn afkeurende woorden niet had ingehouden. 'Oops, I judged.'
Terwijl ik mijn ogen nog een paar keer langs alle troep in het huis liet glijden, nam Thomas plaats op iets wat eruit zag als een bank. Waarschijnlijk zou hij elk moment instorten, dus ik besloot om te blijven staan. 'I'm going to give you a cleaner for your birthday,' mompelde ik. Hij graaide naar iets in een wit plastic tasje en natuurlijk haalde hij een joint te voorschijn. Mijn ogen knepen automatisch tot speeltjes en de afkeur was van mijn gezicht af te lezen. Ik had niets tegen wiet, maar Thomas had een probleem. De wiet was een trigger voor hem, zonder dat spul kon hij zichzelf niet rustig krijgen. En dat verafschuwde ik. De zwakte en drang naar iets. Dat was ook waarom ik een afkeer had tegen de meeste vampiers , ze konden hun bloeddorst niet beheersen. Zwak.
Thomas hield de joint tussen zijn vingers en vroeg of ik ooit gebruikt had. Ik kon een spottende lach niet onderdrukken. 'Believe it or not, I used to be a lot of fun.' Ik gaf hem een geamuseerde blik. Wat ik zei was geen leugen, ik had mijn periodes gehad dat ik niets anders deed dan feesten. Maar bij feesten kwam ook veel moorden. Als je dacht dat ik nu al onnodig veel levens opeiste, dan had je me in die periodes moeten zien. Elke feest eindigde met een after party. Of beter gezegd, een bloedbad. Je weet wat ze zeggen; altijd goed eten na een avondje stappen.  'The 60s for example, a great time and a great Klaus. He was loads of fun. You would love him,' vervolgde ik mijn verhaal. 'But the answer to your question is; yes, I did. I think there is nothing in this world I didn't try. I'm more than a thousand years old, what am I supposed to do with all this time?' grinnikte ik. Drugs, drank, alles wat je kon verzinnen had ik wel eens gedaan. Tja, ik had ook een eeuwigheid om alles uit te proberen en sommige dingen waren minder of zelfs niet schadelijk voor iemand zoals ik dan voor mensen. Ooit gehoord van een weerwolf die gestorven is aan een overdoses van drugs? Nee. We herstellen te snel daarvoor. 'I, on the other hand, can control myself. Unlike...' Mijn blik gleed van Thomas naar de joint in zijn handen. 'You.'

PurpleBerry♥

  • *****
  • Berichten: 24.165
    • Bekijk profiel
« Reactie #104252 Gepost op: 16 augustus 2018, 11:32:00 »
Ik hou ervan hoe zowel Finn als Klaus denkt dat de ander slecht is voor Thomas, terwijl ze allebei zijn leven hebben verpest en terwijl hij nu om beiden geeft
Thomas is te goed voor deze wereld
en een cutie

PurpleBerry♥

  • *****
  • Berichten: 24.165
    • Bekijk profiel
« Reactie #104253 Gepost op: 16 augustus 2018, 11:33:02 »


HALLO HIJ IS AL HELEMAAL NAAR DE KLOTE EN DEPRI LAAT HEM MET RUST
DAT WEET KLAUS TOCH NIET
EN KLAUS BOEIT T OOK NIET

sorry not sorry Finn

GoldenKiller

  • **
  • Berichten: 320
  • ik weiger
    • Bekijk profiel
« Reactie #104254 Gepost op: 16 augustus 2018, 14:25:09 »




finn als hij klaus in zn huis ziet

maar niet heus hij rent weg en als klaus weg is gaat hij thomas zn hoofd in de wc pot duwen

omdat het zo is, daarom | kim haats het goede doel | amy heeft een voortuin | valerie | ik weiger speen

GoldenKiller

  • **
  • Berichten: 320
  • ik weiger
    • Bekijk profiel
« Reactie #104255 Gepost op: 16 augustus 2018, 14:26:05 »
Ik hou ervan hoe zowel Finn als Klaus denkt dat de ander slecht is voor Thomas, terwijl ze allebei zijn leven hebben verpest en terwijl hij nu om beiden geeft

UHMMMMMM
FINN WERD GEDWONGEN DOOR EEN OF ANDER MORMEL VAN TIEN MILJOEN JAAR OUD
ALLES IS NIKLAUS ZN SCHULD
omdat het zo is, daarom | kim haats het goede doel | amy heeft een voortuin | valerie | ik weiger speen

GoldenKiller

  • **
  • Berichten: 320
  • ik weiger
    • Bekijk profiel
« Reactie #104256 Gepost op: 16 augustus 2018, 14:28:32 »
jongens sinds de zoekfunctie het niet doet en op tel meeten een hel is vind ik dat we naar tumblr moeten
omdat het zo is, daarom | kim haats het goede doel | amy heeft een voortuin | valerie | ik weiger speen

PurpleBerry♥

  • *****
  • Berichten: 24.165
    • Bekijk profiel
« Reactie #104257 Gepost op: 16 augustus 2018, 17:19:16 »
UHMMMMMM
FINN WERD GEDWONGEN DOOR EEN OF ANDER MORMEL VAN TIEN MILJOEN JAAR OUD
ALLES IS NIKLAUS ZN SCHULD
YOU LOVE HIM


Lancelot

  • ******
  • Berichten: 31.620
  • Armored.
    • Bekijk profiel
« Reactie #104258 Gepost op: 16 augustus 2018, 19:24:51 »
UHMMMMMM
FINN WERD GEDWONGEN DOOR EEN OF ANDER MORMEL VAN TIEN MILJOEN JAAR OUD
ALLES IS NIKLAUS ZN SCHULD
DOET NIETS AF AAN HET FEIT DAT HIJ ZIJN LEVEN WEL HEEFT VERPEST

En Klaus heeft Thomas letterlijk VERMOORD dus als hij hem kan accepteren, so can Finn x
S.O.S. | Sum haats Kim help

GoldenKiller

  • **
  • Berichten: 320
  • ik weiger
    • Bekijk profiel
« Reactie #104259 Gepost op: 16 augustus 2018, 19:28:34 »
omdat het zo is, daarom | kim haats het goede doel | amy heeft een voortuin | valerie | ik weiger speen

Lancelot

  • ******
  • Berichten: 31.620
  • Armored.
    • Bekijk profiel
« Reactie #104260 Gepost op: 16 augustus 2018, 20:02:14 »


Klaus
'God complex?' herhaalde ik verbaasd. 'Never heard of it.' Thomas zijn blik veranderde even en het leek alsof hij aan het uitzoeken was wie of wat ik was. Na al die jaren had ik wel verwacht dat Thomas me doorhad. Hij was een slimme jongen. Maar op dit moment leek het alsof hij een nieuwe invalshoek had gevonden. God complex. Het klonk in ieder geval niet positief.
Thomas opende de deur en het zag er van binnen nog walgelijker uit dan van buiten. Ik kreeg spontane smetvrees van dit huis. Don't judge, zei hij nog. En zo hard als ik ook probeerde niet mijn bekritiserende woorden uit te spreken, mijn gezichtsuitdrukkingen zeiden al genoeg. Ik zou nooit begrijpen dat Thomas koos om hier te leven. Hij kon alles krijgen wat hij wilde, simpelweg door iemand te compellen. 'You know you can just compel someone to hand you over his villa? Or rob a bank and buy yourself a proper house? You're a hybrid, it's that simpel. I just don't understand why you would ever choose to live here,' zei ik afkeurend en schudde mijn hoofd. Daarna realiseerde ik me dat ik mijn afkeurende woorden niet had ingehouden. 'Oops, I judged.'
Terwijl ik mijn ogen nog een paar keer langs alle troep in het huis liet glijden, nam Thomas plaats op iets wat eruit zag als een bank. Waarschijnlijk zou hij elk moment instorten, dus ik besloot om te blijven staan. 'I'm going to give you a cleaner for your birthday,' mompelde ik. Hij graaide naar iets in een wit plastic tasje en natuurlijk haalde hij een joint te voorschijn. Mijn ogen knepen automatisch tot speeltjes en de afkeur was van mijn gezicht af te lezen. Ik had niets tegen wiet, maar Thomas had een probleem. De wiet was een trigger voor hem, zonder dat spul kon hij zichzelf niet rustig krijgen. En dat verafschuwde ik. De zwakte en drang naar iets. Dat was ook waarom ik een afkeer had tegen de meeste vampiers , ze konden hun bloeddorst niet beheersen. Zwak.
Thomas hield de joint tussen zijn vingers en vroeg of ik ooit gebruikt had. Ik kon een spottende lach niet onderdrukken. 'Believe it or not, I used to be a lot of fun.' Ik gaf hem een geamuseerde blik. Wat ik zei was geen leugen, ik had mijn periodes gehad dat ik niets anders deed dan feesten. Maar bij feesten kwam ook veel moorden. Als je dacht dat ik nu al onnodig veel levens opeiste, dan had je me in die periodes moeten zien. Elke feest eindigde met een after party. Of beter gezegd, een bloedbad. Je weet wat ze zeggen; altijd goed eten na een avondje stappen.  'The 60s for example, a great time and a great Klaus. He was loads of fun. You would love him,' vervolgde ik mijn verhaal. 'But the answer to your question is; yes, I did. I think there is nothing in this world I didn't try. I'm more than a thousand years old, what am I supposed to do with all this time?' grinnikte ik. Drugs, drank, alles wat je kon verzinnen had ik wel eens gedaan. Tja, ik had ook een eeuwigheid om alles uit te proberen en sommige dingen waren minder of zelfs niet schadelijk voor iemand zoals ik dan voor mensen. Ooit gehoord van een weerwolf die gestorven is aan een overdoses van drugs? Nee. We herstellen te snel daarvoor. 'I, on the other hand, can control myself. Unlike...' Mijn blik gleed van Thomas naar de joint in zijn handen. 'You.'
I love him




Thomas

He had no idea. No idea at all, what he was talking about. What it was like to be forced to do something against your will because he had never been sired or compelled. He had never felt the complete helplessness of not having a choice because he was the one giving the orders. In a way, I couldn’t blame him. We were all products of our youth and what he was or had become, made sense in every way. So I kept my thoughts to myself. A calm and simple: “I’d rather not,” sufficed anyway.
As I sat down on the settee, Klaus made another comment. “For my birthday?” I repeated distantly as I grabbed the plastic bag. Memories of my last ‘birthday party’ with Finn resurfaced and I couldn’t help but chuckle. My birthday was inseparable from Halloween as it happened on the same day and as if God had known .. well. Spending Halloween stoned together with your only friend who happened to be a werewolf while you were a supernatural hybrid, was bound to cause some trouble.
“How thoughtful of you,” I told Klaus with a wry smile. Meanwhile my fingers had rolled a joint and Klaus’ disgust was almost tangible. Wasn’t it sad, as if the house itself wasn’t enough. Here I was, casually ignoring him as I lighted the cigarette.
One of the perks of being what I was was the fact that I couldn’t build up a tolerance. Every time I used it had the same - although numbed - effects. Yet that didn’t mean I didn’t become mentally dependant on them and I could see in Klaus’ expression how he loathed me for it. He really wasn’t that difficult to read.
“Out of experience ..” I said when he had finished his answer with clear judgement in his voice. Trying to defend myself with lame excuses. “I know I snap out of it real quick if I have to?” I exhaled and watched him through the thick smoke that circled up to join the already existing stains on the ceiling.
“You’ve got your antipathy and a thousand years of experience. I’ve got drugs. And I know you look down upon it, but .. for a moment life just doesn’t suck as much. You know it’s- .. I mean, I can pretty much explain what it does with your mind and why it feels good and why it’s supposed to be bad for you. The THC, dying brain cells and such but hé, I’m immortal! And I’ve had the don’t-do-drugs talk in secondary school. But not having to think every so often just feels .. good. More than good.” He didn’t know what my mind was like. The chaos of entangled words and judgement that could unfold in it. This was the only way to take the edge of the panic.
“So, please,” I continued quieter. “You're my friend. Right. Please grant me the joy of seeing the most stuck up person I know stoned." The words left my mouth in the most casual way possible. Yet I couldn’t help but press my lips together, trying to keep my face straight and my hands from trembling as I offered the cigarette to him. I was scared that if he left .. I might do things I shouldn’t do. So ..
« Laatst bewerkt op: 16 augustus 2018, 20:09:19 door Lancelot »
S.O.S. | Sum haats Kim help

PurpleBerry♥

  • *****
  • Berichten: 24.165
    • Bekijk profiel
« Reactie #104261 Gepost op: 16 augustus 2018, 22:12:55 »

GoldenKiller

  • **
  • Berichten: 320
  • ik weiger
    • Bekijk profiel
« Reactie #104262 Gepost op: 16 augustus 2018, 22:24:11 »



dit is ruby sstttt x

Ruby

Ik staarde een paar minuten naar mezelf in de spiegel. Het feit dat ik hoorde bij een familie van hunters, betekende niet dat ik mijn dromen in een kistje had gestopt. Nooit had ik dat gedaan. Het was altijd mijn doel geweest om een dansschool op te richten. Weg van alle conflicten tussen mensen en wezens. Weg van al het geweld. Weg van het bovennatuurlijke leven. Helaas was het niet zo makkelijk. Zo een leven betekende geen Ryan. Geen Phoebe. Geen Gwen. Geen Sarah. Geen .. geen Klaus. Ik ademde heel diep in en weer uit, waarna ik de muziek startte en weer op mijn plek ging staan. Het begon meteen energiek te worden. Mijn lichaam volgde de muziek. Er was niet een duidelijke stijl die ik volgde. Het was modern, sexy, maar ook wild op een bepaalde manier. Als ik zo auditie zou doe, zouden ze me waarschijnlijk afwijzen. Mijn docent van nu had zo erg zijn best gedaan me te motiveren en het was goed gelukt, maar zoals altijd twijfelde ik aan mezelf. Aan mijn talenten. Het was nooit goed genoeg. Het lukte me gewoon niet alles perfect zoals het beschreven stond in de boeken te doen. Hoe kon je dansen nou in hokjes plaatsen. Het ging om gevoel. Om jezelf. Ik hoorde mijn hakken tikken op de grond waardoor ik mijn mondhoeken krulden. Ik greep mijn haren beet en keek mezelf zelfverzekerd aan. Voelde ik me altijd maar zo. Ik draaide wat rondjes. Raakte mezelf aan. Sloeg mijn benen heen en weren. Zwaaide met mijn heupen en wapperde mijn haren. Het voelde geweldig. Het voelde alsof ik dagenlang opgesloten zat in een kooi en er nu uit geglipt was. Alsof de wereld aan mijn voeten lag en ik alles kon doen wat ik maar wilde. De realiteit dat ik opgesloten zat in dit huis, de studie die ik wilde volgen waarschijnlijk niet zou kunnen volgen en de toekomst die ik had uitgeplant nooit zou krijgen was ik even vergeten.

omdat het zo is, daarom | kim haats het goede doel | amy heeft een voortuin | valerie | ik weiger speen

PurpleBerry♥

  • *****
  • Berichten: 24.165
    • Bekijk profiel
« Reactie #104263 Gepost op: 16 augustus 2018, 22:52:11 »
I love him




Thomas

He had no idea. No idea at all, what he was talking about. What it was like to be forced to do something against your will because he had never been sired or compelled. He had never felt the complete helplessness of not having a choice because he was the one giving the orders. In a way, I couldn’t blame him. We were all products of our youth and what he was or had become, made sense in every way. So I kept my thoughts to myself. A calm and simple: “I’d rather not,” sufficed anyway.
As I sat down on the settee, Klaus made another comment. “For my birthday?” I repeated distantly as I grabbed the plastic bag. Memories of my last ‘birthday party’ with Finn resurfaced and I couldn’t help but chuckle. My birthday was inseparable from Halloween as it happened on the same day and as if God had known .. well. Spending Halloween stoned together with your only friend who happened to be a werewolf while you were a supernatural hybrid, was bound to cause some trouble.
“How thoughtful of you,” I told Klaus with a wry smile. Meanwhile my fingers had rolled a joint and Klaus’ disgust was almost tangible. Wasn’t it sad, as if the house itself wasn’t enough. Here I was, casually ignoring him as I lighted the cigarette.
One of the perks of being what I was was the fact that I couldn’t build up a tolerance. Every time I used it had the same - although numbed - effects. Yet that didn’t mean I didn’t become mentally dependant on them and I could see in Klaus’ expression how he loathed me for it. He really wasn’t that difficult to read.
“Out of experience ..” I said when he had finished his answer with clear judgement in his voice. Trying to defend myself with lame excuses. “I know I snap out of it real quick if I have to?” I exhaled and watched him through the thick smoke that circled up to join the already existing stains on the ceiling.
“You’ve got your antipathy and a thousand years of experience. I’ve got drugs. And I know you look down upon it, but .. for a moment life just doesn’t suck as much. You know it’s- .. I mean, I can pretty much explain what it does with your mind and why it feels good and why it’s supposed to be bad for you. The THC, dying brain cells and such but hé, I’m immortal! And I’ve had the don’t-do-drugs talk in secondary school. But not having to think every so often just feels .. good. More than good.” He didn’t know what my mind was like. The chaos of entangled words and judgement that could unfold in it. This was the only way to take the edge of the panic.
“So, please,” I continued quieter. “You're my friend. Right. Please grant me the joy of seeing the most stuck up person I know stoned." The words left my mouth in the most casual way possible. Yet I couldn’t help but press my lips together, trying to keep my face straight and my hands from trembling as I offered the cigarette to him. I was scared that if he left .. I might do things I shouldn’t do. So ..
I LOVE THOMAS TOOO



Klaus
Thomas zei dat hij liever niet iemand wilde compellen. 'I'll never understand you,' verzuchtte ik. Dat was ook zeker de waarheid. Als het zo simpel was om alles te krijgen wat je wilde, waarom zou je er dan geen gebruik van maken? Je kan valsspelen in het leven. Misschien was het 'ethisch' niet het juiste om te doen of was het niet goed voor je karma, maar wat maakte dat uit. Als er een hel was geweest, stond ik bovenaan de gastenlijst. Dat wist ik zeker.
Als excuus gebruikte Thomas dat hij snel weer normaal kon zijn als hij dat wilde. 'Well, that may be true Thomas.. But still, it's a weakness. Some people let bloodlust control them, you let some stupid weed control you. I don't know which is more pathetic.' Mijn stem was koud en zo was mijn blik. Thomas kon er niets aan doen dat ik zwakke punten niet kon handelen. Alle zwaktes die een persoon had, zou diegene moeten zien te overwinnen. Althans zo dacht ik er over. Het was mijn eigen drang om onverslaanbaar te zijn. Ook al had ik juist laatst een nieuwe zwakte ontwikkeld. Ruby. 'It makes you weak,' zei ik nog en ik wist niet zo goed of die woorden voor mezelf of voor Thomas bedoeld waren.
Thomas begon vervolgens aan een stuk te ratelen over zijn wiet. Waarom het slecht was, wat het met zijn brein deed, en blablabla. Helaas was ik het met hem eens dat één moment de realiteit verliezen geen slecht idee was, maar ergens was ik daar ook bang voor. Ik was altijd op mijn hoede, waar ik ook was. En wanneer ik knetter stoned was, dan was ik minder of zelfs niet bewust van mijn omgeving.
Friend. Thomas noemde mijn zijn vriend. Ik knipperde even een paar keer met mijn ogen om zeker ervan te zijn dat ik niet aan het dromen was. Ik had hem nog nooit horen zeggen dat ik zijn vriend was. Hij had vele woorden en bijnamen naar mijn hoofd geslingerd, maar zó had hij mij nog nooit genoemd. Daarna noemde hij mij 'the most stuck up person' waardoor ik met mijn ogen rolde. 'Thanks.' Hij stak de joint naar me uit en voor een paar seconden keek ik hem met opgetrokken wenkbrauwen aan. 'You seriously think I'm going to smoke weed with you?' Spottender hadden de woorden niet uit mijn mond kunnen komen. Eerst wilde hij dat ik hem met rust zou laten en ik mocht hem absoluut niet thuisbrengen, en nu wilde hij 'gezellig' met mij blowen? 'I can't keep up with your mood swings,' mompelde ik haast onverstaanbaar en schudde mijn hoofd terwijl ik de joint uit zijn handen griste. 'I'm going to join you on one condition. Nobody is going to know about this okay? I don't want to ruin my reputation.' Het kwam er serieus uit, terwijl het als een grap bedoeld was. Het kon me daadwerkelijk niets interesseren wat anderen van me dachten. Ik nam naast Thomas op de 'soort-van-bank' plaats en hield de joint tussen mijn lippen. 'Please give me the lighter before I change my mind friend.'

PurpleBerry♥

  • *****
  • Berichten: 24.165
    • Bekijk profiel
« Reactie #104264 Gepost op: 16 augustus 2018, 23:09:59 »



dit is ruby sstttt x

Ruby

Ik staarde een paar minuten naar mezelf in de spiegel. Het feit dat ik hoorde bij een familie van hunters, betekende niet dat ik mijn dromen in een kistje had gestopt. Nooit had ik dat gedaan. Het was altijd mijn doel geweest om een dansschool op te richten. Weg van alle conflicten tussen mensen en wezens. Weg van al het geweld. Weg van het bovennatuurlijke leven. Helaas was het niet zo makkelijk. Zo een leven betekende geen Ryan. Geen Phoebe. Geen Gwen. Geen Sarah. Geen .. geen Klaus. Ik ademde heel diep in en weer uit, waarna ik de muziek startte en weer op mijn plek ging staan. Het begon meteen energiek te worden. Mijn lichaam volgde de muziek. Er was niet een duidelijke stijl die ik volgde. Het was modern, sexy, maar ook wild op een bepaalde manier. Als ik zo auditie zou doe, zouden ze me waarschijnlijk afwijzen. Mijn docent van nu had zo erg zijn best gedaan me te motiveren en het was goed gelukt, maar zoals altijd twijfelde ik aan mezelf. Aan mijn talenten. Het was nooit goed genoeg. Het lukte me gewoon niet alles perfect zoals het beschreven stond in de boeken te doen. Hoe kon je dansen nou in hokjes plaatsen. Het ging om gevoel. Om jezelf. Ik hoorde mijn hakken tikken op de grond waardoor ik mijn mondhoeken krulden. Ik greep mijn haren beet en keek mezelf zelfverzekerd aan. Voelde ik me altijd maar zo. Ik draaide wat rondjes. Raakte mezelf aan. Sloeg mijn benen heen en weren. Zwaaide met mijn heupen en wapperde mijn haren. Het voelde geweldig. Het voelde alsof ik dagenlang opgesloten zat in een kooi en er nu uit geglipt was. Alsof de wereld aan mijn voeten lag en ik alles kon doen wat ik maar wilde. De realiteit dat ik opgesloten zat in dit huis, de studie die ik wilde volgen waarschijnlijk niet zou kunnen volgen en de toekomst die ik had uitgeplant nooit zou krijgen was ik even vergeten.


Klaus
Vandaag was de dag. Lange tijd had ik geprobeerd deze dag uit te stellen en ik wenste dat deze dag nooit zou aanbreken. Maar helaas, vandaag was de dag. En ik was zenuwachtig ervoor. Ja, je hoort het goed, Klaus Mikaelson was zenuwachtig. Ik was al een paar minuten doelloos in de huiskamer rond aan het lopen en Stella keek me met een geïrriteerde blik aan. 'Today is the day huh?' vroeg ze terwijl ze lang uit op de bank ging liggen. 'Is it that obvious?' vroeg ik met een scheve glimlach en stopte met ijsberen om Stella aan te kijken. 'You know she will come back some day? She's not gonna leave you. Believe me.' Ergens wilde ik Stella wel geloven, maar we hadden het wel over Stella. En de hoeveelheid hersencellen van haar waren op één hand te tellen. 'You never know.' Met die woorden liep ik de huiskamer uit. Ik vroeg me af waar Ruby zich zou bevinden, totdat ik muziek uit een kamer hoorde komen. Ik liep naar boven en klopte bij de deur aan. Er kwam geen gehoor, dus besloot ik de deur te open. Wat ik daar aantrof, had ik voor geen goud willen missen. Ruby was aan het dansen. Niet zo maar dansen, maar ontzettend sexy. De grijns op mijn gezicht had niet groter kunnen zijn en ik leunde in de deuropening om van de privé show te genieten. Ze moest eens weten hoe erg ik mezelf nu moest bedwingen. Toen de muziek eenmaal afgelopen was, begon ik te klappen. 'This made my day,' zei ik met een veel te grote en geamuseerde grijns op mij gezicht. 'I can watch it all day long.' Ik duwde mezelf uit de deuropening en deed een paar passen haar richting op. 'But unfortunately I'm here to talk about something serious.' Ruby had hier al dagen op zitten wachten. Ik zou haar eindelijk laten gaan. Belle werd bevrijd door het beest. 'The spell is off. You're free to go.'

GoldenKiller

  • **
  • Berichten: 320
  • ik weiger
    • Bekijk profiel
« Reactie #104265 Gepost op: 16 augustus 2018, 23:29:48 »


Klaus
Vandaag was de dag. Lange tijd had ik geprobeerd deze dag uit te stellen en ik wenste dat deze dag nooit zou aanbreken. Maar helaas, vandaag was de dag. En ik was zenuwachtig ervoor. Ja, je hoort het goed, Klaus Mikaelson was zenuwachtig. Ik was al een paar minuten doelloos in de huiskamer rond aan het lopen en Stella keek me met een geïrriteerde blik aan. 'Today is the day huh?' vroeg ze terwijl ze lang uit op de bank ging liggen. 'Is it that obvious?' vroeg ik met een scheve glimlach en stopte met ijsberen om Stella aan te kijken. 'You know she will come back some day? She's not gonna leave you. Believe me.' Ergens wilde ik Stella wel geloven, maar we hadden het wel over Stella. En de hoeveelheid hersencellen van haar waren op één hand te tellen. 'You never know.' Met die woorden liep ik de huiskamer uit. Ik vroeg me af waar Ruby zich zou bevinden, totdat ik muziek uit een kamer hoorde komen. Ik liep naar boven en klopte bij de deur aan. Er kwam geen gehoor, dus besloot ik de deur te open. Wat ik daar aantrof, had ik voor geen goud willen missen. Ruby was aan het dansen. Niet zo maar dansen, maar ontzettend sexy. De grijns op mijn gezicht had niet groter kunnen zijn en ik leunde in de deuropening om van de privé show te genieten. Ze moest eens weten hoe erg ik mezelf nu moest bedwingen. Toen de muziek eenmaal afgelopen was, begon ik te klappen. 'This made my day,' zei ik met een veel te grote en geamuseerde grijns op mij gezicht. 'I can watch it all day long.' Ik duwde mezelf uit de deuropening en deed een paar passen haar richting op. 'But unfortunately I'm here to talk about something serious.' Ruby had hier al dagen op zitten wachten. Ik zou haar eindelijk laten gaan. Belle werd bevrijd door het beest. 'The spell is off. You're free to go.'


Ruby

De muziek was gestopt en langzaam opende ik mijn ogen om mezelf te bekijken in de spiegel. Plotseling hoorde ik geklap waardoor ik me met een ruk omdraaide. 'Klaus ..,' mompelde ik met een uitgeput stem. Ik hoopte voor mezelf dat hij hier niet al lang stond, maar aan zijn opmerkingen te horen was het wel zo. Toch kon ik het niet laten mijn mondhoeken op te trekken. Ze vielen echter weer om laag bij zijn volgende opmerking. Iets serieus klonk niet heel .. leuk. Hij zei dat de spreuk weg was en ik weg kon, waardoor ik hem verward aankeek. Verward, omdat ik niet wist hoe ik me voelde. Natuurlijk wilde ik weg om mijn vrienden weer te zien. Ik had ze dood gemist en ze wisten al maanden niet waar ik was. Daarnaast wist ik niet eens hoe het met hen ging. Wat als er iets gebeurd was met iemand? De audities waren ook bijna in het zicht en ik had me weinig tot niet voorbereid. Maar weggaan voelde toch niet heel goed. Het was namelijk niet meer zo dat ik hier gedwongen vastzat. Ik zat hier wel vast, maar ik werd niet echt gedwongen. Soort van. Stella en Tom waren mijn vrienden geworden. Goede vrienden met wie ik veel plezier had. Klaus .. Klaus was veel meer dan dat. Iemand die ik geen dag wilde missen. Als ik nu weg zou gaan, zou ik dan wel terug kunnen komen? Ik had tot vandaag een goede smoes om niet over de toekomst na te denken wat betreft hem, maar nu moest ik wel en ik wist dat het hoe dan ook nooit helemaal goed zou zijn. Het was het een of andere. Ik liet een diepe zucht en beet op mijn lippen. 'What about the stake? Don't you want it anymore?' Het leek wel alsof ik een smoes verzon zodat hij zich zou bedenken, maar ergens wist ik we dat hij het niet zou doen.
omdat het zo is, daarom | kim haats het goede doel | amy heeft een voortuin | valerie | ik weiger speen

PurpleBerry♥

  • *****
  • Berichten: 24.165
    • Bekijk profiel
« Reactie #104266 Gepost op: 16 augustus 2018, 23:41:45 »

Ruby

De muziek was gestopt en langzaam opende ik mijn ogen om mezelf te bekijken in de spiegel. Plotseling hoorde ik geklap waardoor ik me met een ruk omdraaide. 'Klaus ..,' mompelde ik met een uitgeput stem. Ik hoopte voor mezelf dat hij hier niet al lang stond, maar aan zijn opmerkingen te horen was het wel zo. Toch kon ik het niet laten mijn mondhoeken op te trekken. Ze vielen echter weer om laag bij zijn volgende opmerking. Iets serieus klonk niet heel .. leuk. Hij zei dat de spreuk weg was en ik weg kon, waardoor ik hem verward aankeek. Verward, omdat ik niet wist hoe ik me voelde. Natuurlijk wilde ik weg om mijn vrienden weer te zien. Ik had ze dood gemist en ze wisten al maanden niet waar ik was. Daarnaast wist ik niet eens hoe het met hen ging. Wat als er iets gebeurd was met iemand? De audities waren ook bijna in het zicht en ik had me weinig tot niet voorbereid. Maar weggaan voelde toch niet heel goed. Het was namelijk niet meer zo dat ik hier gedwongen vastzat. Ik zat hier wel vast, maar ik werd niet echt gedwongen. Soort van. Stella en Tom waren mijn vrienden geworden. Goede vrienden met wie ik veel plezier had. Klaus .. Klaus was veel meer dan dat. Iemand die ik geen dag wilde missen. Als ik nu weg zou gaan, zou ik dan wel terug kunnen komen? Ik had tot vandaag een goede smoes om niet over de toekomst na te denken wat betreft hem, maar nu moest ik wel en ik wist dat het hoe dan ook nooit helemaal goed zou zijn. Het was het een of andere. Ik liet een diepe zucht en beet op mijn lippen. 'What about the stake? Don't you want it anymore?' Het leek wel alsof ik een smoes verzon zodat hij zich zou bedenken, maar ergens wist ik we dat hij het niet zou doen.


Klaus
De woorden hadden mijn mond verlaten alsof het me niets deed en ik zou ook altijd doen alsof ik er niet wakker van zou liggen, maar helaas was dat niet het geval.
Ruby keek me heel erg verbaasd aan en het duurde ook een paar seconden voordat ze weer wat zei. Het was natuurlijk best veel om te verwerken dat ze eindelijk weg kon gaan en niet meer opgesloten zat ik dit huis. Ze vroeg of ik de stake niet meer wilde en door die woorden krulden mijn lippen. 'Well... Of course I want it,' zei ik koeltjes, 'but I trust you and I know you're not going to kill me.' Het was veel voor mij om iemand mijn vertrouwen te geven. Er was ook niemand in deze wereld die ik ooit zou vertrouwen met de Stake. Zelfs mijn eigen familie niet. Rebekah en Elijah hadden al vaker me willen vermoorden en, hoewel we nu een goede band hadden, zou ik het nooit aan hun geven. 'So... you can pack your things and leave. I'm sure you're thrilled to finally leave the house.' Ik probeerde wederom te doen alsof het me niets boeide. Ze moest eens weten...

GoldenKiller

  • **
  • Berichten: 320
  • ik weiger
    • Bekijk profiel
« Reactie #104267 Gepost op: 17 augustus 2018, 00:06:53 »


Klaus
De woorden hadden mijn mond verlaten alsof het me niets deed en ik zou ook altijd doen alsof ik er niet wakker van zou liggen, maar helaas was dat niet het geval.
Ruby keek me heel erg verbaasd aan en het duurde ook een paar seconden voordat ze weer wat zei. Het was natuurlijk best veel om te verwerken dat ze eindelijk weg kon gaan en niet meer opgesloten zat ik dit huis. Ze vroeg of ik de stake niet meer wilde en door die woorden krulden mijn lippen. 'Well... Of course I want it,' zei ik koeltjes, 'but I trust you and I know you're not going to kill me.' Het was veel voor mij om iemand mijn vertrouwen te geven. Er was ook niemand in deze wereld die ik ooit zou vertrouwen met de Stake. Zelfs mijn eigen familie niet. Rebekah en Elijah hadden al vaker me willen vermoorden en, hoewel we nu een goede band hadden, zou ik het nooit aan hun geven. 'So... you can pack your things and leave. I'm sure you're thrilled to finally leave the house.' Ik probeerde wederom te doen alsof het me niets boeide. Ze moest eens weten...


Ruby

Hij keek me aan alsof er niets aan de hand was en hij me zojuist had gevraagd een glas water te pakken ofso. Het verbaasde me niets. Hij hield zo sterk vast aan zijn niets kan me schelen mentaliteit. Het was stom van me om te denken dat ik daar verandering in zou kunnen brengen. 'Good,' zei ik zachtjes. 'It's in a safe place. No one will be able to get it.' Het was ook zo. Niemand kon de kluis in, behalve ik en Ryan. 'You kidnapped me remember? I didn't come here with a suitcase.' Ik bracht het over als een grap, maar het was wel zo. Alles wat ik had, was van Klaus. Het enige wat ik kon pakken waren mijn autosleutels. Mijn telefoon lag nog in de auto. Alles eigenlijk. 'I'm just going to say goodbye to Tom and Stella.' Ik vroeg me af of zij het al wisten. Ik liep langzaam richting de deur, maar bedacht me toen. Misschien kon het hem weinig schelen, maar mij niet. Ik liep naar hem toe en sloeg mijn armen om zijn nek. Ik legde mijn hoofd op zijn schouder en sloot mijn ogen. Het kostte me moeite om geen tranen te laten lopen. Als we allebei anders waren en op een andere manier, op een andere moment elkaar hadden ontmoet, zou het niet zou hoeven af te lopen, maar helaas. 'I'm going to miss you. Everyday.'
omdat het zo is, daarom | kim haats het goede doel | amy heeft een voortuin | valerie | ik weiger speen

PurpleBerry♥

  • *****
  • Berichten: 24.165
    • Bekijk profiel
« Reactie #104268 Gepost op: 17 augustus 2018, 00:24:05 »

Ruby

Hij keek me aan alsof er niets aan de hand was en hij me zojuist had gevraagd een glas water te pakken ofso. Het verbaasde me niets. Hij hield zo sterk vast aan zijn niets kan me schelen mentaliteit. Het was stom van me om te denken dat ik daar verandering in zou kunnen brengen. 'Good,' zei ik zachtjes. 'It's in a safe place. No one will be able to get it.' Het was ook zo. Niemand kon de kluis in, behalve ik en Ryan. 'You kidnapped me remember? I didn't come here with a suitcase.' Ik bracht het over als een grap, maar het was wel zo. Alles wat ik had, was van Klaus. Het enige wat ik kon pakken waren mijn autosleutels. Mijn telefoon lag nog in de auto. Alles eigenlijk. 'I'm just going to say goodbye to Tom and Stella.' Ik vroeg me af of zij het al wisten. Ik liep langzaam richting de deur, maar bedacht me toen. Misschien kon het hem weinig schelen, maar mij niet. Ik liep naar hem toe en sloeg mijn armen om zijn nek. Ik legde mijn hoofd op zijn schouder en sloot mijn ogen. Het kostte me moeite om geen tranen te laten lopen. Als we allebei anders waren en op een andere manier, op een andere moment elkaar hadden ontmoet, zou het niet zou hoeven af te lopen, maar helaas. 'I'm going to miss you. Everyday.'


Klaus
Ze zei dat ze geen spullen had en ik haalde kort mijn schouders op. Ik had letterlijk niets stommers kunnen zeggen. Goedzo Klaus! Ze had niets omdat ik haar van alles had beroofd. Vervolgens zei Ruby dat ze nog gedag ging zeggen tegen Stella en Tom. 'That's a great idea. I don't think they're going to survive without you around.' En dat had vooral te maken met dat ik zeker een stuk chagrijniger zou zijn als Ruby er niet was.
Ruby liep richting de deur, waardoor ik mijn ogen sloot en weer rustig kon ademhalen. Hoe minder ik deed alsof het me boeide, hoe minder pijnlijk het was en misschien zou ik uiteindelijk mezelf geloven.
Ik hoorde haar voetstappen weer mijn richting op komen, waardoor mijn ogen openschoten. Ze sloeg haar armen om mijn nek en legde haar hoofd op mijn schouder. Voor een paar seconden bleef ik verstijfd stil staan. Dit was niet de bedoeling. En door haar woorden moest ik mijn kaken op elkaar klemmen. Ze zou me gaan missen. Elke dag... Ik had nog eventjes nodig om mezelf te herpakken, maar legde toen mijn handen op haar middel om haar dichter bij me te trekken. 'Me too,' fluisterde ik in haar oor. 'You've no idea.' En met die woorden had ik mijn dekmantel laten vallen.

Lancelot

  • ******
  • Berichten: 31.620
  • Armored.
    • Bekijk profiel
« Reactie #104269 Gepost op: 17 augustus 2018, 02:08:19 »
I LOVE THOMAS TOOO



Klaus
Thomas zei dat hij liever niet iemand wilde compellen. 'I'll never understand you,' verzuchtte ik. Dat was ook zeker de waarheid. Als het zo simpel was om alles te krijgen wat je wilde, waarom zou je er dan geen gebruik van maken? Je kan valsspelen in het leven. Misschien was het 'ethisch' niet het juiste om te doen of was het niet goed voor je karma, maar wat maakte dat uit. Als er een hel was geweest, stond ik bovenaan de gastenlijst. Dat wist ik zeker.
Als excuus gebruikte Thomas dat hij snel weer normaal kon zijn als hij dat wilde. 'Well, that may be true Thomas.. But still, it's a weakness. Some people let bloodlust control them, you let some stupid weed control you. I don't know which is more pathetic.' Mijn stem was koud en zo was mijn blik. Thomas kon er niets aan doen dat ik zwakke punten niet kon handelen. Alle zwaktes die een persoon had, zou diegene moeten zien te overwinnen. Althans zo dacht ik er over. Het was mijn eigen drang om onverslaanbaar te zijn. Ook al had ik juist laatst een nieuwe zwakte ontwikkeld. Ruby. 'It makes you weak,' zei ik nog en ik wist niet zo goed of die woorden voor mezelf of voor Thomas bedoeld waren.
Thomas begon vervolgens aan een stuk te ratelen over zijn wiet. Waarom het slecht was, wat het met zijn brein deed, en blablabla. Helaas was ik het met hem eens dat één moment de realiteit verliezen geen slecht idee was, maar ergens was ik daar ook bang voor. Ik was altijd op mijn hoede, waar ik ook was. En wanneer ik knetter stoned was, dan was ik minder of zelfs niet bewust van mijn omgeving.
Friend. Thomas noemde mijn zijn vriend. Ik knipperde even een paar keer met mijn ogen om zeker ervan te zijn dat ik niet aan het dromen was. Ik had hem nog nooit horen zeggen dat ik zijn vriend was. Hij had vele woorden en bijnamen naar mijn hoofd geslingerd, maar zó had hij mij nog nooit genoemd. Daarna noemde hij mij 'the most stuck up person' waardoor ik met mijn ogen rolde. 'Thanks.' Hij stak de joint naar me uit en voor een paar seconden keek ik hem met opgetrokken wenkbrauwen aan. 'You seriously think I'm going to smoke weed with you?' Spottender hadden de woorden niet uit mijn mond kunnen komen. Eerst wilde hij dat ik hem met rust zou laten en ik mocht hem absoluut niet thuisbrengen, en nu wilde hij 'gezellig' met mij blowen? 'I can't keep up with your mood swings,' mompelde ik haast onverstaanbaar en schudde mijn hoofd terwijl ik de joint uit zijn handen griste. 'I'm going to join you on one condition. Nobody is going to know about this okay? I don't want to ruin my reputation.' Het kwam er serieus uit, terwijl het als een grap bedoeld was. Het kon me daadwerkelijk niets interesseren wat anderen van me dachten. Ik nam naast Thomas op de 'soort-van-bank' plaats en hield de joint tussen mijn lippen. 'Please give me the lighter before I change my mind friend.'

Thomas
To be honest, I could have fought him in this. I could have fired back by saying that this, the drugs, made me feel like I was in control and that without, I wasn’t. That I didn’t suffer from my bloodlust like the people he referred to and then I could ask him if he’d rather have me like the malfunctioning piece of shit I felt like I was so often. But the truth was that his harsh remark felt like the truth. So it cut right through my skin. Breaking the pieces I had desperately tried to get back together after my meltdown in the forest. I didn't respond. Merely stared at my knees like they would give me some relief.
“Well, you might as well?” I mumbled bluntly at his degrading words. “You don’t seem very keen on leaving.” I might as well got some fun out of it. I frowned, inhaling a deep breath of smoke and heat. “Ah,” I puffed, amused by his comment about mood swings. As if he was one to talk. The corner of my mouth curled up a little when eventually, Klaus snatched the joint out of my hands. “Hmm .. and we wouldn’t want that right.” Without looking at him I held up the lighter, flicking the switch until a second cigarette hid the room in smoke. For a moment, we fell silent and I allowed my thoughts to be taken away by the vapours. Still staring out in front of me with that glassy look in my eyes. Then the thoughts won again.
“So ..” I said. “So .. I’ve stumbled upon something, and I don’t necessarily think it’s bad. But I want it said nonetheless because the girl in question is quite dear to me.” I cleared my throat softly and turned my face towards him. “What was this girl, Ruby .. What was she doing at your place? She's fine, right?” No need to add that at the moment I had met her there, I had been stoned as hell and not very capable to listen to what she had given as an answer. Despite the fact that she had ensured me that everything was alright - which I believed to be the truth - I still found it fairly odd.
« Laatst bewerkt op: 17 augustus 2018, 02:14:42 door Lancelot »
S.O.S. | Sum haats Kim help

SpaceDementia

  • ******
  • Berichten: 61.589
  • Quiet the mind.
    • Bekijk profiel
« Reactie #104270 Gepost op: 17 augustus 2018, 04:15:07 »
Thomas is te goed voor deze wereld
en een cutie
True en true, maar ook... hij heeft gewoon een vreselijke smaak in vrienden hahaha
Tumblr | I guess if I'm breathing this is not the end. | Sum IS gatessief

SpaceDementia

  • ******
  • Berichten: 61.589
  • Quiet the mind.
    • Bekijk profiel
« Reactie #104271 Gepost op: 17 augustus 2018, 08:06:57 »



Thomas

“Oh shut up,” I hissed at Tess when she told me she could have gotten the necklace for me. No need to say it was utter bull shit, but then again. It was nice to aim my irritation at something other than myself. Irritation caused by self-hatred but it was worth it. Or it should all have been worth it when the boy seemed to wake up from his statue-like state and jumped at me. For a moment .. it had been.
Without thinking I folded my hand around the boys face with a grin as wide as could be. Then Tess spoke up and I knew the cheerfulness would have to make way for serious business again. Though I felt like I was done with this whole 'serious business' thing. Forever. I wanted the kid to stay in that one moment where he seemed to have forgotten what had happened. Yet of course - being a grown-up - it was unavoidable.
I backed down a bit and let Tess do what she had to. My legs folded in a criss-cross manner as I sat back on the ground. Eventually, she walked away with the comment she had to get some stuff before we would leave for the house the boy, Kevin, called home. I stayed where I was with my eyes on the kid. His expression had become gloomy again and I could imagine why. After what happened, the idea of going outside again must have felt like willingly letting it all happen again.
“Hé,” I said quietly. With a sigh, I stood up and I walked to the couch where he had sat down on again. Slowly, I sat down next to him.
“You know .. I can take it all away,” I told him quite casually. “The memories of the things you’ve gone through. It will feel like today has never happened.” My eyes shot at him as I paused for a moment. Allowing him to think about the possibility before I continued. “But ..” I continued. “If someone gave me that option, I wouldn’t take it, because this ..” I softly tapped my finger on the boy's chest. “.. this fear you’re feeling. Eventually, it will only make you stronger and you might not realise it now. Cause the fear is so high you feel like you might drown, and it might stay that way for quite some time. But there will be a day where you wake up. More durable and secure than you’ve ever been because you will have conquered this experience and you will have made it your own. You survived this Kevin.” After I stopped talking he stayed quiet for a long time. I tried to read his expression but I couldn’t quite figure it out. He almost seemed .. guilty.
“What’s going on kiddo?” I asked him quieter. He pressed his lips together.
“I’m just sorry I was scared of you, I think." My heart skipped a beat. How did he ..
“Don’t be sorry," I told him, quite astonished as a matter of fact. "It is very reasonable to be scared of people like me. Okay?” I gave him a stern look. “It means your brain is working in the right way. When you wouldn’t have been scared, that would have been a problem.”
“Why?” he asked. The sudden lump in my throat made my voice sound heavy.
“Because I .. I am dangerous.” The words were like a whisper. “The thing is, I can be dangerous, but ..” I stared at the kid’s ruffed up collar before I straightened it. “But it isn’t because I or people like me are very strong, or because we can do things other’s can’t. It’s our mind. Our mind can make us dangerous if it makes us think we can use those powers for a dangerous purpose.” Kevin seemed to let that thought dawn at him. Thinking about it quite hard before he spoke up again. And when he did, I had to try hard to hold back a smile. Cause he said: “But human’s can do that too.”
I agreed with him. Looking over my shoulders when all at a sudden, I realised Tess was back in the living room again. I stared at the floor when I stood up, avoiding her gaze and ready to leave as she gave the necklace back to Kevin.
“You’ve got a car right?” I asked when we started to head for the front door. It wouldn't do the kid much good to travel across town by foot again. "Or .." I said, hesitated. "Maybe I shouldn't come with." I wasn't exactly sure if it would be a good idea to knock at those people's door, being what I was and having done what I had done.
Tess
My hand automatically reached down while I nodded my head, grasping the car keys buried in my pockets.
"I do, it's probably the safest way of getting across town right now. And the fastest. Unless you're planning on giving him a piggyback ride, at least." I didn’t actually expect any more fangtoothed problems tonight, but it was better not to take any risks while the boy was in our care. Even if it was just to calm his obvious nerves. Their obvious nerves, actually. Thomas didn't seem that eager to leave either.
"Nope, you're coming with us. You're not getting off that easy." There was no way he was leaving me alone with the child. Or worse, with his parents. Who were Very Important and no doubt expecting a Very Wordy explanation from someone more eloquent than I was. Someone like Thomas, for example.
Besides, I wasn’t entirely convinced the boy wouldn't just run after him if he tried to leave. Good luck getting him back home clinging to the leg of an unwilling werewolf.
After everyone had stepped outside I locked the surprisingly heavy front door behind us. It was one of the small hints that this was not just a regular house. A subtler one than the weapons scattered around the rooms.
After opening the door on the drivers side of the car I sat down, unlocking the other doors from the inside. The large bag I'd brought occupied the entire passengers seat, leaving the backseat more or less free for Thomas and the boy. Plus the few forgotten things that had found their way there with time, of course. These past years the old car had almost been like a home to me. A familiar space, that came with me wherever I ended up. It had left its traces.
I turned to the two of them. Thomas was almost tall enough to make the car look small. It made the kid, who definitely didn’t make the car look small, look that much younger.
"Try not to sit on anything pointy", I warned them. Who knew what they would find back there. I certainly didn’t. "Or better yet, just don't touch anything." This time the words were aimed specifically at the hybrid. By now he'd had his fair share of poisoning by my hand.
Tumblr | I guess if I'm breathing this is not the end. | Sum IS gatessief

PurpleBerry♥

  • *****
  • Berichten: 24.165
    • Bekijk profiel
« Reactie #104272 Gepost op: 17 augustus 2018, 08:47:18 »
True en true, maar ook... hij heeft gewoon een vreselijke smaak in vrienden hahaha
Hahahah dat ook

Spees ik maak me een beetje zorgen om jouw slaapritme. Om 4 uur nog reageren en dan al weer om 8 uur

PurpleBerry♥

  • *****
  • Berichten: 24.165
    • Bekijk profiel
« Reactie #104273 Gepost op: 17 augustus 2018, 09:06:07 »
Thomas
To be honest, I could have fought him in this. I could have fired back by saying that this, the drugs, made me feel like I was in control and that without, I wasn’t. That I didn’t suffer from my bloodlust like the people he referred to and then I could ask him if he’d rather have me like the malfunctioning piece of shit I felt like I was so often. But the truth was that his harsh remark felt like the truth. So it cut right through my skin. Breaking the pieces I had desperately tried to get back together after my meltdown in the forest. I didn't respond. Merely stared at my knees like they would give me some relief.
“Well, you might as well?” I mumbled bluntly at his degrading words. “You don’t seem very keen on leaving.” I might as well got some fun out of it. I frowned, inhaling a deep breath of smoke and heat. “Ah,” I puffed, amused by his comment about mood swings. As if he was one to talk. The corner of my mouth curled up a little when eventually, Klaus snatched the joint out of my hands. “Hmm .. and we wouldn’t want that right.” Without looking at him I held up the lighter, flicking the switch until a second cigarette hid the room in smoke. For a moment, we fell silent and I allowed my thoughts to be taken away by the vapours. Still staring out in front of me with that glassy look in my eyes. Then the thoughts won again.
“So ..” I said. “So .. I’ve stumbled upon something, and I don’t necessarily think it’s bad. But I want it said nonetheless because the girl in question is quite dear to me.” I cleared my throat softly and turned my face towards him. “What was this girl, Ruby .. What was she doing at your place? She's fine, right?” No need to add that at the moment I had met her there, I had been stoned as hell and not very capable to listen to what she had given as an answer. Despite the fact that she had ensured me that everything was alright - which I believed to be the truth - I still found it fairly odd.


Klaus
Ik nam een hijs van de sigaret en liet de rook even in mijn longen rond cirkelen, waarna ik het weer uitblies. De laatste keer dat ik een sigaret had opgestoken, kon ik me niet meer voor de geest halen. Laat staan de laatste keer dat ik geblowd had. Het zou wel zo'n twintig jaar geleden zijn. De rook vulde de kamer en ik sloot mijn ogen om even van de rust te genieten. De rust werd me helaas door Thomas afgenomen. Hij begon te praten over een meisje en ik wilde bijna met een grijns vragen of hij nou eindelijk een meisje had gevonden. Hij had het niet zo maar over een meisje, maar over haar. De naam Ruby liet de haren in mijn nek recht overeind en gelijk richtte ik mijn blik op Thomas. 'What about her?' zei ik snel voordat hij klaar was met zijn zin. Een vreemd gevoel van stress kroop door mijn lichaam heen. Ik dacht dat dit me zou helpen ontspannen? Niet dus. 'You saw her at my place?' Ik trok mijn wenkbrauwen op en keek hem verbaasd aan. Wanneer was hij langsgekomen en wat had hij überhaupt te zoeken daar? 'It's not your concern Thomas.' Ik nam nog een hijs van de joint om mezelf wat tijd te geven om een passend antwoord te vinden. 'But she's fine. I would never hurt her. Don't worry.' Ik zou haar nooit opzettelijk pijn doen, nooit. 'How do you know her Thomas?' Ik hoopte dat hij aan niemand had verteld dat hij haar bij mij thuis had gezien, want dan zou ik daar nog wel eens problemen mee kunnen krijgen.

GoldenKiller

  • **
  • Berichten: 320
  • ik weiger
    • Bekijk profiel
« Reactie #104274 Gepost op: 17 augustus 2018, 10:21:02 »
waarom doet thomas alsof hij ruby niet al jaren kent en waarom doet klaus alsof hij niet verliefd is



omdat het zo is, daarom | kim haats het goede doel | amy heeft een voortuin | valerie | ik weiger speen