Auteur Topic: [RPG] The Aim and the Hunt  (gelezen 1467939 keer)

GoldenKiller

  • **
  • Berichten: 320
  • ik weiger
    • Bekijk profiel
« Reactie #104225 Gepost op: 07 augustus 2018, 22:18:14 »


Ryan
Het was moeilijk om mijn mond te houden. Dit was niet het moment om Finn de waarheid te vertellen.  Niet als Bibi alles kon horen. Ik zou het moeten doen als ze heel ver uit de buurt was. Als ik het nog zou doen tenminste. Eigenlijk kon ik niet anders.
Ik liet Finn in zijn waanbeeld. Als hij er gelukkiger van zou worden. Ik grinnikte alleen maar. Sukkel. "That's realy not your concern." hij had wel iets belangrijkers aan zijn hoofd. Maar de krul in mijn mondhoek verraadde me. Ik had het te laat door waardoor ik mijn gezicht weer in de plooi hield.
Met een diepe zucht liet ik me vallen op de bank. "I know who it is." ik kon de boosheid in mijn stem niet achterwege laten. "I think we can agree on one thing. It's Klaus and I want him dead." Niet dat wij daar beiden iets aan konden doen. Klaus was een kakkerlak. Als er een bom op zijn huis viel, dan was hij de enige die eronder uit zou kruipen.
"I'll give you time."


Finn

Ik had Ryan nog nooit zoveel zien .. lachen? Niet dat ik het erg vond. Het was een beter gezicht. 'I know. I just wanted to .. I don't know.' Ik wilde gewoon niet dat ze in de problemen zou komen op de een of ander manier. Ryan zei dat hij wist wie het was, dus het was vast niet erg dan. Tot ik de naam Klaus hoorde. Ik staarde hem vol ongeloof aan en kneep mijn ogen tot spleetjes. 'WHAT?' Het was vast een slechte grap. Of een hele hele HELE slechte poging mij bang te maken. 'You're lying. Right? Like .. she's not dating Klaus. Klaus the Hybrid. The one who scratched my fucking face, used me as a slave and made me turn innocent people into werewolves so he could turn them into Hybrids. The one who basically ruined Thomas' life who she is friends with? The one who threatened to kill her cousin multiple times. I mean .. not Klaus monster Mikaelson who would ..' Ik schudde vol ongeloof mijn hoofd. 'Wait. Wait .. you're telling me .. Klaus .. is into Ruby? An innocent .. bunny .. rainbow .. unicorn kind of girl?' Ik stond abrupt op. De rillingen gingen over mijn lichaam. Oke. Ik wilde Ruby nooit meer zien, voor het geval haar .. monster vriend erachter zou komen en mij weer lastig zou vallen. Doei Ruby leuk je gekend te hebben. 'Dude. You're not trying to kill him or whatever. Cause it's not going to work .. I won't let you do something stupid like that. He can't fucking die. There's no way. I swear to god Ryan if you get involved in anything that related to Klaus I will turn your little werewolf ass in a .. fur coat.'
omdat het zo is, daarom | kim haats het goede doel | amy heeft een voortuin | valerie | ik weiger speen

CanisLupus

  • **
  • Berichten: 198
    • Bekijk profiel
« Reactie #104226 Gepost op: 07 augustus 2018, 22:39:01 »

Finn

Ik had Ryan nog nooit zoveel zien .. lachen? Niet dat ik het erg vond. Het was een beter gezicht. 'I know. I just wanted to .. I don't know.' Ik wilde gewoon niet dat ze in de problemen zou komen op de een of ander manier. Ryan zei dat hij wist wie het was, dus het was vast niet erg dan. Tot ik de naam Klaus hoorde. Ik staarde hem vol ongeloof aan en kneep mijn ogen tot spleetjes. 'WHAT?' Het was vast een slechte grap. Of een hele hele HELE slechte poging mij bang te maken. 'You're lying. Right? Like .. she's not dating Klaus. Klaus the Hybrid. The one who scratched my fucking face, used me as a slave and made me turn innocent people into werewolves so he could turn them into Hybrids. The one who basically ruined Thomas' life who she is friends with? The one who threatened to kill her cousin multiple times. I mean .. not Klaus monster Mikaelson who would ..' Ik schudde vol ongeloof mijn hoofd. 'Wait. Wait .. you're telling me .. Klaus .. is into Ruby? An innocent .. bunny .. rainbow .. unicorn kind of girl?' Ik stond abrupt op. De rillingen gingen over mijn lichaam. Oke. Ik wilde Ruby nooit meer zien, voor het geval haar .. monster vriend erachter zou komen en mij weer lastig zou vallen. Doei Ruby leuk je gekend te hebben. 'Dude. You're not trying to kill him or whatever. Cause it's not going to work .. I won't let you do something stupid like that. He can't fucking die. There's no way. I swear to god Ryan if you get involved in anything that related to Klaus I will turn your little werewolf ass in a .. fur coat.'


Ryan
Finn leek wel te flippen en ik kon niks anders doen dan toe kijken. Ik wachtte tot zijn tirade voorbij was, wat best wel lang duurde. Ondertussen had ik de zooi van Bibi kunnen opruimen, maar naar Finn kijken was interessanter. Iemand had me ooit vertelt dat verliefdheid zwak maakte. Ergens was dat ook waar. Je had een zwakke plek waarvoor je alles zou doen om die veilig te houden. Als Klaus echt zoveel om Ruby gaf dan ik dacht. Dan had ik zojuist zijn zwakke plek gevonden.
"Stop freaking out." zei ik na Finn zijn bedreiging. Als hij er lang mee zou wachten, had hij niks om een  jas mee te maken. "I got it. Don't worry about it. Or me." Ik stond op "I'm not going to kill him." Alleen een idioot zou dat proberen. Hij kon dan wel niet gedood worden, maar hij kon wel geraakt worden.
Sum is snol

GoldenKiller

  • **
  • Berichten: 320
  • ik weiger
    • Bekijk profiel
« Reactie #104227 Gepost op: 07 augustus 2018, 22:44:09 »


Ryan
Finn leek wel te flippen en ik kon niks anders doen dan toe kijken. Ik wachtte tot zijn tirade voorbij was, wat best wel lang duurde. Ondertussen had ik de zooi van Bibi kunnen opruimen, maar naar Finn kijken was interessanter. Iemand had me ooit vertelt dat verliefdheid zwak maakte. Ergens was dat ook waar. Je had een zwakke plek waarvoor je alles zou doen om die veilig te houden. Als Klaus echt zoveel om Ruby gaf dan ik dacht. Dan had ik zojuist zijn zwakke plek gevonden.
"Stop freaking out." zei ik na Finn zijn bedreiging. Als hij er lang mee zou wachten, had hij niks om een  jas mee te maken. "I got it. Don't worry about it. Or me." Ik stond op "I'm not going to kill him." Alleen een idioot zou dat proberen. Hij kon dan wel niet gedood worden, maar hij kon wel geraakt worden.

Finn

'STOP FREAKING OUT?' Ik wees overdreven naar mijn gezicht. 'You see this shit? It's been six years Ryan and I still look like I got attacked by a beast.' Wat natuurlijk wel waar was, maar ik hoorde te helen. Alleen heelde je niet van wat Klaus je aanrichtte. Ik kalmeerde mezelf en schudde weer mijn hoofd. 'Good. Don't do anything. Don't get involved. She will see his true colors soon .. trust me.' Ik wreef even over mijn gezicht en hoorde Bibi toen de trap aflopen. 'Uncle Ryan. I'm ready!' Ze had zich netjes omgekleed en haar tas gepakt. 'My cute little princess is going on a trip, huh?' Ik pakte haar op en drukte een kus op haar wang. 'Want me to take you to school?' Ze keek meteen naar Ryan. Alsof ze toestemming wilde. Logischerwijs.
omdat het zo is, daarom | kim haats het goede doel | amy heeft een voortuin | valerie | ik weiger speen

CanisLupus

  • **
  • Berichten: 198
    • Bekijk profiel
« Reactie #104228 Gepost op: 07 augustus 2018, 22:46:16 »
Mag je kwijlen over je eigen chars fc? Ja? Moooi
Sum is snol

Lancelot

  • ******
  • Berichten: 31.620
  • Armored.
    • Bekijk profiel
« Reactie #104229 Gepost op: 08 augustus 2018, 09:13:01 »


mag ik het likken?
You do you darling, you do you
S.O.S. | Sum haats Kim help

Lancelot

  • ******
  • Berichten: 31.620
  • Armored.
    • Bekijk profiel
« Reactie #104230 Gepost op: 08 augustus 2018, 09:18:11 »

Finn

Me being a best friend to Danny. A good friend to Thomas and .. a brother to you. Like I used to be. This ugly smelly dude isn't me ..'

Damn Thomas is snel vervangen als bestie
S.O.S. | Sum haats Kim help

SpaceDementia

  • ******
  • Berichten: 61.589
  • Quiet the mind.
    • Bekijk profiel
« Reactie #104231 Gepost op: 08 augustus 2018, 10:51:08 »
Thomas
“Who for heaven’s sake is Robert ..” I asked mumbling. “Someone I should be aware of?” A fellow hunter, maybe. Or a boyfriend, although something told me that wasn’t quite the case. Well .. I had fooled her, hadn’t I? Lasted a full half hour so maybe, if she cooperated I’d be able to stall him finding out long enough for me to leave, if he for some reason happened to walk in on us. Although the blood surely wouldn’t help ..
It took me longer than expected to scrub myself clean of all the things that bothered me. Over 10 minutes of trying to calm myself down .. and when I walked out of the bathroom, the vertigo had only just started to fade.
Hesitant to look her in the eye - scared she might see something I rather hid - I asked Tess what we were going to do. Her response made sense, all being it not very helpful and it most certainly didn’t mean I liked it. I could only imagine what the kid was going through right now and felt guilty for having to do the exact same thing that got him in this situation in the first place. Then suddenly, quite out of the blue really, I realised the words Tess had used.
“That is .. the nicest description a hunter has ever given to me,” I said in utter surprise. And it came from her. More than human. Not even less than human and although she probably had said it this way in order not to scare the boy, it made me smile a little.
“Though, I must admit .. I’m not very experienced in compulsion .. I mean I know the basics?” Would that be enough? How to do it, that you needed be careful with your phrasing, etc. But the only times I had practiced it was when I needed to get blood bags, or when I had already ran out of blood bags and needed people to stay calm as I’d feed on them. It had been a long time ago and the idea alone send shivers down my spine. It wasn’t something I would tell Tess.
Slowly, I walked back to the couch where the boy was staring at us. I kneeled down in front of him as I saw him realise all too well that something was about to happen.
“Okay ..” I mumbled to Tess. Trying to make the smile on my lips an encouraging one, but I think it got stuck on nervous. “So I think we should assume they just told him to be quiet and follow. Cause that’s what he has been doing .. if they ordered him to follow them you would have gotten a lot more kicking and fighting when you tried to take him away.” After a couple of seconds of doubtful thinking I added an not all too convincing: “Or something ..”
I honestly didn’t know, but I was terrified of the idea of damaging him even more. To make matters even worse Tess had given him a piece of vervain.
“Okay ..” I started. My eyes on the boy this time. “Okay, so .. I’m pretty sure I can reverse what they .. did, to you. It’s the same way around. I compel you to do something, but instead of saying you have to be quiet, I tell you you’re allowed to talk again. Only .. you have to take that necklace off, otherwise it won’t work ..” I sent a strange look to Tess. Not exactly sure why she would give it to him. Unless she thought we could fix this without compulsion but I had no clue on how to do that. Maybe she just wanted to see me struggle with it. Who knows.
“Can I ..?” I asked. At this point the boy just seemed to want to get it over with cause he blinked immediately. Bowing forward so I could fidget with the closure as it burned me right away.
“Well it definitely works ..” I told him with clenched teeth, showing him the blisters on my fingertips. It took me a while, but eventually the little chain lay next to him.
I pressed my lips together. So this was when it needed to happen, but it felt so incredibly weird to lock eyes with a twelve year old boy sitting this close. If the circumstances weren’t so grim I would have bursted out into laughter.
“Okay .. okay uhm ..” Fuck. Panic raised the pace of my heart as I thought of the possibility that I was only making things worse. “So .. I’ll just do it, uhm ..” And so I did.
You will no longer be forced to stay quiet because of a compulsion. You will be able to do everything you were able to do this morning, to walk .. to talk. To express yourself in any way if you feel like you want to do so. Uhm ..” I gave a nervous look to Tess.
“What else is there to say ..” Did something happen, even .. Cause the boy just sat there, still .. that same expression of panic on his pale face.
It hadn’t worked ..
Then, out of nowhere, he launched itself at me. Throwing his arms around my waist in a debilitating hug. The sudden weight startled me a little.
“T-thank you ..” he whispered. It took me a couple of seconds to realise what had happened but after that I hugged him back. A wide smile on my face as I was overwhelmed with relief.
“No problem kiddo ..” I said with a chuckle. “Not at all.” With sheer enthusiasm I exchanged a look with Tess and for a moment, she was no longer a hunter and I was no longer a monster. We were just two people who saved a young boy from something very, very scary.
Tess
I shrugged.  "Actually, it's probably better not to be aware of him. At all." The hunter might belong to a different family, the rules he abided weren't all that different. Never let them know what you are. It wasn’t hard to imagine how he would react to this latest addition in a long list of broken rules. Though in my defense, inviting a vampire-werewolf hybrid into the house where you kept all your weapons was never explicitly forbidden in the code. They might have thought it was covered by common sense, but in that case they'd awfully underestimated me and my total lack of self-preservation.
"Don't get too used to it", I warned him when he commented on my description. It hadn’t been my first choice of words. He must have known that too. Still, I couldn’t help but laugh at his surprised reaction.
Of course Thomas had to be the one vampire who didn’t have a lot of experience with compelling. Under other circumstances that would have been a good thing. Now it was just concerning. Still, it was worth a shot before moving on to the torture plan. As enticing as the idea was, this course of action was a lot better.  For the boy, at least. For the vampire too, but that was something I would just have to fix later.
Thomas continued to talk, laying out all his doubts in what I suspected was little more than an attempt to delay what had to be done. I gestured vaguely. It was the closest thing to an answer I had right now. I wasn’t really sure what I'd meant to say with the movement. Just like I wasn’t sure what the vampires had said to the boy, and if Thomas would be able to fix it. He certainly was struggling. First with the situation, then with the vervain necklace I'd given the boy. I felt a bit guilty when I saw the blisters on Thomas's hands. Just a bit. Judging from the look he gave me he thought I'd done it on purpose. To be honest, I hadn’t even considered the necklace could pose a problem at all. It made for a great opportunity to show the boy the protective power of the herb, though. "You know..." I looked at the two of them with a sly smile. "I could've taken that off for you, if only you'd asked."
The actual act didn’t take long. Just a moment,  then it was over. It was strange, how vampires needed mere seconds for something so devastating and so permanent. Strange, and unfair.
Time seemed to come to a standstill as the last words died away. Unmoving, just like the boy. I held my breath as I waited for something to happen. Anything at all. Something to tell us if the compulsion was lifted, if things were the same,  if we'd somehow made it worse. I was running out of air fast. Then finally, finally he jumped up at Thomas to hug him.
I tried not to think of what would happen next. Not about the revenge the vampires would undoubtedly take. Not about how we would get the boy back home savely, or how we would ever explain this to his parents. All those concerns melted away when I saw the happiness on Thomas's face, and the relief on that of the kid. He didn’t seem quite ready to let go of his savior yet. I looked back at them with a grin. Not saying anything, for I was sure any words would only ruin the moment and drag us back into reality.
Eventually the boy moved away slightly, making room for all the impending problems to creep back in. Like how to get the kid back to his parents. We could hardly keep him here forever.
"Right, so..." I hesitated, pacing around the room without any destination. Just trying to wear off some of the restlessness. "I've got some questions, and I'm going to start with the easiest one, okay? What's your name?"
It was Kevin, and his parents were supposed to be very important in Moonlight Falls, and they lived right on the other side of town. They also had a dog, though that question had stemmed from a more personal interest. There were other questions still, questions that might cause all the bad things to come flooding back to the kid's mind. I hoped Thomas would ask them instead.
"I just need to grab a few things, then we can bring you home?" It came out an awful lot like a question. Instead of waiting for confirmation, I disappeared into one of the rooms down the hallway. My bag was full when I returned just moments later, stuffed with stakes and bottles and all kinds of knives. Whatever was going to happen; I would be prepared this time. I grabbed the chain from the couch too, handing it back to the boy. "You can just keep it in your pocket if you don't like the way it looks", I told him. He put it on anyway. For some reason I couldn’t help but smile at the sight. "Okay, vervain, weapons... claws. I think we're all set."
Tumblr | I guess if I'm breathing this is not the end. | Sum IS gatessief

CanisLupus

  • **
  • Berichten: 198
    • Bekijk profiel
« Reactie #104232 Gepost op: 08 augustus 2018, 17:09:51 »
Damn Thomas is snel vervangen als bestie
Sum is snol

PurpleBerry♥

  • *****
  • Berichten: 24.165
    • Bekijk profiel
« Reactie #104233 Gepost op: 08 augustus 2018, 17:10:25 »


Ryan
Haar handen gleden over mijn gezicht en lieten een warmte verspreiden. Ze had geen idee wat voor invloed dit had op mijn hartslag. Misschien was dat ook maar het beste. Ik sloot mijn ogen en wachtte tot wat er komen zou. Het duurde even voordat ik echt doorkreeg wat er gebeurde. Mijn armen omsloten haar middel en in ik kon het niet laten om haar op mijn schoot te schuiven.
Ik liet me meeslepen waardoor de punten van mijn nagels zachtjes tegen haar huid kwam. Toen ik het realiseerde, stopte ik meteen en keek ik haar aan. Mijn nagels waren inmiddels alweer normaal en ik moest een soort van op adem komen. "Try again." Ik hield haar vast terwijl ik opstond en haar vast klemde tegen de beste eerste muur die ik tegen kwam. Dit keer was ik degene die begon met zoenen.

Gwen

Ryan trok me zonder onze zoen te verbreken op zijn schoot. Ik voelde Ryan zijn nagels in mijn huid prikken, maar door de adrenaline die door mijn lichaam gierde had ik het nauwelijks door. Ryan stopte even om daarna op te staan en me tegen een muur vast te klemmen. Soepel sloeg ik mijn benen om zijn middel heen. Hij drukte zijn lippen weer op de mijne en ik sloeg mijn armen om zijn nek om mezelf nog dichter tegen hem aan te trekken. Emoties gierde door mijn lichaam heen. Vooral het verlangen om nog dichter bij hem te komen. Ik wist het ook zeker. Ik wilde hem. En niemand anders.  Ik maakte me eventjes los van Ryan en keek hem bestuderend aan. Een glimlach krulde om mijn lippen en vervolgens bracht ik mijn lippen naar zijn oor. Ik sprak woorden uit die ik vroeger nooit had durven dromen om uit te spreken. 'Let's go upstairs,' fluisterde ik in zijn oor.


CanisLupus

  • **
  • Berichten: 198
    • Bekijk profiel
« Reactie #104234 Gepost op: 08 augustus 2018, 18:46:45 »

Gwen

Ryan trok me zonder onze zoen te verbreken op zijn schoot. Ik voelde Ryan zijn nagels in mijn huid prikken, maar door de adrenaline die door mijn lichaam gierde had ik het nauwelijks door. Ryan stopte even om daarna op te staan en me tegen een muur vast te klemmen. Soepel sloeg ik mijn benen om zijn middel heen. Hij drukte zijn lippen weer op de mijne en ik sloeg mijn armen om zijn nek om mezelf nog dichter tegen hem aan te trekken. Emoties gierde door mijn lichaam heen. Vooral het verlangen om nog dichter bij hem te komen. Ik wist het ook zeker. Ik wilde hem. En niemand anders.  Ik maakte me eventjes los van Ryan en keek hem bestuderend aan. Een glimlach krulde om mijn lippen en vervolgens bracht ik mijn lippen naar zijn oor. Ik sprak woorden uit die ik vroeger nooit had durven dromen om uit te spreken. 'Let's go upstairs,' fluisterde ik in zijn oor.

Ryan
Gwen trok zich even terug en fluisterde wat in mijn oor. Het was moeilijk om mijn gezonde verstand te laten spreken terwijl elke spier in mijn lichaam maar één ding wilde. Ik liet haar voorzichtig los zodat ze weer een kop kleiner was. Nog steeds stond ze met haar rug tegen de muur aan en haar hart bonkte net zo snel als die van mij. Ergens was het beangstigend wat voor dingen ze mij kon laten doen. Ik had zelfs al iemand vermoord voor haar. Niet dat dat ooit haar fout had kunnen zijn. Het betekende gewoon dat er niks voor mij in de weg zou staan om haar veilig te houden.
Ik haalde de kleine haartjes uit haar gezicht. "Are you sure?" vroeg ik zacht. Mijn hoofd sloeg al op tilt bij de gedachten ervan. Daardoor was het heel moeilijk om nog redelijk te blijven. Het liefst rende ik naar mijn kamer met haar op mijn schouders.
"You don't have to do this." 
Sum is snol

Lancelot

  • ******
  • Berichten: 31.620
  • Armored.
    • Bekijk profiel
« Reactie #104235 Gepost op: 08 augustus 2018, 19:37:39 »
S.O.S. | Sum haats Kim help

PurpleBerry♥

  • *****
  • Berichten: 24.165
    • Bekijk profiel
« Reactie #104236 Gepost op: 09 augustus 2018, 11:52:59 »
Ryan
Gwen trok zich even terug en fluisterde wat in mijn oor. Het was moeilijk om mijn gezonde verstand te laten spreken terwijl elke spier in mijn lichaam maar één ding wilde. Ik liet haar voorzichtig los zodat ze weer een kop kleiner was. Nog steeds stond ze met haar rug tegen de muur aan en haar hart bonkte net zo snel als die van mij. Ergens was het beangstigend wat voor dingen ze mij kon laten doen. Ik had zelfs al iemand vermoord voor haar. Niet dat dat ooit haar fout had kunnen zijn. Het betekende gewoon dat er niks voor mij in de weg zou staan om haar veilig te houden.
Ik haalde de kleine haartjes uit haar gezicht. "Are you sure?" vroeg ik zacht. Mijn hoofd sloeg al op tilt bij de gedachten ervan. Daardoor was het heel moeilijk om nog redelijk te blijven. Het liefst rende ik naar mijn kamer met haar op mijn schouders.
"You don't have to do this."

Gwen

Hij zette me op de grond waardoor ik omhoog moest kijken om hem aan te kunnen kijken. Vervolgens streek hij de haren uit mijn gezicht, zodat er rillingen over mijn rug liepen.
Ryan zou niet Ryan zijn als hij niet zou vragen of ik er zeker van was. Altijd zo voorzichtig en beschermend over me. En was ik er zeker van? Natuurlijk. Ik lachte zachtjes en sloeg mijn ogen even neer. 'Yes, Ryan. I'm sure. Like a hundred precent.' Mijn ogen zochten de zijne weer. 'I want to do this.' Ik liet mijn vingers door de zijne glijden en pakte zijn hand vast. 'I have been waiting for this moment too you know,' grinnikte ik en moest op de puntjes van mijn tenen staan om een kus op zijn mond te drukken.

CanisLupus

  • **
  • Berichten: 198
    • Bekijk profiel
« Reactie #104237 Gepost op: 09 augustus 2018, 22:18:32 »

Gwen

Hij zette me op de grond waardoor ik omhoog moest kijken om hem aan te kunnen kijken. Vervolgens streek hij de haren uit mijn gezicht, zodat er rillingen over mijn rug liepen.
Ryan zou niet Ryan zijn als hij niet zou vragen of ik er zeker van was. Altijd zo voorzichtig en beschermend over me. En was ik er zeker van? Natuurlijk. Ik lachte zachtjes en sloeg mijn ogen even neer. 'Yes, Ryan. I'm sure. Like a hundred precent.' Mijn ogen zochten de zijne weer. 'I want to do this.' Ik liet mijn vingers door de zijne glijden en pakte zijn hand vast. 'I have been waiting for this moment too you know,' grinnikte ik en moest op de puntjes van mijn tenen staan om een kus op zijn mond te drukken.


Ryan
Dit was niet echt. Dit kon nooit echt zijn. Met mijn lippen op elkaar geperst keek ik Gwen bestuderend aan. Ze was echt. Ze stond er echt. Haar vingers verstrengelde zich met die van mij. Haar warmte was echt. Ze verraste me toen ze toe gaf dat ze hier ook al op gewacht had. Nu was het niet mijn hart die begon met bonken. Haar lippen vonden die van mij weer en ik moest het even laten bezinken dat het echt was. Zodra het ook doordrong pakte ik haar beet en liep ik de trap op. Nog altijd had ik mijn lippen niet van haar warmte gehaald.
Eenmaal in mijn kamer liet ik haar met haar rug op mijn bed vallen en volgde ik erna. Mijn handen zaten naast haar hoofd in het matras en door mijn gewicht zakte we iets naar beneden. Mijn blik gleed over haar gezicht en er vormde zich een kleine glimlach op mijn gezicht. "Don't get creeped out, but you have no idea how long I've been waiting for this." Of ik wist dat het zou gebeuren was een ander verhaal.
Sum is snol

PurpleBerry♥

  • *****
  • Berichten: 24.165
    • Bekijk profiel
« Reactie #104238 Gepost op: 10 augustus 2018, 01:04:49 »


Ryan
Dit was niet echt. Dit kon nooit echt zijn. Met mijn lippen op elkaar geperst keek ik Gwen bestuderend aan. Ze was echt. Ze stond er echt. Haar vingers verstrengelde zich met die van mij. Haar warmte was echt. Ze verraste me toen ze toe gaf dat ze hier ook al op gewacht had. Nu was het niet mijn hart die begon met bonken. Haar lippen vonden die van mij weer en ik moest het even laten bezinken dat het echt was. Zodra het ook doordrong pakte ik haar beet en liep ik de trap op. Nog altijd had ik mijn lippen niet van haar warmte gehaald.
Eenmaal in mijn kamer liet ik haar met haar rug op mijn bed vallen en volgde ik erna. Mijn handen zaten naast haar hoofd in het matras en door mijn gewicht zakte we iets naar beneden. Mijn blik gleed over haar gezicht en er vormde zich een kleine glimlach op mijn gezicht. "Don't get creeped out, but you have no idea how long I've been waiting for this." Of ik wist dat het zou gebeuren was een ander verhaal.

Ja sterf met die kut gif kut val
en ryan is veel te cute


Gwen

Ryan tilde me zonder iets te zeggen op en liep zonder moeite met mij in zijn armen naar boven. Dat was toch waar ieder meisje van droomde? Een grote sterke man die je zonder enige moeite kon optillen. Ryan was daarnaast een weerwolf met supernatural kracht.
We kwamen boven aan op Ryans kamer en hij legde me op zijn bed. Een vertrouwde geur drong mijn neus binnen.
Ik moest lachen door Ryan opmerking. 'Hm, how long?' vroeg ik plagend. Mijn vingers gleden van zijn kaak naar zijn borst waar ik mijn handen liet rusten. Ik kon natuurlijk zelf niet ontkennen dat ik nooit over Ryan had gedacht op die manier, maar op een of andere manier zat het in mijn hoofd dat het nooit zou werken.  'I noticed you the first day of High School,' gaf ik een beetje beschaamd toe. 'But you were like... totally out of my league.'



CanisLupus

  • **
  • Berichten: 198
    • Bekijk profiel
« Reactie #104239 Gepost op: 10 augustus 2018, 08:45:20 »
Ja sterf met die kut gif kut val
en ryan is veel te cute


Gwen

Ryan tilde me zonder iets te zeggen op en liep zonder moeite met mij in zijn armen naar boven. Dat was toch waar ieder meisje van droomde? Een grote sterke man die je zonder enige moeite kon optillen. Ryan was daarnaast een weerwolf met supernatural kracht.
We kwamen boven aan op Ryans kamer en hij legde me op zijn bed. Een vertrouwde geur drong mijn neus binnen.
Ik moest lachen door Ryan opmerking. 'Hm, how long?' vroeg ik plagend. Mijn vingers gleden van zijn kaak naar zijn borst waar ik mijn handen liet rusten. Ik kon natuurlijk zelf niet ontkennen dat ik nooit over Ryan had gedacht op die manier, maar op een of andere manier zat het in mijn hoofd dat het nooit zou werken.  'I noticed you the first day of High School,' gaf ik een beetje beschaamd toe. 'But you were like... totally out of my league.'
Ryan
Ze liet een spoor van tintelingen achter. Haar handen waren zacht en warm en ik begon steeds meer moeite te krijgen om rustig met haar te praten. Ze begon me te plagen en ik schudde 'afkeurend' mijn hoofd. Nogmaals wist ze me te verassen over het feit dat ze al op de eerste dag van school naar me keek. Een glimlach kroop over mijn lippen en ik kon niks anders doen dan haar aanstaren. Dit moest toch een droom zijn? Als het aan mij lag, zat ik er voor altijd in.
Mijn handen begonnen slap te worden dus steunde ik op mijn ellebogen waardoor onze gezichten steeds dichterbij kwamen. Mijn vingers speelde zachtjes met haar haren voordat ik de afstand dichtte en haar weer zoende.
Sum is snol

PurpleBerry♥

  • *****
  • Berichten: 24.165
    • Bekijk profiel
« Reactie #104240 Gepost op: 10 augustus 2018, 17:44:36 »
Ryan
Ze liet een spoor van tintelingen achter. Haar handen waren zacht en warm en ik begon steeds meer moeite te krijgen om rustig met haar te praten. Ze begon me te plagen en ik schudde 'afkeurend' mijn hoofd. Nogmaals wist ze me te verassen over het feit dat ze al op de eerste dag van school naar me keek. Een glimlach kroop over mijn lippen en ik kon niks anders doen dan haar aanstaren. Dit moest toch een droom zijn? Als het aan mij lag, zat ik er voor altijd in.
Mijn handen begonnen slap te worden dus steunde ik op mijn ellebogen waardoor onze gezichten steeds dichterbij kwamen. Mijn vingers speelde zachtjes met haar haren voordat ik de afstand dichtte en haar weer zoende.

Gwen

Ryan kwam dichterbij en een warm zenuwachtig gevoel kroop door mijn lichaam heen. Ik voelde zijn vingertoppen over mijn haren gijden en ik keek hem met een glimlach aan. Ryan was zo dichtbij dat ik zijn adem over mijn gezicht kon voelen strijken en ik verlangde naar meer van hem. De spanning en ruimte verdween toen Ryan zijn lippen weer op de mijne drukte. Mijn handen legde ik in zijn nek en trok mezelf nog dichter tegen hem aan. Na een tijdje duwde ik hem van me af. Ik ging rechtop zitten en mijn vingers krulden om de rand van mijn t-shirt om die vervolgens met een soepele beweging uit te trekken. Ik voelde me eigenlijk altijd nog onzeker om mijn shirt voor iemand uit te trekken, maar de laatste jaren was ik iets zelfverzekerder geworden. Ik ging op Ryans schoot zitten en liet een spoor van kusjes achter van zijn kaak naar zijn nek.



Lancelot

  • ******
  • Berichten: 31.620
  • Armored.
    • Bekijk profiel
« Reactie #104241 Gepost op: 10 augustus 2018, 19:22:49 »


Klaus
Een beetje verbaasd keek ik naar Thomas toen hij zijn woorden naar me uitschreeuwde. Hij had gelijk. Het deed me niets om iemand te vermoorden. Ooit had dat iets met me gedaan, maar dat was lang geleden. Nu zou ik er niet slechter door slapen. 'You killed a vampire?' concludeerde ik voor mezelf.
Thomas knapte uiteindelijk. Hij begon naar me te schreeuwen dat ik niet om hem moest geven en dat ik nu moest weggaan. Ik schudde kalmpjes mijn hoofd. Dacht hij nou werkelijk dat ik hem in deze staat zou achter laten. Thomas strompelde achteruit en liet zichzelf tegen een boom naar beneden glijden. Vervolgens vertelde hij met moeite wat er was gebeurd. 'So you killed some stupid vampires to safe a kid in danger? I don't think that is a bad thing Thomas. You helped that kid,' zei ik koeltjes, 'you saved his life.'
Een diepe zucht kon ik niet onderdrukken. Ik kon aan alles merken dat de gebeurtenissen Thomas hadden beschadigd. Ik was niet de geschikte persoon om iemand te troosten of om iemand op te fleuren. Ik was meer de persoon om de stemming te verpesten en je dag te ruïneren. Toch zou ik voor Thomas mijn best doen om een medelevend persoon te zijn. Ik ging naast hem zitten op de grond. 'I'm ruining an expensive pants right now,' zuchtte ik. Ik hoopte dat mijn opmerkingen de situatie voor hem iets konden verlichten, maar ik wist zelf ook dondergoed dat dat geen zin had. Voor een paar seconden was er een stilte. 'Your first kill always hurts,' zei ik toen. 'I remember my first kill. It was a few weeks after Mikael and Esther turned my family into vampires. Normally we just fed on humans, but this time I couldn't control myself. I killed a innocent girl from my village. I was consumed with guilt and misery.' De rest van het dorp verafschuwde Esthers creaties al, maar nu waren we in hun ogen de monsters uit hun nachtmerries. Ze sloten hun deuren en kwamen 's nachts niet meer naar buiten. 'On top of that I triggered my werewolfgene.' En dat was het moment dat Mikael erachter kwam dat ik niet zijn zoon was en dus het moment dat mijn leven een hel werd. Fijne herinnering. 'Human life or the lifes of some stupid vampires mean nothing to me and I know you disapprove it. That makes you a good person.' Ik legde even kort mijn hand op zijn knie. 'And I know you won't end up like me. You will always be good. Good people do bad things in bad situations. One action doesn't define you Thomas.' Ik draaide mijn hoofd zodat ik Thomas van de zijkant kon aankijken. 'And sometimes you need to choose the less worse option. Let a bunch of vampires kill an innocent kid or kill the bastards...'



Thomas
It was weird. To hear him say the words out loud. Like they made it definite, and despite the fact that he had talked in such a calm manner .. I broke.
“Shut up- .. shut up,” I mumbled to him. Like a child would that was out of options. I didn’t need to hear his cold attempts to an excuse. Cause you don’t save lives by ending those of other’s. That’s what people say who try to justify their own, sickening behaviour.  So I gasped for air every once in a while. Trying to hold my breath to calm down and failing.
Klaus startled me by sitting down next to me, enough for the tension in my muscles to come at ease. At least for a moment. Then he spoke again.
The first thing he said made me clench my hands in fists. So hard something cracked, but I ignored the pain with tears in my eyes. Listened. In the long silence that followed I let his words sink in. Even though I really didn’t agree, one thing he had said lingered in my mind and I couldn’t help but let out a soft cough.
“The fact that I care about life doesn’t make me a good person .. It just makes you- ..” Well. But I didn’t finish that sentence because I didn’t believe that. Klaus wasn’t a bad person, just one with bad tactics. No need to recapitulate unsupportive judgements.
“The bar isn’t that low Klaus,” I therefore told him. I looked at him from the corner of my eye and chuckled softly. Then allowing myself the rest that came with closing them. “It really was a final solution.” The words came out almost inaudibly. It had been final in more than one way.
« Laatst bewerkt op: 10 augustus 2018, 19:28:57 door Lancelot »
S.O.S. | Sum haats Kim help

Lancelot

  • ******
  • Berichten: 31.620
  • Armored.
    • Bekijk profiel
« Reactie #104242 Gepost op: 10 augustus 2018, 20:47:59 »
Tess
I shrugged.  "Actually, it's probably better not to be aware of him. At all." The hunter might belong to a different family, the rules he abided weren't all that different. Never let them know what you are. It wasn’t hard to imagine how he would react to this latest addition in a long list of broken rules. Though in my defence, inviting a vampire-werewolf hybrid into the house where you kept all your weapons was never explicitly forbidden in the code. They might have thought it was covered by common sense, but in that case they'd awfully underestimated me and my total lack of self-preservation.
"Don't get too used to it", I warned him when he commented on my description. It hadn’t been my first choice of words. He must have known that too. Still, I couldn’t help but laugh at his surprised reaction.
Of course Thomas had to be the one vampire who didn’t have a lot of experience with compelling. Under other circumstances that would have been a good thing. Now it was just concerning. Still, it was worth a shot before moving on to the torture plan. As enticing as the idea was, this course of action was a lot better.  For the boy, at least. For the vampire too, but that was something I would just have to fix later.
Thomas continued to talk, laying out all his doubts in what I suspected was little more than an attempt to delay what had to be done. I gestured vaguely. It was the closest thing to an answer I had right now. I wasn’t really sure what I'd meant to say with the movement. Just like I wasn’t sure what the vampires had said to the boy, and if Thomas would be able to fix it. He certainly was struggling. First with the situation, then with the vervain necklace I'd given the boy. I felt a bit guilty when I saw the blisters on Thomas's hands. Just a bit. Judging from the look he gave me he thought I'd done it on purpose. To be honest, I hadn’t even considered the necklace could pose a problem at all. It made for a great opportunity to show the boy the protective power of the herb, though. "You know..." I looked at the two of them with a sly smile. "I could've taken that off for you, if only you'd asked."
The actual act didn’t take long. Just a moment,  then it was over. It was strange, how vampires needed mere seconds for something so devastating and so permanent. Strange, and unfair.
Time seemed to come to a standstill as the last words died away. Unmoving, just like the boy. I held my breath as I waited for something to happen. Anything at all. Something to tell us if the compulsion was lifted, if things were the same,  if we'd somehow made it worse. I was running out of air fast. Then finally, finally he jumped up at Thomas to hug him.
I tried not to think of what would happen next. Not about the revenge the vampires would undoubtedly take. Not about how we would get the boy back home safely, or how we would ever explain this to his parents. All those concerns melted away when I saw the happiness on Thomas's face, and the relief on that of the kid. He didn’t seem quite ready to let go of his savior yet. I looked back at them with a grin. Not saying anything, for I was sure any words would only ruin the moment and drag us back into reality.
Eventually the boy moved away slightly, making room for all the impending problems to creep back in. Like how to get the kid back to his parents. We could hardly keep him here forever.
"Right, so..." I hesitated, pacing around the room without any destination. Just trying to wear off some of the restlessness. "I've got some questions, and I'm going to start with the easiest one, okay? What's your name?"
It was Kevin, and his parents were supposed to be very important in Moonlight Falls, and they lived right on the other side of town. They also had a dog, though that question had stemmed from a more personal interest. There were other questions still, questions that might cause all the bad things to come flooding back to the kid's mind. I hoped Thomas would ask them instead.
"I just need to grab a few things, then we can bring you home?" It came out an awful lot like a question. Instead of waiting for confirmation, I disappeared into one of the rooms down the hallway. My bag was full when I returned just moments later, stuffed with stakes and bottles and all kinds of knives. Whatever was going to happen; I would be prepared this time. I grabbed the chain from the couch too, handing it back to the boy. "You can just keep it in your pocket if you don't like the way it looks", I told him. He put it on anyway. For some reason I couldn’t help but smile at the sight. "Okay, vervain, weapons... claws. I think we're all set."




Thomas

“Oh shut up,” I hissed at Tess when she told me she could have gotten the necklace for me. No need to say it was utter bull shit, but then again. It was nice to aim my irritation at something other than myself. Irritation caused by self-hatred but it was worth it. Or it should all have been worth it when the boy seemed to wake up from his statue-like state and jumped at me. For a moment .. it had been.
Without thinking I folded my hand around the boys face with a grin as wide as could be. Then Tess spoke up and I knew the cheerfulness would have to make way for serious business again. Though I felt like I was done with this whole 'serious business' thing. Forever. I wanted the kid to stay in that one moment where he seemed to have forgotten what had happened. Yet of course - being a grown-up - it was unavoidable.
I backed down a bit and let Tess do what she had to. My legs folded in a criss-cross manner as I sat back on the ground. Eventually, she walked away with the comment she had to get some stuff before we would leave for the house the boy, Kevin, called home. I stayed where I was with my eyes on the kid. His expression had become gloomy again and I could imagine why. After what happened, the idea of going outside again must have felt like willingly letting it all happen again.
“Hé,” I said quietly. With a sigh, I stood up and I walked to the couch where he had sat down on again. Slowly, I sat down next to him.
“You know .. I can take it all away,” I told him quite casually. “The memories of the things you’ve gone through. It will feel like today has never happened.” My eyes shot at him as I paused for a moment. Allowing him to think about the possibility before I continued. “But ..” I continued. “If someone gave me that option, I wouldn’t take it, because this ..” I softly tapped my finger on the boy's chest. “.. this fear you’re feeling. Eventually, it will only make you stronger and you might not realise it now. Cause the fear is so high you feel like you might drown, and it might stay that way for quite some time. But there will be a day where you wake up. More durable and secure than you’ve ever been because you will have conquered this experience and you will have made it your own. You survived this Kevin.” After I stopped talking he stayed quiet for a long time. I tried to read his expression but I couldn’t quite figure it out. He almost seemed .. guilty.
“What’s going on kiddo?” I asked him quieter. He pressed his lips together.
“I’m just sorry I was scared of you, I think." My heart skipped a beat. How did he ..
“Don’t be sorry," I told him, quite astonished as a matter of fact. "It is very reasonable to be scared of people like me. Okay?” I gave him a stern look. “It means your brain is working in the right way. When you wouldn’t have been scared, that would have been a problem.”
“Why?” he asked. The sudden lump in my throat made my voice sound heavy.
“Because I .. I am dangerous.” The words were like a whisper. “The thing is, I can be dangerous, but ..” I stared at the kid’s ruffed up collar before I straightened it. “But it isn’t because I or people like me are very strong, or because we can do things other’s can’t. It’s our mind. Our mind can make us dangerous if it makes us think we can use those powers for a dangerous purpose.” Kevin seemed to let that thought dawn at him. Thinking about it quite hard before he spoke up again. And when he did, I had to try hard to hold back a smile. Cause he said: “But human’s can do that too.”
I agreed with him. Looking over my shoulders when all at a sudden, I realised Tess was back in the living room again. I stared at the floor when I stood up, avoiding her gaze and ready to leave as she gave the necklace back to Kevin.
“You’ve got a car right?” I asked when we started to head for the front door. It wouldn't do the kid much good to travel across town by foot again. "Or .." I said, hesitated. "Maybe I shouldn't come with." I wasn't exactly sure if it would be a good idea to knock at those people's door, being what I was and having done what I had done.
S.O.S. | Sum haats Kim help

CanisLupus

  • **
  • Berichten: 198
    • Bekijk profiel
« Reactie #104243 Gepost op: 10 augustus 2018, 23:58:10 »

Gwen

Ryan kwam dichterbij en een warm zenuwachtig gevoel kroop door mijn lichaam heen. Ik voelde zijn vingertoppen over mijn haren gijden en ik keek hem met een glimlach aan. Ryan was zo dichtbij dat ik zijn adem over mijn gezicht kon voelen strijken en ik verlangde naar meer van hem. De spanning en ruimte verdween toen Ryan zijn lippen weer op de mijne drukte. Mijn handen legde ik in zijn nek en trok mezelf nog dichter tegen hem aan. Na een tijdje duwde ik hem van me af. Ik ging rechtop zitten en mijn vingers krulden om de rand van mijn t-shirt om die vervolgens met een soepele beweging uit te trekken. Ik voelde me eigenlijk altijd nog onzeker om mijn shirt voor iemand uit te trekken, maar de laatste jaren was ik iets zelfverzekerder geworden. Ik ging op Ryans schoot zitten en liet een spoor van kusjes achter van zijn kaak naar zijn nek.


Wat doe je daar Finn

Ryan
Ik werd uit mijn waas gehaald toen ik werd weggeduwd. Voor een seconden werd mijn angst bevestigd dat dit niet echt was. Dat ik te snel ging of dat ze niet wilde. Het verdween als sneeuw voor de zon toen ze haar shirt uit trok. Voor een moment was ik sprakeloos. Mijn tong was uit mijn mond gerukt en mijn ogen waren uit hun karkassen gevallen. Ze plantte kusjes op mijn gezicht en liet een spoor van brandende plekken achter. Ik kon me weer herpakken en mijn handen gleden van haar dijbeen naar haar kont. Haar billen vulde perfect mijn handen en voor een kort moment kneep ik er hard in. Ze gleden door naar de sluiting. Het liefst rukte ik het open om het mooie zicht te tonen, maar ik hield me in. Ik was al versteld van het feit dat ze haar shirt had uitgetrokken.
Sum is snol

PurpleBerry♥

  • *****
  • Berichten: 24.165
    • Bekijk profiel
« Reactie #104244 Gepost op: 11 augustus 2018, 18:54:50 »


Thomas
It was weird. To hear him say the words out loud. Like they made it definite, and despite the fact that he had talked in such a calm manner .. I broke.
“Shut up- .. shut up,” I mumbled to him. Like a child would that was out of options. I didn’t need to hear his cold attempts to an excuse. Cause you don’t save lives by ending those of other’s. That’s what people say who try to justify their own, sickening behaviour.  So I gasped for air every once in a while. Trying to hold my breath to calm down and failing.
Klaus startled me by sitting down next to me, enough for the tension in my muscles to come at ease. At least for a moment. Then he spoke again.
The first thing he said made me clench my hands in fists. So hard something cracked, but I ignored the pain with tears in my eyes. Listened. In the long silence that followed I let his words sink in. Even though I really didn’t agree, one thing he had said lingered in my mind and I couldn’t help but let out a soft cough.
“The fact that I care about life doesn’t make me a good person .. It just makes you- ..” Well. But I didn’t finish that sentence because I didn’t believe that. Klaus wasn’t a bad person, just one with bad tactics. No need to recapitulate unsupportive judgements.
“The bar isn’t that low Klaus,” I therefore told him. I looked at him from the corner of my eye and chuckled softly. Then allowing myself the rest that came with closing them. “It really was a final solution.” The words came out almost inaudibly. It had been final in more than one way.


Klaus

Thomas was zo koppig. Hij accepteerde mijn pogingen om hem te laten inzien dat hij een goed persoon was niet. En dat, dat irriteerde me mateloos. Hij wist niet beter, maar ik wel. Thomas had een goed hart. Door zijn woorden moest ik diep zuchten. 'It makes me a bad person?' vulde ik zijn zin aan. 'You don't need to mind your words Thomas. I know it.' Of beter gezegd; ik had al lang geaccepteerd dat mijn ziel verloren was. Het was niet meer te redden. Ik was niet meer te redden. Dus waarom dan niet genieten van het slechte leven? Je kon er beter het beste van maken.
Nog een diepe zucht rolde over mijn lippen heen. Deze jongen wilde gewoon niet accepteren dat hij geen monster was. 'Look Thomas, I'm really trying not to lose my temper,' zei ik en kneep mijn ogen tot spleetjes terwijl ik hem aankeek. 'You killed some vampires. Boohoo. There are far more worse things than that.' Mijn woorden kwamen er veel harder uit dan ze bedoeld waren. 'Eventhough you killed them for a good reason, you still feel terrible about it. That means something.' En dat meende ik ook echt. Als hij zich er niet slecht over had gevoeld, had ik me zeker zorgen gemaakt om hem. 'Why do you think I let you go your own way? Because you're different. Different than Stella and Tom.. Different than me.. You have a strong mind and conscience.' Jammer dat Thomas de laatste tijd verpest was door Finn. Finn haalde zeker niet het beste in Thomas naar boven.
Er viel een korte stilte. 'Well... I think this pity party is over. I can only be nice for a few minutes a day and unfortunately the time is up.' Met een soepele beweging duwde ik mezelf van de boom af. 'Let's get you home.' Ik stak mijn hand naar hem uit om hem overeind te helpen, wetend dat er een grote kans was dat hij het niet zou aannemen.

Lancelot

  • ******
  • Berichten: 31.620
  • Armored.
    • Bekijk profiel
« Reactie #104245 Gepost op: 11 augustus 2018, 20:13:16 »


Klaus

Thomas was zo koppig. Hij accepteerde mijn pogingen om hem te laten inzien dat hij een goed persoon was niet. En dat, dat irriteerde me mateloos. Hij wist niet beter, maar ik wel. Thomas had een goed hart. Door zijn woorden moest ik diep zuchten. 'It makes me a bad person?' vulde ik zijn zin aan. 'You don't need to mind your words Thomas. I know it.' Of beter gezegd; ik had al lang geaccepteerd dat mijn ziel verloren was. Het was niet meer te redden. Ik was niet meer te redden. Dus waarom dan niet genieten van het slechte leven? Je kon er beter het beste van maken.
Nog een diepe zucht rolde over mijn lippen heen. Deze jongen wilde gewoon niet accepteren dat hij geen monster was. 'Look Thomas, I'm really trying not to lose my temper,' zei ik en kneep mijn ogen tot spleetjes terwijl ik hem aankeek. 'You killed some vampires. Boohoo. There are far more worse things than that.' Mijn woorden kwamen er veel harder uit dan ze bedoeld waren. 'Even though you killed them for a good reason, you still feel terrible about it. That means something.' En dat meende ik ook echt. Als hij zich er niet slecht over had gevoeld, had ik me zeker zorgen gemaakt om hem. 'Why do you think I let you go your own way? Because you're different. Different than Stella and Tom.. Different than me.. You have a strong mind and conscience.' Jammer dat Thomas de laatste tijd verpest was door Finn. Finn haalde zeker niet het beste in Thomas naar boven.
Er viel een korte stilte. 'Well... I think this pity party is over. I can only be nice for a few minutes a day and unfortunately the time is up.' Met een soepele beweging duwde ik mezelf van de boom af. 'Let's get you home.' Ik stak mijn hand naar hem uit om hem overeind te helpen, wetend dat er een grote kans was dat hij het niet zou aannemen.




Thomas

“That’s not what I meant to say,” I mumbled immediately. Or it had been what I had intended to say, but not what I had meant. “You are only relatively bad, and relatively good. It’s different ..” I had grown to see that.
For a long time we sat in silence. Probably waiting for me to come up with a response of sorts, but it was difficult. Especially if you didn’t quite understand why the person next to you was saying the things he said. And he wasn’t exactly the kind of person whose kindness you should question. You needed to be happy with what you got. Lucky for me, the inner struggle that was caused by ‘not knowing why he did what he did’ was enough to distract me from what I was really thinking. Until Klaus took my silence and my comment the wrong way.
“Oh come on. Shut .. up,” I told him dryly once he had finished. No more hint of irritation in my voice so the words sounded more like me. Calm and with careful articulation, but provoking in its simplicity. “That God complex of you is getting out of hand.” Despite my surprise, you could hear the amusement in my voice. “Good to know two minutes of compassion is the limit.” He needed to be told to shut up more often. I was allowed to feel bad about this, but the agitation had distracted me also. For now. So I sniffed and wiped away the tears in my eyes.
As Klaus stood up, it took me a couple of seconds to consider the hand he offered to me. Was it really not an option for him to just let me sit here while he just .. got off? Having to pretend ‘pretend-pity’ and all it should be reason enough for him, right? I chuckled. Sure, he was a bad person.
After the initial hesitation had faded I firmly slapped my hand in his, allowing him to help me get up. My legs were still shaking but there was no longer an edge to my thoughts. That was a start.
I no longer struggled when Klaus still insisted to walk me home. To be honest, I was too exhausted to, but his presence also kept me sane .. for a bit. So we walked in silence until we arrived at the insane asylum I called home. I dragged my feet to the floor but then, all at a sudden, I stopped.
“You know .. I can invite you in," I told him distantly. "As long as you promise to leave when Finn comes home.” My expression said; meaning the slightest hint of him coming home means you get the hell out of here. Lately the two had been somewhat come to terms with the fact that the other lived in the same city. Or that the other still .. lived. But I didn’t really expect Klaus to take the invitation so it was more an offer out of courtesy.
« Laatst bewerkt op: 11 augustus 2018, 20:21:59 door Lancelot »
S.O.S. | Sum haats Kim help

PurpleBerry♥

  • *****
  • Berichten: 24.165
    • Bekijk profiel
« Reactie #104246 Gepost op: 14 augustus 2018, 13:51:55 »
Wat doe je daar Finn

Ryan
Ik werd uit mijn waas gehaald toen ik werd weggeduwd. Voor een seconden werd mijn angst bevestigd dat dit niet echt was. Dat ik te snel ging of dat ze niet wilde. Het verdween als sneeuw voor de zon toen ze haar shirt uit trok. Voor een moment was ik sprakeloos. Mijn tong was uit mijn mond gerukt en mijn ogen waren uit hun karkassen gevallen. Ze plantte kusjes op mijn gezicht en liet een spoor van brandende plekken achter. Ik kon me weer herpakken en mijn handen gleden van haar dijbeen naar haar kont. Haar billen vulde perfect mijn handen en voor een kort moment kneep ik er hard in. Ze gleden door naar de sluiting. Het liefst rukte ik het open om het mooie zicht te tonen, maar ik hield me in. Ik was al versteld van het feit dat ze haar shirt had uitgetrokken.
idd hoi Finn

Gwen

Zijn handen gleden over mijn lichaam. Het was vreemd hoe de aanrakingen van Ryan zo'n effect op mijn lichaam konden hebben. Rillingen liepen over mijn rug, tintelingen volgenden zijn vingers en mijn lichaam werd warm van binnen. Hoe kon iemand dat met mijn lichaam doen? Zijn handen gleden naar mijn billen en knepen er hard in, waardoor ik het niet kon laten om even zachtjes te lachen. Het was een zenuwachtig lachje omdat ik me ook echt een beetje zenuwachtig voelde in Ryans buurt. Ik liet mijn handen ondertussen over zijn veel te gespierde armen glijden. Zijn lichaam was niet normaal en ik wist zeker dat ieder meisje in Moonlight Falls nu met mij wilde ruilen. 
Van zijn armen gleden mijn handen naar zijn borst en vervolgens naar zijn buik waar ik ze liet rusten. Zijn buikspieren waren on point.

PurpleBerry♥

  • *****
  • Berichten: 24.165
    • Bekijk profiel
« Reactie #104247 Gepost op: 14 augustus 2018, 14:43:25 »



Thomas

“That’s not what I meant to say,” I mumbled immediately. Or it had been what I had intended to say, but not what I had meant. “You are only relatively bad, and relatively good. It’s different ..” I had grown to see that.
For a long time we sat in silence. Probably waiting for me to come up with a response of sorts, but it was difficult. Especially if you didn’t quite understand why the person next to you was saying the things he said. And he wasn’t exactly the kind of person whose kindness you should question. You needed to be happy with what you got. Lucky for me, the inner struggle that was caused by ‘not knowing why he did what he did’ was enough to distract me from what I was really thinking. Until Klaus took my silence and my comment the wrong way.
“Oh come on. Shut .. up,” I told him dryly once he had finished. No more hint of irritation in my voice so the words sounded more like me. Calm and with careful articulation, but provoking in its simplicity. “That God complex of you is getting out of hand.” Despite my surprise, you could hear the amusement in my voice. “Good to know two minutes of compassion is the limit.” He needed to be told to shut up more often. I was allowed to feel bad about this, but the agitation had distracted me also. For now. So I sniffed and wiped away the tears in my eyes.
As Klaus stood up, it took me a couple of seconds to consider the hand he offered to me. Was it really not an option for him to just let me sit here while he just .. got off? Having to pretend ‘pretend-pity’ and all it should be reason enough for him, right? I chuckled. Sure, he was a bad person.
After the initial hesitation had faded I firmly slapped my hand in his, allowing him to help me get up. My legs were still shaking but there was no longer an edge to my thoughts. That was a start.
I no longer struggled when Klaus still insisted to walk me home. To be honest, I was too exhausted to, but his presence also kept me sane .. for a bit. So we walked in silence until we arrived at the insane asylum I called home. I dragged my feet to the floor but then, all at a sudden, I stopped.
“You know .. I can invite you in," I told him distantly. "As long as you promise to leave when Finn comes home.” My expression said; meaning the slightest hint of him coming home means you get the hell out of here. Lately the two had been somewhat come to terms with the fact that the other lived in the same city. Or that the other still .. lived. But I didn’t really expect Klaus to take the invitation so it was more an offer out of courtesy.
Klaus

Thomas woorden spookten nog even door mijn hoofd heen. relatively bad, zo had hij mij genoemd. Ik kon het eigenlijk niet eens zijn met zijn woorden, want als je alles relatief kon bekijken, was heel Moonlight Falls relatief 'goed' in vergelijking met mij. En dan was ik relatief slecht omdat de rest 'goed' was?
'I'm not a God,' zuchtte ik overdreven en rolde met mijn ogen. Toch dacht ik er een paar seconden over na en wierp Thomas daarna een zelfingenomen glimlach toe. 'Well actually I am. Thanks for calling me a God. It really suits me. Klaus God Mikaelson. I like it.' Natuurlijk kon hij makkelijk de sarcasme in mijn stem afleiden.
Ik was bang dat Thomas mijn hand niet zou aanpakken, maar gelukkig pakte hij na even twijfelen mijn uitgestoken hand vast en met geen enkele moeite trok ik hem overeind. Vervolgens vervolgden we onze weg naar Thomas zijn 'thuis'. Toen we voor het lelijke gebouw stonden, dacht ik voor mezelf een paar seconden na of ik daadwerkelijk in zo'n spuuglelijk gebouw naar binnen wilde. Ik zou er in ieder geval niet dood -of levend- gevonden willen worden...
Thomas noemde de naam van Finn waardoor ik gelijk geïrriteerd was. Alleen al bij het horen van die naam kon mijn dag verpest worden. 'I have such a good day today and I don't want some imbecile to ruin it... So don't worry, I'll leave when Finn comes home.' Zijn naam sprak ik uit als een soort vergif, want dat was Finn ook. Helemaal voor Thomas. Ik zou ook heel graag weer een keer Finn willen tegen komen. Ik was benieuwd hoe het met hem ging en of ik zijn leven nog meer kon verpesten.
'Lead the way.'

Lancelot

  • ******
  • Berichten: 31.620
  • Armored.
    • Bekijk profiel
« Reactie #104248 Gepost op: 15 augustus 2018, 17:12:10 »
Klaus

Thomas woorden spookten nog even door mijn hoofd heen. relatively bad, zo had hij mij genoemd. Ik kon het eigenlijk niet eens zijn met zijn woorden, want als je alles relatief kon bekijken, was heel Moonlight Falls relatief 'goed' in vergelijking met mij. En dan was ik relatief slecht omdat de rest 'goed' was?
'I'm not a God,' zuchtte ik overdreven en rolde met mijn ogen. Toch dacht ik er een paar seconden over na en wierp Thomas daarna een zelfingenomen glimlach toe. 'Well actually I am. Thanks for calling me a God. It really suits me. Klaus God Mikaelson. I like it.' Natuurlijk kon hij makkelijk de sarcasme in mijn stem afleiden.
Ik was bang dat Thomas mijn hand niet zou aanpakken, maar gelukkig pakte hij na even twijfelen mijn uitgestoken hand vast en met geen enkele moeite trok ik hem overeind. Vervolgens vervolgden we onze weg naar Thomas zijn 'thuis'. Toen we voor het lelijke gebouw stonden, dacht ik voor mezelf een paar seconden na of ik daadwerkelijk in zo'n spuuglelijk gebouw naar binnen wilde. Ik zou er in ieder geval niet dood -of levend- gevonden willen worden...
Thomas noemde de naam van Finn waardoor ik gelijk geïrriteerd was. Alleen al bij het horen van die naam kon mijn dag verpest worden. ‘I’m having such a good day today and I don't want some imbecile to ruin it... So don't worry, I'll leave when Finn comes home.' Zijn naam sprak ik uit als een soort vergif, want dat was Finn ook. Helemaal voor Thomas. Ik zou ook heel graag weer een keer Finn willen tegen komen. Ik was benieuwd hoe het met hem ging en of ik zijn leven nog meer kon verpesten.
'Lead the way.'



Thomas
“Klaus .. do I really need to lecture you about the term God complex?” I laughed at him. “You’re basically proving my point right now.” Of course I noticed he was being sarcastic, but as I stared at him my smile slowly faded. I wasn’t so sure if it was reasonable for him to be sarcastic about it .. In a way he checked all the boxes. An inflated sense of self-importance, check. An insane need for admiration, check. A total lack of empathy for other people, check. Even the extreme confidence that was supposed to mask his cripplingly low self-esteem, where even the slightest form of criticism could lead to a complete breakdown .. check. I had seen it happen, right in front of me.
The silence that followed my sudden realisation was too long; it became weird. He even checked for a probable cause, since he had received his fair share of parental criticism .. For god’s sake his father hunted him because he wasn’t content with how his sun turned out to be.
I tried to blink the astonishment away, big eyed and staring at the man in front of me like I had finally figured him out. But no way that I was going to tell him that.
“Uhm ..” I mumbled awkwardly. “Okay, let’s go.” Without giving him another glance I walked ahead to the house. Trying to process this newly found realisation. I could almost feel his degrading looks when it came in sight. In a way, I was rather embarrassed by the house, but at this point of place and time, I simply didn’t care enough to act on it.
“Uh-uh ..” was all I dryly muttered when Klaus mentioned he was having too much of a good day to run into Finn. He better. “Well .. you’re invited, I guess ..” Without bothering to check the lock - I don’t think we had ever locked our front door, ever - I walked into the main hall. It didn’t look that bad I guess. Yesterday morning I had made an attempt to tidy up a bit, but the sad truth was that now Sarah hated me, the house was cleaned a lot less than it used to. And in the time I lived here I had never seen it properly clean.
“Don’t. Judge,” I warned Klaus before he could make a comment. “I know. It’s basically a ruin, but no one dares to visit and there are enough places to explore while drunk and stoned.”
I threw my jacket in a corner and sat down on the old settee. Reaching for the plastic bag next to it. For a second I wondered if I cared if Klaus saw me smoking pot, but my hands were still trembling and really .. It wasn’t like I didn’t reek of it anyway. The whole place did, so I just grabbed the pot and lighted a cigarette.
My eyes slowly focussed on Klaus as I tried to figure out his response. "Have you ever ..?" I asked with a self-explaining nod to the joint clenched between my two fingers. It was genuine curiosity you could hear in my voice, and quite some amuse. The idea of seeing Klaus stoned was just too .. odd, so I chuckled softly. Laughing it off as I stared at my feet. "Nevermind."
« Laatst bewerkt op: 15 augustus 2018, 23:44:53 door Lancelot »
S.O.S. | Sum haats Kim help

GoldenKiller

  • **
  • Berichten: 320
  • ik weiger
    • Bekijk profiel
« Reactie #104249 Gepost op: 15 augustus 2018, 22:22:53 »
Thomas noemde de naam van Finn waardoor ik gelijk geïrriteerd was. Alleen al bij het horen van die naam kon mijn dag verpest worden. 'I have such a good day today and I don't want some imbecile to ruin it... So don't worry, I'll leave when Finn comes home.' Zijn naam sprak ik uit als een soort vergif, want dat was Finn ook. Helemaal voor Thomas. Ik zou ook heel graag weer een keer Finn willen tegen komen. Ik was benieuwd hoe het met hem ging en of ik zijn leven nog meer kon verpesten.


HALLO HIJ IS AL HELEMAAL NAAR DE KLOTE EN DEPRI LAAT HEM MET RUST
omdat het zo is, daarom | kim haats het goede doel | amy heeft een voortuin | valerie | ik weiger speen