Auteur Topic: [RPG] Camp Ray  (gelezen 19003 keer)

Perronita

  • *****
  • Berichten: 14.032
  • Darling, I'm a nightmare dressed like a daydream.
    • Bekijk profiel
« Reactie #50 Gepost op: 17 december 2016, 21:05:03 »


Celeste Amelia Kepner
Geboren: 04-04-1993
FC: Sarah Drew

Geschiedenis/Reden van aanwezigheid kamp
Celeste komt uit een gezin dat slechts bestaat uit haarzelf en haar ouders. Al sinds Celestes geboorte wordt zij als een prinses behandeld door haar ouders, doordat zij meerdere malen een kind zijn verloren voor Celeste ter wereld kwam. Celeste groeit op in een fijne thuissituatie en heeft over aandacht niets te klagen. Dat verandert langzaam aan als ze ouder wordt en haar ouders zich meer en meer op hun werk richten. Niet dat Celeste dan iets tekort komt, maar het is duidelijk dat haar ouders minder betrokken zijn in haar leven dan voorheen. Op haar zeventiende ontmoet Celeste haar eerste en enige liefde. Zelf gelooft ze per direct dat ze haar soulmate gevonden heeft en de enorm hechte relatie van vijf jaar die volgt, doet ook weinig twijfelen aan dat feit. Iedereen ziet hoe Celeste en James naar elkaar toegroeien. Eerst als goede vrienden, terwijl ze hun gevoelens voor elkaar proberen te verbergen. Dit komt meer vanuit Celestes kant, aangezien ze de verlegenheid zelve is, in tegenstelling tot James.  Maar, al snel blijkt dat beiden hun sterke gevoelens niet voor zich kunnen houden. De relatie tussen Celeste en James groeit uit tot iets dat haast magie te noemen is, een liefde waar de meeste mensen slechts van kunnen dromen. Celeste doet op haar zeventiende al eindexamen, verwezenlijkt haar droom en die van haar trotse ouders door geneeskunde te gaan studeren.  Dit alles doet ze met James aan haar zij, die niet trotser had kunnen zijn op zijn vriendin. Voor bijna vijf jaar lang leiden de twee het perfecte leven samen. James vraagt Celeste op haar tweeëntwintigste verjaardag ten huwelijk en Celeste antwoordt volmondig en zonder enkele twijfel met ja en begint het koppel met het plannen van hun huwelijk dat ongeveer een jaar later plaats zal vinden. Op haar drieëntwintigste rondt Celeste haar studie geneeskunde met succes af en begint ze gepassioneerd aan haar coschap chirurgie. De lange dagen die ze maakt, probeert ze zo goed als kan te combineren met het plannen van de bruiloft die steeds dichterbij lijkt te komen. De dag die de mooiste ooit voor Celeste moet worden, breekt uiteindelijk na maanden inspanning en plezier in. Diezelfde dag eindigt echter in een bloederig horrorscenario als Celeste op het moment staat de trap af te schreiden aan haar vaders arm in haar sneeuwwitte jurk en het nieuws arriveert dat James in het ziekenhuis is beland door een dramatisch auto-ongeluk. De plek waar Celeste zich voorheen het veiligst voelde, verandert in een nachtmerrie voor haar als ze in het ziekenhuis aankomt, net op tijd om James' laatste woorden te horen voor hij in haar armen sterft. Wat die dag gebeurd, zorgt er voor dat Celeste een geheel ander persoon wordt. Al haar levenslust sijpelt uit haar en niets lijkt er meer toe te doen voor haar. Niks, behalve het nemen van wraak. Celeste brandt van de pijn die non-stop door haar heen raast door het overlijden van James en is ervan overtuigd dat die pijn niet zal verdwijnen tot ze wraak genomen heeft voor James. Ze is erop gericht om de persoon die dit op zijn geweten heeft, ten gronde te richten, wat ze daar ook voor moet doen. Celeste vergeet dat ze chirurg wil worden, een mensenredder, als ze de kamer binnenstapt waar de persoon ligt die het overlijden van James op zijn geweten heeft. Verdoofd van de pijn en buiten zichzelf van verdriet, trekt ze alle draden die er maar los te trekken vallen, weg en blijft ze wachten tot de man hetzelfde gebeurd als James. De man komt echter niet te overlijden, doordat hij net op tijd gered wordt door de artsen en het enige wat Celeste bereikt, is dat ze zelf opgenomen wordt in een kliniek voor enkele weken. Dit, op verzoek van haar ouders en in de hoop dat het haar enigszins goed zal doen. Celeste is er echter nog steeds op gefocust om haar wraak te nemen en gaat hiermee door, zelfs als ze uit de kliniek ontslagen wordt. Ze keert niet terug naar haar werk, maar raakt geobsedeerd door allerlei manieren waarop ze de man kan ontnemen van zijn hartslagen. Net zoals hij daarvoor gezorgd heeft bij James. Simpelweg is het zo dat Celestes leven verandert  in het stalken van de man tot ze alles over hem weet en op het juiste moment kan toeslaan. Haar obsessie loopt dramatisch uit de hand als ze midden in de nacht met een moordplan in de buurt van het huis staat van de man die er- zonder dat het zijn bedoeling was- er voor gezorgd heeft dat ze geen zin meer ziet in het leven. Celeste breekt op het moment dat een helder moment door haar hoofd flitst dat net lang genoeg blijft hangen om haar te doen beseffen waar ze mee bezig is. Ze heeft sinds de dag dat James overleed niet kunnen huilen of ook maar enige vorm van emotie kunnen tonen. Het besef dat op dat moment door haar heen schiet, is echter zo overweldigend dat ze breekt van de verterende pijn. Celeste brengt het overgrote deel van de nacht door op een bankje in het park waar ze huilt zoals ze sinds die dag niet meer gedaan heeft. Die nacht zorgt er voor dat Celeste besluit om haar leven te beteren, maar dat blijkt te laat als ze de volgende ochtend thuiskomt en haar ouders aankondigen dat het zo niet meer verder kan. Ze zijn ervan overtuigd dat hun onschuldige dochter veranderd is in een emotieloze zombie die hulp nodig heeft. Zonder dat Celeste ook maar enige vorm van inspraak heeft, wordt ze weggestuurd door haar ouders die er oprecht in geloven dat Celeste dit goed zal doen.


Innerlijk
Celeste heeft zich haar leven lang een buitenbeentje gevoeld op school. Op de een of andere manier is ze altijd al uit de toon gevallen bij de mensen in haar omgeving. Ze is niet dramatisch gepest, maar was wel vaak het middelpunt geweest van plagerige opmerkingen van haar klasgenoten. Dit heeft er voor gezorgd dat Celeste op een gegeven moment is opgehouden met een poging te doen om vrienden te maken. Echte vrienden heeft ze dan ook nooit echt gehad, tot James in haar leven verscheen. Hij wordt het belangrijkste in haar leven, haar beste vriend en uiteindelijk veel meer. Celeste is meestal erg verlegen en kan enorm ongemakkelijk uit de hoek komen, omdat ze meestal als een bezetene nerveus begint te ratelen als ze iemand voor het eerst ontmoet. Het feit dat ze vaker met haar gezicht in de boeken leest, dan dat ze buiten loopt, helpt daar ook niet aan mee op de middelbare school. Celestes karakter wordt als het ware tot aan haar achttiende gevormd door de mensen in haar omgeving, omdat ze in een hokje wordt gestopt zonder het zelf door te hebben. James zorgt er voor dat Celeste heel wat zelfvertrouwen kweekt, dat ze een vrolijker persoon wordt en de waarde ziet van zichzelf. Ze hoeft niet de verlegen, stille persoon te zijn die ze altijd geweest is, beseft ze. Celeste bloeit als het ware nog meer op als ze begint aan haar coschap chirurgie. Eindelijk doet ze hetgeen waar ze jaren keihard voor gewerkt heeft. Ze ontmoet mensen die allemaal hetzelfde willen en doordat ze zoveel tijd met elkaar doorbrengen, vormt de groep al snel haast een hechte familie. Celeste is nog altijd over het algemeen onzeker en bescheiden over zichzelf, maar op haar werk is hier niets van te zien. Daar straalt ze van het zelfvertrouwen, net zoals wanneer ze bij James is. Heel vaak is ze echter toch een rustig, vriendelijk persoon die altijd klaarstaat voor anderen om ze te helpen. Op sommige momenten kan ze wel enorm fel uit de hoek komen. Celeste kan er namelijk niet tegen als haar of een dierbare onrecht wordt aangedaan. Het overlijden van James zorgt er voor dat Celeste het overgrote deel van de tijd niet eens meer weet wie ze is. Haar reacties op mensen zijn dan ook enorm onvoorspelbaar. Het ene moment is ze enorm lief en vriendelijk, zoals ze voorheen was, terwijl ze op het andere moment geen puf heeft om te praten en enorm kortaf is.

« Laatst bewerkt op: 18 december 2016, 11:49:47 door Perronita »
Space was just a word made up by someone who's afraid to get too close.

Soothsayer

  • ****
  • Berichten: 12.437
    • Bekijk profiel
« Reactie #51 Gepost op: 17 december 2016, 21:24:24 »

Beau
De eerste zonnestralen prikken in m'n ogen, sluimeren tussen een spleet in de gordijnen door en beklimmen langzaam het gelige behang van de muur links van me. Ik ben al een tijdje wakker maar ik hou me gedeisd, Adam's warme ademhaling kietelt in mijn nek en zijn arm heeft hij om m'n middel geslagen. Aan z'n ademhaling kan ik horen dat hij wakker wordt dus ik draai me langzaam om in zijn armen, steunend op m'n elleboog buig ik over hem heen en druk teder mijn lippen op die van hem "goeiemorgen," fluister ik zachtjes met een milde glimlach. Adam lijkt meteen klaarwakker te zijn zodra hij z'n ogen opent, een flauwe glimlach glijdt over z'n lippen "grote dag vandaag," mompelt hij zachtjes waarna hij zich van me wegdraait en zich begint aan te kleden. Vanonder de dekens kijk ik toe hoe zijn schouderspieren bewegen onder zijn gebruinde huid terwijl hij een overhemd aantrekt, hoe hij geconcentreerd de knoopjes vastknoopt. Terwijl hij zijn broek vastknoopt kijk hij me vertederd aan, Adam houdt van me, en hoewel dat gevoel niet wederzijds is, kan ik niet ontkennen dat ik van zijn lichaam geniet.

"Kom we moeten opschieten," wenkt Adam me zakelijk en ietwat gespannen, hij is zo altijd voor een grote klus toch knaagt er iets aan me. Dit keer mag ik mee, Adam heeft me nooit in dit soort zaken willen betrekken, voor mijn eigen veiligheid zei hij. Ik wist niet of ik dat moest geloven, Adam was niet naïef en ik kon alleen maar hopen dat hij niet doorhad dat ik hem slechts gebruikte om informatie in te winnen. Ik had al weken niet meer gesproken met de leden van mijn eigen gang om eventuele argwaan te voorkomen. Met een onheilspellend gevoel sloeg ik de dekens van me af en stapte uit bed, haalde m'n handen door m'n haren en keek Adam vanonder mijn wimpers aan. Hij schudde kort z'n hoofd en ging op de rand van het bed zitten om z'n schoenen aan te doen. Koppig ging ik voor hem staan en duwde zachtjes tegen z'n schouders zodat ik op z'n schoot kon gaan zitten maar Adam keek me slechts aan. "Isabeau," fluisterde hij liefdevol terwijl hij me zo intens aankeek dat ik achteruit deinsde "ik hou van je," zei hij haast ademloos. Ik glimlachte kleintjes waarna ik me omdraaide en m'n kleren begon aan te trekken.

Enkele uren later die dag zaten we zwijgend naast elkaar in de auto, ik zou willen dat ik de tijd zou hebben gevonden om het hoofd van m'n eigen organisatie te waarschuwen, er was iets aan de hand. Adam had in de auto nog drie keer met me doorgenomen hoe we het zouden aanpakken, maar het voelde te theoretisch, te gedetailleerd. Uiteindelijk stapten we uit op een verlaten station in het Noorden van Canada, we liepen een stukje en uiteindelijk zag ik inderdaad een aantal auto's en flink wat mensen staan. "Adam," fluisterde ik ademloos, terwijl hij de koffer uit de achterbak trok en die aan mij overhandigde. Plotseling pakte hij me ruw vast en gaf me een harde duw in de rug. "Beau, het spijt me," fluisterde hij en ik hoorde z'n stem breken "ik hou van je en je verdient beter dan dit leven," legde hij hakkelend uit. "Ik weet dat je niet van mij houdt, ik weet dat je trouw bent aan een andere organisatie," ging hij verder. Mijn adem stokte in m'n keel, dit was slechts een keer eerder gebeurd en daar droeg ik de littekens nog steeds van bij me. Maar dit was anders, Adam hield van me, ik betwijfelde of hij me ooit kwaad zou doen. Ergens binnen in me voelde ik iets van paniek opborrelen, Adams gehele uitleg over Camp Ray en mijn mogelijkheid om te ontsnappen aan dit leven ging langs me heen. Ik keek angstvallig in het rond, er was geen manier om te ontsnappen. Hij overhandigde mij de koffer terwijl ik hem giftig aankeek "ik wil geen ander leven Adam, en ik hou niet van je," zei ik rustig maar spottend waarna ik me omdraaide en me door een van de bewakers de auto in liet duwen. Stoïcijns stak ik m'n kin wat  omhoog, soms was het eervoller om in te zien wanneer je een verlies leed. Ik kende mezelf goed genoeg, ik zou wel dealen met deze situatie, maar op dit moment wist ik nog niet precies hoe.
« Laatst bewerkt op: 17 december 2016, 21:39:40 door Soothsayer »
Seduce my mind and you can have my body,                                    Safiam is my drug
find my soul and I'm yours forever

Humble

  • *****
  • Berichten: 13.367
    • Bekijk profiel
« Reactie #52 Gepost op: 17 december 2016, 21:47:48 »
Ik kijk ook weer eens voor het eerst in tijden in het Schrijfsels gedeelte en zie dat er weer een beetje leven is in de rpg brouwerij :D En ik hoop voor jullie ook dat het blijft leven!
Voordat ik weer verdwijn: Hoe is het met jullie?  :huglove:
Can I lay by your side, next to you, you. And make sure you’re alright?                      
I’ll take care of you. And I don’t want to be here if I can’t be with you tonight                              

Northern

  • ******
  • Berichten: 26.730
    • Bekijk profiel
« Reactie #53 Gepost op: 17 december 2016, 21:54:57 »


Charles

In mijn hele leven ben ik nog nooit in Canada geweest dus de omgeving is nieuw voor me. Ik had plaats genomen langs het raam, staar naar buiten en minuten lijken uren te duren. Een eeuwigheid aan bomen razen langs ons heen en we hebben allemaal geen idee waar we heen gaan. De weg is te lang om te onthouden en toch probeer ik alles op te slaan. Ik sloeg mijn donkere grijze jas dichter tegen mijn huid aan tegen de kou. Blijkbaar is warmte in de auto ook een schaarste geworden in Canada. De weg kon niet helemaal met asfalt bestraat zijn, want elke keer werd ik door elkaar geschud tot mijn ingewanden een milkshake waren. Ik vroeg me af hoe lang het nog zou duren om deze rit als een hobbeldehobbel af te leggen, maar niemand had hier daar een antwoord op. Dus bespaarde ik mezelf de moeite om mijn mond open te doen. Net als we een weg links in wilde slaan, achter de rest aan, stopte de auto na een akelig geluid. Ik fronste mijn wenkbrauwen. Zolang waren we nog niet onder weg toch? Hoogstens drie kwartier, misschien nog maar een halfuur. De deuren werden open gedaan en er werd gecommandeerd dat we de auto moesten uitstappen. Wanneer het ontladen van de auto met alle passagiers te langzaam ging, werden er weer bevelen geschreeuwd. Ik pakte mijn weekendtas van de grond en gooide hem over mijn schouder heen. Ik ving op tussen flarden van gesprekken dat de band was geknapt. Ik hoopte dat we nu niet een heel stuk hoeven te lopen, want daar had ik de pest aan. De auto voor ons was ook gestopt en er werd ons gezegd dat we daarheen moesten. Tassen moesten we laten staan, daar zou de begeleiding wel voor zorgen. Ik stapte in en vroeg me af hoe dit allemaal ging passen. Het was veel en veelte krap.


oke ik moet echt nog even erin komen met mijn nieuwe personage, dit is crap

Soothsayer

  • ****
  • Berichten: 12.437
    • Bekijk profiel
« Reactie #54 Gepost op: 17 december 2016, 22:14:26 »

Beau
Zonder al te veel tact werd ik de auto in geduwd, ik klemde mijn kaken op elkaar en zette mezelf op de met leer beklede achterbank vlak naast het raam. Ik hield mijn hoofd recht en staarde nietszeggend voor me uit, misschien had ik in een andere situatie contact gelegd met de andere mensen die op eenzelfde manier de auto in werden geduwd, het kon nooit kwaad om wat sociale contacten te leggen, zeker niet op het moment dat iedereen zich in een onbekende en onzekere situatie bevond. Ik had echter nog even tijd nodig om te verwerken wat er zojuist gebeurd was, en ik kende Canada goed genoeg om te weten dat deze rit me waarschijnlijk wat tijd zou geven. En inderdaad zoals ik had verwacht verlieten we na enkele minuten de geasfalteerde weg, de cabine waarin we ons bevonden was compleet afgesloten en donker maar het was vrij duidelijk dat we ons niet meer op de gewone weg bevonden. Na een tijdje kwamen we abrupt tot stilstand, de deuren werden geopend en enkele andere vermoedelijk 'kampgenoten' werden hardhandig de donkere ruimte in geduwd. Met opgetrokken wenkbrauwen schoof ik weg van mijn plaats aan het raam "wat is hier de bedoeling van?" vroeg ik me hardop af.
Seduce my mind and you can have my body,                                    Safiam is my drug
find my soul and I'm yours forever

Northern

  • ******
  • Berichten: 26.730
    • Bekijk profiel
« Reactie #55 Gepost op: 17 december 2016, 22:30:51 »


Charles
Een meisje schoof weg bij het raam en ik nam plaats. Ik voelde me niet eens een dief dat ik haar plek stal. Het enige waar ik aan kon denken was een lange tijd in dit donkere gebeuren doorbrengen met te veel mensen op een te kleine vierkante meter. Ik slikte de brok in mijn keel weg, kalmeerde mezelf want ik kon nu alles behalve instorten. De stem van het meisje naast me doorbrak mijn eigen wereld. 'De band van onze auto is geknapt. Blijkbaar zijn ze niet op alles zo goed voorbereid.' Ik grijnsde cynisch, maar wanneer we weer vertrokken over de hobbelige weg verdween ook mijn grijns. Te weinig ruimte en ook nog eens over een onrustige weg rijden. Ik vroeg me af hoe veel tijd het me koste tot ik gek werd van mezelf en mijn omgeving. Mijn ogen vlogen overal heen, maar nergens kon ik een punt vinden waar ik me kon focussen. Ik besloot mijn hoofd tegen het raam aan te leggen en mijn ogen te sluiten. 

Northern

  • ******
  • Berichten: 26.730
    • Bekijk profiel
« Reactie #56 Gepost op: 17 december 2016, 22:31:23 »
omg per je neemt shay <3

Perronita

  • *****
  • Berichten: 14.032
  • Darling, I'm a nightmare dressed like a daydream.
    • Bekijk profiel
« Reactie #57 Gepost op: 17 december 2016, 22:40:21 »
omg per je neemt shay <3

Jaaa, want ik mis mijn Sofia <3 Ga zo even brainstormen over namen
Space was just a word made up by someone who's afraid to get too close.

Soothsayer

  • ****
  • Berichten: 12.437
    • Bekijk profiel
« Reactie #58 Gepost op: 17 december 2016, 22:49:50 »
Beau
Een jongen schoof naast me op de achterbank, ik liet mijn ogen even over hem heen glijden, bestudeerde hem aandachtig. Niet echt het standaard type 'onhandelbare kinderen' dat ik verwachtte tegen te komen, ik zag geen opzichtige tatoeages en geen piercings. Bovendien zag hij er goed verzorgd uit, niet echt een bajesklantje die met z'n moeder op de vuist zou gaan, op het eerste gezicht ten minste. Hij was tevens degene die antwoord gaf op m'n vraag, iets wat ik onthield, het kon nooit kwaad om op te merken wie er z'n mond open durfde te trekken. "Aha, sterk," reageerde ik terwijl ik met m'n ogen rolde "nou dat wordt een gezellig ritje dan," grinnikte ik duister. We zaten nogal dicht op elkaar gepakt, iets te dicht naar mijn idee, de jongen naast me was nogal onrustig merkte ik maar ik liet het verder met rust. We hobbelden een tijdje over de weg totdat we plotseling een scherpe bocht naar rechts maakten waardoor ik half op de schoot van m'n buurman belandde. "Jezus," vloekte ik zachtjes en geïrriteerd, het was niet warm hier, allesbehalve maar ik zat ingeklemd tussen twee mensen en ik kreeg het er behoorlijk benauwd van. Ik duwde mezelf weer terug naar links en schudde m'n hoofd "sorry he," knikte ik kort.
Seduce my mind and you can have my body,                                    Safiam is my drug
find my soul and I'm yours forever

Northern

  • ******
  • Berichten: 26.730
    • Bekijk profiel
« Reactie #59 Gepost op: 17 december 2016, 23:03:34 »
Charles
Ze was sterk van mening dat dit een gezellig ritje ging worden, al kon ik wel de sarcastische ondertoon horen in haar stem. 'Zeg dat wel,' mompelde ik binnensmonds, wat waarschijnlijk amper verstaanbaar was. Ik voelde mijn longen vernauwen toen we de bocht namen en het meisje half op mijn schoot belande met haar lichaam. Ik was te verlamd om er iets van te zeggen en even later prikte ik door mijn eigen ballon heen. 'Nee joh dat kan er ook nog wel bij op een dag als deze. Ik vang vaak genoeg meisjes op.' Die laatste opmerking zei ik met een grinnik. Al snel had de angst van deze ruimte me weer in beslag genomen. Ik drukte mijn nagels in het leer van de stoel waar ik op zat, of althans dat dacht ik, want zodra ik naast me kijk merk ik dat het haar been is. 'Uh.. sorry dat was niet de bedoeling.' Oh god hoe lang moest ik hier nog zitten. In de andere auto was het fris en in deze auto leek het wel een tropisch eiland. Het zweet begon al op mijn voorhoofd te druppen. Ik klemde mijn hand voorzichtig om de hendel van het portier om in ieder geval een houvast te hebben.

Perronita

  • *****
  • Berichten: 14.032
  • Darling, I'm a nightmare dressed like a daydream.
    • Bekijk profiel
« Reactie #60 Gepost op: 17 december 2016, 23:04:26 »
Omg ik heb een ander idee voor een fc en char. Ga gelijk typen en hoop het grotendeels nog deze avond af te krijgen yaay
Space was just a word made up by someone who's afraid to get too close.

Soothsayer

  • ****
  • Berichten: 12.437
    • Bekijk profiel
« Reactie #61 Gepost op: 17 december 2016, 23:23:24 »
Beau
We zaten in de auto met nog een aantal andere mensen maar die hielden zich stil, vreemd aangezien de verwachting was geschept dat ik minstens met een aantal rebelse jongeren, misschien wel halve criminelen in de auto zou zitten. Ten minste dat mocht je toch wel verwachten, te zien aan de manier waarop we behandeld werden. De jongen naast me beaamde m'n opmerking en ik grinnikte even droog, nu kon ik er nog wel om lachen maar ik wist dat de rit onaangenaam zou worden na een tijdje, we zaten erg dicht op elkaar en de chauffeur deed bovendien niet echt zijn best om een beetje rustig te rijden. Ik schoot in de lach om zijn opmerking, beetje scherpe comebacks kon ik altijd wel waarderen. "Hoezo een dag als deze?" vroeg ik quasi nonchalant "we gaan op kamp, ontzettend leuk juist, lekker marshmallows roosteren boven het kampvuur," grijnsde ik cynisch. "Ah fijn om te horen dat je er ervaring mee hebt, ik voel me een stuk veiliger al," knikte ik droog. Al snel krulde de stilte zich weer om ons heen en ik liet m'n hoofd tegen de achterbank leunen en sloot m'n ogen. Een tijdlang zat ik rustig, redelijk in mezelf gekeerd te bedenken hoe dit had kunnen gebeuren, hoe had ik niet kunnen zien dat Adam dit had voorbereid. Mijn gedachten werden echter ruw verstoord door een hand die zich opeens nogal agressief in mijn been zette, met een zacht kreetje schoot ik overeind. De jongen naast me bood meteen z'n verontschuldiging aan en ik opende m'n mond om hem er grijnzend op te wijzen dat ik dit soort moves niet zo aantrekkelijk vind. Juist toen ik iets wilde zeggen sloot ik mijn mond en liet mijn ogen even over hem heen glijden. Het zweet stond op z'n voorhoofd, hij zat recht overeind en hield met z'n andere hand angstvallig het portier vast. De vraag rustte op m'n lippen gaat het? maar ik bleef stil, andersom had ik het niet kunnen waarderen als ik te kijk zou worden gezet waar iedereen bij zat. "Ik heet Beau," zei ik daarom maar terwijl ik hem bevreemd aankeek en m'n hand uitstak zodat hij wel het portier los moest laten waar hij zich aan vast hield als een drenkeling aan een reddingsboei.
« Laatst bewerkt op: 17 december 2016, 23:26:32 door Soothsayer »
Seduce my mind and you can have my body,                                    Safiam is my drug
find my soul and I'm yours forever

Soothsayer

  • ****
  • Berichten: 12.437
    • Bekijk profiel
« Reactie #62 Gepost op: 17 december 2016, 23:28:10 »
Ik kijk ook weer eens voor het eerst in tijden in het Schrijfsels gedeelte en zie dat er weer een beetje leven is in de rpg brouwerij :D En ik hoop voor jullie ook dat het blijft leven!
Voordat ik weer verdwijn: Hoe is het met jullie?  :huglove:
HOOOI, jaa superleuk, hopen wij ook, help je mee??
Met mij is t altijd goed, met jou?

Ik heb een voornemen, als wij gewoon dit topic actief houden bovenaan guys dan ziet iedereen dat t actief is en dan worden ze vanzelf enthousiast.
Dit is mijn theorie, wie is er trots.
Seduce my mind and you can have my body,                                    Safiam is my drug
find my soul and I'm yours forever

Perronita

  • *****
  • Berichten: 14.032
  • Darling, I'm a nightmare dressed like a daydream.
    • Bekijk profiel
« Reactie #63 Gepost op: 17 december 2016, 23:39:23 »
Ik ben ongelooflijk trots
Space was just a word made up by someone who's afraid to get too close.

Soothsayer

  • ****
  • Berichten: 12.437
    • Bekijk profiel
« Reactie #64 Gepost op: 17 december 2016, 23:41:43 »
dat maakt me blij, wie is je FC?
Seduce my mind and you can have my body,                                    Safiam is my drug
find my soul and I'm yours forever

Northern

  • ******
  • Berichten: 26.730
    • Bekijk profiel
« Reactie #65 Gepost op: 17 december 2016, 23:45:52 »

Charles
Ik lachte om haar opmerking terug. 'Je hebt gelijk, het is iets als een groep acht kamp of brugklas kamp, het was veel te lang geleden dat ik naar zoiets ben geweest. Tijd voor iets nieuws, right?' Ik rolde met mijn ogen en grijnsde lichtjes naar haar. De opmerkingen waren vergeten en mijn eigen demons kwamen me langzaam verteren in dit hol. Ik probeerde alles van me af te houden, maar ondanks dat voelde ik muren op me afkomen alsof het steeds kleiner en kleiner werd. Ik beet op mijn lip, verontschuldigde me toen ik doorhad dat ik het meisje pijn had gedaan, en voelde me een complete idioot. Ze stelde zich plotseling voor, zonder een opmerking naar me te snauwen. 'Charles,' zei ik. Haar naam bleek Beau te zijn en ze pakte mijn hand vast, wrikte die langzaam los van het portier en ik legde mijn handen weer op mijn schoot. We reden een heel stuk verder, waarin ik adem uit en in blies. Het ging redelijk, maar wanneer we een scherpe bocht maakte voelde ik me weer fijn geperst. 'Is het nog lang?' fluisterde ik naar haar. Ik had geen idee van tijd, misschien viel het wel mee hoeveel tijd er was verstreken en was het slechts in mijn hoofd.

Northern

  • ******
  • Berichten: 26.730
    • Bekijk profiel
« Reactie #66 Gepost op: 17 december 2016, 23:46:19 »
oeh nu ben ik wel benieuwd per

Soothsayer

  • ****
  • Berichten: 12.437
    • Bekijk profiel
« Reactie #67 Gepost op: 18 december 2016, 00:05:01 »
Beau
Ik likte even langs m'n lippen en knikte, "ja zoiets," beaamde ik langzaam. Al betwijfelde ik ten zeerste of dit ook maar in de minste mate vergelijkbaar zou zijn, aan de andere kant naast me hoorde ik een meisje kokhalzen. Vliegensvlug draaide ik me om "hou het binnen alsjeblieft," zei ik doordringend "we zitten hier waarschijnlijk nog wel even, het is al onaangenaam genoeg zoals het is." De jongen bleek Charles te heten, ik glimlachte even omdat ik het een leuke naam vond, het had wel iets eigenlijk, niet dat ik van plan was dat hardop uit te spreken. De auto reed door een kuil en nam vervolgens weer een scherpe bocht waardoor ik tegen Charles werd aan gedrukt. Ik vloekte binnensmonds, aan de andere kant van mij droeg ik het volle gewicht van de andere passagiers waardoor ik nu in een half ongemakkelijke positie over Charles heen gebogen zat. "Ik heb geen idee, Charles," glimlachte ik terwijl ik even een tikkeltje uitdagend zijn naam uitprobeerde. "Maar het zou goed kunnen dat het nog even duurt," antwoordde ik vervolgens serieus op gedempte toon terwijl ik een poging deed om weer een beetje recht te gaan zitten, er leek echter opeens nog minder ruimte te zijn waardoor ik heel dicht tegen Charles aan zat en het meisje naast me weer heel dicht tegen mij. Achter me hoorde ik iemand een opmerking maken over dat Charles slecht aan het gaan was, en hoewel ik me op dit moment irriteerde aan de opmerking kon ik niet ontkennen dat hij er niet goed uitzag. "Hoezo, heb je haast?" vroeg ik hem met opgetrokken wenkbrauwen, mijn opmerking mocht dan wel gevat zijn er zat ook een vragende ondertoon in verborgen, waar had hij in godsnaam last van.
Seduce my mind and you can have my body,                                    Safiam is my drug
find my soul and I'm yours forever

Northern

  • ******
  • Berichten: 26.730
    • Bekijk profiel
« Reactie #68 Gepost op: 18 december 2016, 00:14:35 »
Charles
Ohnee. Als ik op beau's woorden moest afgaan wilde iemand overgeven. Die geur kon ik er absoluut niet bij hebben. Mijn palmen van mijn handen waren klam en ik wist me geen raad meer. De opmerkingen van haar, kon ik meestal wel waarderen en ik reageerde zelf ook altijd snel, maar op dit moment was het me te veel gevraagd. 'Ik kan niet meer.' We werden allemaal weer samen geplet door een bocht en het zweet brak me uit. 'Ik bedoel...' Een rilling liep over mijn rug en ik keek opzij naar Beau. 'Kleine ruimtes zijn niet mijn ding,' gaf ik mijn zwakte toe. Ik had geen andere keus, maar het was niks om me zo op te stellen tegenover anderen. Later zorgde ik er wel voor dat ze haar mond niet voorbij zou praten. 'Ik..' ik nam een hap zuurstof, 'krijg amper... nog lucht.' Ik groef mijn handen in mijn haren en boorde de nagels diep in mijn huid. 'Make it stop,' fluisterde ik in mezelf.

Soothsayer

  • ****
  • Berichten: 12.437
    • Bekijk profiel
« Reactie #69 Gepost op: 18 december 2016, 00:29:55 »
Beau
Hij reageerde totaal niet op mijn enigszins uitdagende opmerking, niet eens een glimlachje, misschien was ik m'n charmes verloren dacht ik bij mezelf. Om die gedachte moest ik bijna hardop lachen, nee het lag aan hem besloot ik met een grinnikje. Ik kan niet meer zijn woorden trokken mijn aandacht, ik fronste mijn wenkbrauwen en wachtte op uitleg. "Claustrofobie," constateerde ik, het woord kwam als een zucht over mijn lippen zo zachtjes zodat niet gelijk iedereen mee kon genieten. Ik kende hem amper en ik was hem niets verschuldigd, bovendien voelde ik helemaal geen verantwoordelijkheid om hem te helpen, maar ik was geen onvriendelijk persoon. Ik kon enorm meedogenloos zijn, ik had dingen gedaan waarvoor ik de bak in kon en mensen bedrogen en pijn gedaan zonder een greintje berouw maar ik was niet van nature wreed. Charles' adem stokte terwijl hij naar lucht hapte en met z'n handen wanhopig naar z'n hoofd greep. "Heaj, rustig aan," zei ik kalm terwijl ik mijn vingers om zijn polsen krulde en zijn hoofd verloste van zijn eigen krampachtige greep. Ik duwde zijn handen in mijn schoot en rechtte m'n rug. "Kijk me aan, focus op mij en vertel iets, iets waar je aan denkt," zei ik rustig.
Seduce my mind and you can have my body,                                    Safiam is my drug
find my soul and I'm yours forever

Northern

  • ******
  • Berichten: 26.730
    • Bekijk profiel
« Reactie #70 Gepost op: 18 december 2016, 00:44:01 »
Beau
Hij reageerde totaal niet op mijn enigszins uitdagende opmerking, niet eens een glimlachje, misschien was ik m'n charmes verloren dacht ik bij mezelf. Om die gedachte moest ik bijna hardop lachen, nee het lag aan hem besloot ik met een grinnikje. Ik kan niet meer zijn woorden trokken mijn aandacht, ik fronste mijn wenkbrauwen en wachtte op uitleg. "Claustrofobie," constateerde ik, het woord kwam als een zucht over mijn lippen zo zachtjes zodat niet gelijk iedereen mee kon genieten. Ik kende hem amper en ik was hem niets verschuldigd, bovendien voelde ik helemaal geen verantwoordelijkheid om hem te helpen, maar ik was geen onvriendelijk persoon. Ik kon enorm meedogenloos zijn, ik had dingen gedaan waarvoor ik de bak in kon en mensen bedrogen en pijn gedaan zonder een greintje berouw maar ik was niet van nature wreed. Charles' adem stokte terwijl hij naar lucht hapte en met z'n handen wanhopig naar z'n hoofd greep. "Heaj, rustig aan," zei ik kalm terwijl ik mijn vingers om zijn polsen krulde en zijn hoofd verloste van zijn eigen krampachtige greep. Ik duwde zijn handen in mijn schoot en rechtte m'n rug. "Kijk me aan, focus op mij en vertel iets, iets waar je aan denkt," zei ik rustig.

Charles
Ze gaf mijn gedrag een naam en het klonk net zo stom als het was. Ik wilde dat ik het niet had. Het benauwde mijn luchtwegen en ik zag er op zijn zachts gezegd niet zo goed uit op dit moment. Beau pakte mijn handen en ik liet mijn handen zakken met haar leiding op haar schoot. Wanneer ze me vertelde dat ik haar aan moest kijken, volgde ik al haar handelingen. 'Ik zie alleen maar een te kleine ruimte met te veel mensen en...' Ik sloot mijn ogen een aantal seconde, probeerde mijn ademhaling weer in een rustig ritme te krijgen en wanneer ik mijn ogen opende keek ik recht in haar ogen. 'Ik kan niet veel verder denken dan mensen die me hierheen hebben gestuurd en deze ruimte tenzij je nu gaat zeggen dat ik aan een roze olifant moet gaan denken.' Een kleine grijns kon er vanaf, maar de concentratie moest ik niet loslaten. Ik had het redelijk onder de controle. Het was tenminste beter dan daarnet.

Perronita

  • *****
  • Berichten: 14.032
  • Darling, I'm a nightmare dressed like a daydream.
    • Bekijk profiel
« Reactie #71 Gepost op: 18 december 2016, 00:52:38 »
Ik ga morgen door, denk ik!
Space was just a word made up by someone who's afraid to get too close.

Soothsayer

  • ****
  • Berichten: 12.437
    • Bekijk profiel
« Reactie #72 Gepost op: 18 december 2016, 00:53:49 »

Beau
Ik keek even naar zijn handen die ik vasthield en richtte daarna mijn blik op naar hem zodat we elkaar aan konden kijken, ik staarde in zijn ogen en luisterde aandachtig zonder zijn blik los te laten. "Nee." ik schudde mijn hoofd "focus je op mij, niet op de ruimte, kijk me aan," herhaalde ik rustig. Hij sloot even zijn ogen voordat hij het opnieuw probeerde en me recht aankeek, ik focuste ook op hem waardoor de omgeving om me heen een beetje weg leek te vallen. "Oké," knikte ik langzaam "de mensen die je hier naartoe hebben gestuurd, vertel," vroeg ik door. "Als jij graag aan een roze olifant wil denken mag dat van mij," grinnikte ik "een beetje gay is oké."
Seduce my mind and you can have my body,                                    Safiam is my drug
find my soul and I'm yours forever

Soothsayer

  • ****
  • Berichten: 12.437
    • Bekijk profiel
« Reactie #73 Gepost op: 18 december 2016, 00:57:04 »
Oeh Per, I like
Seduce my mind and you can have my body,                                    Safiam is my drug
find my soul and I'm yours forever

Northern

  • ******
  • Berichten: 26.730
    • Bekijk profiel
« Reactie #74 Gepost op: 18 december 2016, 00:57:48 »
hahaha beau is echt geweldig